ამ სტატიის მიხედვით, მშობლებს უნდა შეეძლოთ ამოიცნონ ბავშვებში ძალადობის ნიშნები. ფსიქოლოგი ნატა მეფარიშვილი აღნიშნავს, რომ ფიზიკური ძალადობის დროს სხეულზე ნაკვალევი ჩანს, თუმცა ფსიქოლოგიური ნიშნებიც მნიშვნელოვანია. ბავშვების ქცევა შეიძლება შეიცვალოს, მაგალითად, გახდნენ აგრესიულები. თუ მშობლები დააკვირდებიან, ისინი შეამჩნევენ, რომ ბავშვი თამაშში იმეორებს იმ ქმედებებს, რაც მასზე ძალადობასთან არის დაკავშირებული. ასევე, ბავშვი შეიძლება საკუთარ თავს ადანაშაულებდეს და ემოციურად არასტაბილური იყოს. მშობლებს ურჩევენ, ყურადღებით დააკვირდნენ ბავშვების განვითარებას და საჭიროების შემთხვევაში, დროულად ჩაერიონ. ძალადობის შემთხვევაში, მნიშვნელოვანია ბავშვის ემოციური და ფსიქოლოგიური მხარდაჭერა.
საქართველოს პირველი არხის გადაცემა „პირადი ექიმი – მარი მალაზონია“
რა ნიშნებით უნდა ამოიცნოს მშობელმა, რომ მისი შვილი ძალადობის მსხვერპლია?
საუბრობს ფსიქოლოგი, პროფესორი ნატა მეფარიშვილი:
„ფიზიკური ძალადობის დროს, გარდა იმისა, რომ სხეულს ნაკვალევი ემჩნევა, ძალიან აშკარაა. განსაკუთრებით სპეციალისტებისთვის, ადვილად შესამჩნევია.
თუ კარგად დააკვირდებიან მშობლები სიტუაციას, თუ თავად არ არიან ძალადობის ჩამდენი და რომელიმე დაწესებულებაში ვინმე ახორციელებს, მიხვდებიან. ადვილად შეამჩნევენ იმ ნიშნებს, რაც ჩვენს ფსიქიკას ძალადობის შემთხვევაში ახასიათებს.
ბავშვის ქცევა ამ დროს იცვლება. ის შეიძლება, აგრესიული გახდეს. უეცარი ცვლილება მის ქცევაში ნიშანია იმისა, რომ რაღაც კარგად არ არის. თუ მეტყველება მეტ-ნაკლებად ჩამოყალიბებულია, ისინი იმ ფრაზებითა და ქმედებებით თამაშს იწყებენ, რასაც მათზე უფროსი ახორციელებს. თამაშის დროს დავაკვირდეთ, როგორ ეჩხუბება, ურტყამს, ან წიწკნის თოჯინას, ეზოში ჩასული როგორ ეკონტაქტება მეგობარს არასათანადო გზით.
ამ დროს თვითშეფასება ძალიან ირყევა. ბავშვი, განსაკუთრებით, მცირე ასაკის ბავშვი, ფიქრობს, რომ კარგი არ არის, ჰგონია, იმიტომ დაისაჯა, რომ ამას იმსახურებდა და სხვებისაგან განსხვავდება. ბავშვი ხშირად საკუთარ თავს ადანაშაულებს, ამიტომ, სიჩუმე და ართქმა შეიძლება, ჩვეულებრივი ქცევა იყოს. რაც უფრო პატარაა ბავშვი, მით უფრო დიდია ალბათობა, რომ ასე ეგონოს.
ისეთი პრობლემები, როგორებიცაა ღამის ენურეზი, ყურადღების, კონცენტრაციის პრობლემები, ხშირი და უეცარი ემოციური რეაქციები, ძლიერი ტირილი, რომლის მიზეზსაც უფროსი ვერ ხვდება შესაძლოა, ძალადობის შედეგად განვითარდეს. შეიძლება, ნახატში ხატავდეს ისეთ რამეს, რაც მიმანიშნებელია, რომ ძალადობას აქვს ადგილი. განვითარებას თვალყური ვადევნოთ, უნდა ვნახოთ, ადეკვატურად მიდის, თუ არა ეს პროცესი. თუ კარგი დამკვირვებლები ვართ, აღნიშნულ ცვლილებებს სწრაფად აღმოვაჩენთ და შესაბამისი რეაგირებაც გვექნება, რაც უმნიშვნელოვანესია. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ ქვეყანაში ძალადობის სხვადასხვა პრევენციაა, განათლებაზე ბევრს მუშაობენ, ძალადობა მაინც ხდება. შეიძლება, შეამცირეს, მაგრამ მაინცაა. თუ ძალადობა მოხდა – უნდა ჩავერიოთ, რომ ბავშვს დავეხმაროთ, ემოციურად და ფსიქოლოგიურად მხარი დავუჭიროთ, რომ მან ნორმალური განვითარება და საზოგადოებაში ინტეგრაცია შეძლოს.
