მარო ჩოკოშვილი

მარო ჩიკოშვილი დაიბადა 1955 წლის 29 იანვარს. მან წარმატებით დაამთავრა თბილისის №99 საშუალო სკოლა. საშუალო განათლების მიღების შემდეგ, სწავლა გააგრძელა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტში, პედიატრიულ ფაკულტეტზე. მარო ჩიკოშვილს აქვს მრავალწლიანი და ნაყოფიერი საექიმო პრაქტიკა. კერძოდ, 1979 წლიდან 1989 წლამდე პერიოდში იგი აქტიურად ეწეოდა პროფესიულ საექიმო საქმიანობას. მუშაობდა თბილისის ბავშვთა მე-10 პოლიკლინიკაში პედიატრად, შემდგომ, გ. ჟვანიას სახელობის პედიატრიულ საავადმყოფოში ობსერვაციული განყოფილების გამგედ. დღეს მისი პრაქტიკული გამოცდილება და სამედიცინო სფეროში საქმიანობა 46 წელს ითვლის, რაც მის მაღალ კვალიფიკაციასა და საქმისადმი ერთგულებაზე მეტყველებს. ჰყავს მეუღლე, ერთი შვილი, რომელიც დედის პროფესიულ გზას გაჰყვა და ორი შვილიშვილი.

რა არის კარგი ექიმი?
ექიმობა მხოლოდ პროფესია არ არის, ეს მოწოდებაა. პირველ რიგში, მას სხვისი ტკივილის საკუთარივით შეგრძნებისა და განცდის უნარი უნდა ჰქონდეს. უმნიშვნელოვანესია პაციენტის მოსმენა - მოთმინებით, ყურადღებითა და ინტერესით. კომუნიკაცია არ უნდა შემოიფარგლოს მხოლოდ ოფიციალური დიალოგით; ექიმმა უნდა შექმნას უსაფრთხო, თბილი გარემო, სადაც პაციენტი სრულად გაიხსნება და საკუთარ სათქმელს ბოლომდე გადმოსცემს. ამასთანავე, პროფესიონალიზმი წარმოუდგენელია აზროვნებისა და ცოდნის მუდმივი განახლების გარეშე - ექიმი მთელი ცხოვრების მანძილზე უნდა სწავლობდეს, რომ ფეხი აუწყოს სამედიცინო სიახლეებს როგორც თეორიულ, ისე პრაქტიკულ დონეზე.

რატომ აირჩიეთ მედიცინა?
ჩემი ინსპირაციის წყარო ბავშვობის ყველაზე საყვარელი თამაშები გახდა. მახსოვს, რა განსაკუთრებული გულმოდგინებითა და პასუხისმგებლობით ვირგებდი ხოლმე ექიმის როლს. ის, რაც მაშინ უბრალო თამაში მეგონა, თურმე ჩემი ქვეცნობიერი არჩევანი და იმ დიდი გზის დასაწყისი ყოფილა, რომელსაც დღეს სიამაყით მივყვები.

ვინ არის თქვენი მისაბაძი?
ჩემს პროფესიაში იდეალებად მივიჩნევ ქართული პედიატრიის ბუმბერაზებს, ფუძემდებლებს, რომელთა სახელებიც მედიცინის ისტორიაში ოქროს ასოებით წერია: ბატონი იოსებ მიხაილოვიჩი (სოსო კვაჭაძე) და ბატონი ირაკლი ციციშვილი. ისინი ჩემთვის ყოველთვის დარჩებიან უდიდესი ცოდნის, განსაკუთრებული გულისხმიერებისა და პროფესიული კეთილსინდისიერების უბადლო მაგალითებად.

რჩევა მომავალ ექიმებს
მომავალ კოლეგებს ვურჩევდი, სანამ ამ გზას აირჩევენ, ძალიან ღრმად ჩაიხედონ საკუთარ გულში. ჰკითხონ საკუთარ თავს: მზად არიან თუ არა იმ უდიდესი შრომის, უძილო ღამეებისა და უსაზღვრო თავდადებისთვის, რასაც ეს პროფესია მოითხოვს? მედიცინა არ პატიობს ზედაპირულობას. ეს არის გზა, სადაც სხვისი სიცოცხლის გადასარჩენად ხშირად საკუთარ ინტერესებზე უარის თქმა მოგიწევთ, თუმცა ამით მიღებული ბედნიერება ყოველგვარ ამაგს აზღვევს.