93 წლის ასაკში, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, ილია II კლინიკაში გარდაიცვალა
საქართველო გლოვობს — წავიდა ადამიანი, რომელმაც ერს სული მისცა
დღეს საქართველო დუმს… დუმს ტკივილით, დუმს მადლიერებით, დუმს იმ დიდი სიცარიელის წინაშე, რომელიც დარჩა მისი უწმინდესობის წასვლის შემდეგ. გარდაიცვალა სრულიად საქართველოს პატრიარქი — ადამიანი, რომლის ლოცვა იყო ნუგეში, რომლის სიტყვა იყო ძალა და რომლის სულიერი სიმტკიცე ათწლეულების განმავლობაში ამაგრებდა საქართველოს. ეს არ არის მხოლოდ ერთი ადამიანის წასვლა. ეს არის ეპოქის დასრულება. ეს არის იმ სულიერი მამის დაკარგვა, რომელიც თითოეულ ჩვენგანს თავის შვილად გვთვლიდა და გვაძლევდა იმედს მაშინაც კი, როცა ყველაზე რთული იყო.
პირადი მოგონება, რომელიც ჩემთან დარჩება სიცოცხლის ბოლომდე
2025 წლის 9 მაისს მქონდა პატივი, შევხვედროდი მის უწმინდესობას. ეს შეხვედრა — დაახლოებით 45 წუთი — ჩემთვის არ იყო უბრალოდ ოფიციალური საუბარი. ეს იყო შეხვედრა ადამიანთან, რომელიც გისმენს ისე, თითქოს მთელი დრო მხოლოდ შენთვის აქვს. მან არ დაიწყო საუბარი ოფიციალური თემებით. მან მკითხა ჩემს ცხოვრებაზე… ჩემს გზაზე… ჩემს არჩევანზე. მან მკითხა — ვინ ვარ და საიდან მოვდივარ. და სწორედ ამ დროს საუბარი გადავიდა იმ ადამიანზე, რომელმაც ჩემი ცხოვრება და ღირებულებები ჩამოაყალიბა — ჩემს ბებიაზე, ქეთევან დავიდოვნა ფხაკაძეზე (ჭარხალაშვილი), საქართველოს დამსახურებულ პედაგოგზე, რომელიც 1921 წლის 12 დეკემბერს დაიბადა სტეფანწმინდაში. მისი უწმინდესობა განსაკუთრებული ყურადღებით მისმენდა. ეს არ იყო უბრალოდ მოსმენა — ეს იყო გაგება. მან მითხრა, რომ ადამიანი ძლიერია მაშინ, როცა იცის თავისი ფესვები, როცა პატივს სცემს ოჯახს და როცა ღირსეულად აგრძელებს იმ გზას, რომელიც წინაპრებმა დაუტოვეს. იმ მომენტში ვიგრძენი, რომ მას არ აინტერესებდა მხოლოდ ჩემი საქმიანობა — მას აინტერესებდა ადამიანი, მისი ისტორია და მისი ფესვები.
კურთხევა, რომელიც ჩემთვის გზის გამნათებელი გახდა
ჩვენ ვისაუბრეთ ჩემს საქმიანობაზე — საერთაშორისო ჯანდაცვაში მუშაობაზე, საქართველოსთვის მიმდინარე პროექტებზე, იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ქვეყანა იყოს უფრო ჯანმრთელი და ძლიერი. მან არ მისცა მხოლოდ ფორმალური შეფასება. მან იგრძნო, მოისმინა და გააანალიზა. და შემდეგ მაკურთხა. მაგრამ ეს კურთხევა იყო განსაკუთრებული. მან მითხრა, რომ უნდა გამეგრძელებინა, რომ ჩემი საქმე საჭიროა, რომ მეტი უნდა გამეკეთებინა — ხალხისთვის, ქვეყნისთვის. ეს სიტყვები ჩემთვის დარჩა არა უბრალოდ მოგონებად, არამედ პასუხისმგებლობად, რომელსაც ყოველდღე ვგრძნობ.
რატომ იყო ის მნიშვნელოვანი თითოეული ქართველისთვის
მისი უწმინდესობა არ ეკუთვნოდა მხოლოდ ეკლესიას. ის ეკუთვნოდა მთელ საქართველოს. ის იყო ადამიანი, რომელიც თითოეულ ქართველს უსმენდა — გულით, სითბოთი და სიღრმით. ის ხედავდა ადამიანში არა მხოლოდ დღეს, არამედ მის ფესვებს, მის ტკივილს, მის მომავალს. მისი ლოცვა იყო იმედი. მისი სიტყვა — სიმშვიდე. მისი არსებობა — სიმტკიცე.
მისი მემკვიდრეობა — ჩვენი პასუხისმგებლობა დღეს, როდესაც ვგლოვობთ, უნდა გვახსოვდეს — ის ყოველთვის გვასწავლიდა, რომ რწმენა უნდა გამოვლინდეს საქმით.
მისი მემკვიდრეობა არის:
ფესვების პატივისცემა
ოჯახის და წინაპრების დაფასება
ქვეყნის სიყვარულის საქმით გამოხატვა
ერთმანეთის მხარდაჭერა
საზოგადოების ჯანმრთელობის დაცვა
სიმართლის და ცოდნის მსახურება
- ის წავიდა… მაგრამ დაგვიტოვა გზა
მისი სიტყვა არ გაქრება. მისი ლოცვა არ შეწყდება. მისი გავლენა არ დასრულდება. ის დარჩება თითოეულ ჩვენგანში — ჩვენს გულში, ჩვენს ოჯახში, ჩვენს არჩევანში, ჩვენს საქმეში. ღმერთმა ნათელში ამყოფოს მისი სული. საქართველო არასოდეს დაივიწყებს მას.
