პოლიტოლოგი და სტრატეგიული პროცესების ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი მორიგ პოსტს აქვეყნებს:
„ქართულ საჯარო სივრცეში, სადაც ზედაპირულობა ანალიტიკურ სიღრმედ საღდება და თვითმარქვია ექსპერტები დიდი პოლიტიკის ფუნდამენტური საფუძვლების გააზრების გარეშე გვმოძღვრავენ, უმნიშვნელოვანესი დეტალები ხშირად ყურადღების მიღმა რჩება. პოლიტიკური თამაშების ნამდვილი არქიტექტურა არასდროს არის გამოფენილი საჩვენებლად და მოვლენათა შინაარსის დასანახად სრულიად განსხვავებული ინტელექტუალური ძალისხმევაა საჭირო. ამიტომ, ჩემო მკითხველო, ახლა გაგიზიარებთ უნგრეთის მაგალითზე დაფუძნებულ ერთ მეტად საყურადღებო და ნიშანდობლივ მოცემულობას, რომელიც ბევრ რამეზე დაგაფიქრებთ.
პეტერ მადიარი უაღრესად უჩვეულო ფიგურაა. 42 წლის ასაკამდე მას არანაირი პოლიტიკური ზრახვები არ გამოუმჟღავნებია, თუმცა მისი წარმომავლობა და გარემოცვა პირდაპირ ავალდებულებდა ამ ასპარეზზე გამოსვლას.
ბუნებრივია, პირველ რიგში თვალში საცემია მისი საგვარეულო მემკვიდრეობა. მისი ბაბუა, პალ ეროში, სოციალისტურ უნგრეთში უზენაესი სასამართლოს წევრი და წამყვანი იურისტი გახლდათ, რომელსაც 20 წლის განმავლობაში მიჰყავდა ცნობილი სატელევიზიო გადაცემა. დედამისი, მონიკა ეროში, ქვეყნის სასამართლო მმართველობის მოწინავე რიგებს წარმოადგენდა. იგი ჯერ უზენაესი სასამართლოს მდივანი იყო, შემდეგ კი ეროვნული სასამართლო უწყების თავმჯდომარის მოადგილე გახდა. ბიძა და ნათლია, ფერენც მადლი, 2000-2004 წლამდე უნგრეთის პრეზიდენტის პოსტს იკავებდა. ოჯახური გავლენების გარდა, ასევე არსებობს სტუდენტობის დროინდელი კავშირებიც. მისი თანაკურსელი გერგეი გულიაში ვიქტორ ორბანის ერთ-ერთი უახლოესი თანამოაზრე და მისი აპარატის ხელმძღვანელია.
მიუხედავად ამხელა საფუძვლისა, მადიარი დიდხანს საკუთარი მეუღლის, იუდით ვარგას ჩრდილში რჩებოდა. სანამ ვარგა ორბანის მთავრობაში იუსტიციისა და ევროპულ საკითხთა მინისტრის პორტფელებს ირგებდა, მადიარი მუდმივად მეუღლის წინსვლას სწირავდა საკუთარ ინტერესებს. მან მიატოვა სამსახური, რათა ბრიუსელში ხანგრძლივი მივლინებისას მეუღლეს გვერდით ჰყოლოდა, ბავშვებზე ზრუნავდა და თავად მმართველი ძალისა თუ სამთავრობო ორგანიზაციების მოკრძალებული პოზიციებით კმაყოფილდებოდა.
ყოფილი მეუღლის ჩრდილიდან იგი მოულოდნელად 2024 წელს გამოვიდა, როდესაც ცნობილი სკანდალის ფონზე მმართველ გუნდთან კავშირი გაწყვიტა. მან მყისიერად დაიკავა ადგილი მცირერიცხოვან და უგავლენო პარტია „ტისაში“, რომელიც მანამდე მხოლოდ ორი ყოფილი აქტივისტისგან შედგებოდა და მათი საქმიანობა რეგიონებიდან სამოყვარულო დონეზე ვიდეოების ჩაწერით შემოიფარგლებოდა. მადიარის გამოჩენისთანავე პარტიამ წარმოუდგენელი აღმასვლა განიცადა, მოიგო ევროპარლამენტის არჩევნები და მალევე სერიოზულ ეროვნულ ძალად იქცა.
ერთი შეხედვით, მადიარი ერთგვარი უნგრელი ზელენსკია. ფაქტობრივად არსაიდან მოსული ფიგურა, რომელმაც უცბად, ყოველგვარი დანდობის გარეშე, გამანადგურებლად დაამარცხა პოლიტიკური მძიმეწონოსანი, თანაც ისე, რომ ამ უკანასკნელს დიდი წინააღმდეგობაც არ გაუწევია.
თუმცა ნელ-ნელა ჩნდება სავსებით ლოგიკური ეჭვი, რომ მადიარი და მისი პარტია ორბანის კარგად გათვლილი ჩანაფიქრია. ეს გახლავთ საშუალება, რათა ძალაუფლება უმტკივნეულოდ გადაეცეს იდეურად ახლო და გარკვეულწილად დაქვემდებარებულ ძალას. მმართველ პარტიას ჯერ კიდევ 2022 წელს უნდა განეცადა მარცხი, რადგან საპროტესტო მუხტი მაღალი იყო, დასავლეთის წნეხი კი უმძიმესი. მაშინ პრემიერ-მინისტრი უკრაინაში დაწყებულმა ომმა იხსნა. 2026 წლის არჩევნებისთვის ომის გარემოებამ შესაძლოა აღარ იმუშაოს. შესაბამისად, შეიქმნა ტექნიკური ხელოვნური პარტია, რომლისთვისაც მართვის სადავეების გადაბარება სავსებით უსაფრთხოა.
დარწმუნებული ვარ, ეს მოსაზრება უახლოეს თვეებში კიდევ უფრო საყოველთაო გახდება. უკვე ბევრისთვის აღარ არის მოულოდნელობა ის ფაქტი, რომ შეურიგებელი მტრების, ორბანისა და მადიარის პოზიციები საკვანძო საკითხებში საეჭვოდ ემთხვევა ერთმანეთს. ეს დამთხვევები კი მხოლოდ გაიზრდება. გამარჯვების შემდეგ პოლიტიკოსები ყოველთვის ბევრად ზომიერები ხდებიან, ვიდრე წინასაარჩევნო გამოსვლებისას იყვნენ. ზომიერი მადიარი კი არსებითად იგივე ორბანია.“
