„მთაწმინდის პანთეონი ბავშვობიდან ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი სავანეა – ჩვენ გვაქვს უნიკალური შანსი, იქაურობა ნამდვილ ესთეტიკურ ოაზისად ვაქციოთ – მივცეთ ფართო ასპარეზი პროფესიონალებს და პირდაპირი გაგებით, დავხატოთ, გავაცოცხლოთ იქაურობა“ – ირაკლი ყიფიანი 

ცოტა ხნის წინ კვლავ ვიდექი მამადავითის ეზოში და სიდიადის ნაცვლად, უმძიმესმა სევდამ მომიცვა. ვწერ ყოველგვარი იაფფასიანი, ჩასაფრებული პოზიციის გარეშე; მამოძრავებს წმინდა წყლის თბილისური, მოქალაქეობრივი და ადამიანური გულისტკივილი. დღეს იქ სრულიად ამოვარდნილი, დამთრგუნველი სურათი გვხვდება: დაჟანგული, მოშლილი განათების ბოძები, ყველგან გამოჩრილი, მიტოვებული სადენები და ზოგადი ვიზუალური ქაოსი, რომელიც წარმოუდგენლად შორს არის იმისგან, რასაც ერის უმთავრესი აკლდამა იმსახურებს.

უმძიმესია განცდა, როცა აანალიზებ, რომ ეს უპირველესად ჩვენივე თავის წინაშეა სირცხვილი. უხერხულია იმ გენიის, იმ უდიდესი ადამიანების ხსოვნის წინაშე, ვინც იქ განისვენებს. სადღეგრძელოებში ამოთქმული პატივისცემა კარგავს ფასს, როცა წინაპართა საფლავებთან ელემენტარულ ესთეტიკურ წესრიგს ვერ ვამყარებთ. ბოლოს და ბოლოს, უბრალოდ უხერხულია იმ ათასობით უცხოელთან, რომლებიც თბილისის გაცნობას ხშირად სწორედ მთაწმინდით იწყებენ და ერის საამაყო შვილების გარშემო მოუწესრიგებელ ინფრასტრუქტურას ხედავენ.

ყველაზე მეტად კი ის მტკივა, რომ ამ მოცემულობის შესაცვლელად არც კოლოსალური ბიუჯეტებია საჭირო და არც გრანდიოზული ინფრასტრუქტურული პროექტები. საჭიროა მხოლოდ გულისხმიერება და ელემენტარული მოვლა-პატრონობა. მეტიც — ჩვენ გვაქვს უნიკალური შანსი, იქაურობა ნამდვილ ესთეტიკურ ოაზისად ვაქციოთ.

რატომ არ შეიძლება გამოცხადდეს კონკურსი? ქვეყანაში უამრავი ნიჭიერი მხატვარი, დიზაინერი და ხელოვანი გვყავს. ჩავრთოთ საქმეში ყველა თაობის შემოქმედი ხალხი! ბუნება, ლანდშაფტი და იქაური აურა იძლევა ფანტასტიკურ შესაძლებლობას, რომ პანთეონის ტერიტორია სულიერებასთან ერთად, ცოცხალ, სრულყოფილ სივრცედ გადაიქცეს. მივცეთ ფართო ასპარეზი პროფესიონალებს და პირდაპირი გაგებით, დავხატოთ, გავაცოცხლოთ იქაურობა.

#მთაწმინდა #თბილისი