ნარკომანია

ნარკომანია – ქრონიკული დაავადება, რომელიც ხასიათდება ნარკოტიკული პრეპარატების გამოყენიებისკენ მიდრეკილებით.
გამოიყოფა ნარკომანიის შემდეგი სტადიები:
·         პირველი სტადია – ფსიქიკური დამოკიდებულება;
·         მეორე სტადია – ფიზიკური დამოკიდებულება;
·         მესამე სტადია – ფსიქიკური პათოლოგიების განვითარება.
 
მიზეზები
·         სხვა ადამიანების მხრიდან ყურადღების ნაკლებობის და სიმარტოვის განცდა;
·         ცნობიერების გაფართოვების მცდელობა;
·         ცუდი გარემოცვის ზეგავლენა;
·         საკუთარ თავში ეჭვის შეტანა, თავისუფალი ნების არ ქონა;
·         ხშირი დეპრესია.
 
სიმპტომები
დაავადების სიმპტომებია:
·         კანის სიფერმკრთალე;
·         თვალის გუგების ცლილება (გადიდება ან დაპატარავება);
·         თვალების ჩაწითლება, დაბინდვა;
·         მეტყველების დარღვევა;
·         მადის დაკარგვა და სწრაფად გახდომა;
·         მუდმივი ხველა;
·         მოძრაობის ცუდი კოორდინაცია;
·         არტერიული წნევის მკვეთრი ცვალებადობა;
·         კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის აშლილობა.
·         უმიზეზო აღგზნებულობა, ან მოთენთილობა;
·         შრომისუნარიანობის დაქვეითება;
·         ყველაფრის მიმართ გულგრილობა;
·         მეხსიერების და ყურადღების გაფანტვა;
·         კონცენტრაციის შეუძლებლობა;
·         უძილობა ან გაზრდილი ძილიანობა;
·         ხასიათის სწრაფი ცვლა;
·         გაზრდილი დაღლილობა;
·         ადამიანებთან ურთიერთობის სურვილის არქონა;
·         მოუწესრიგებლობა.
 
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ნარკოლოგი, რისთვისაც ახდენს პაციენტის საერთო დათვალიერებას. დამატებით შეიძლება დაინიშნოს შარდის საერთო ანალიზი.
 
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
·         კოდირებას;
·         ფსიქოთერაპიას;
·         კრუნჩხვის საწინააღმდეგო თერაპიას;
·         ჰიპნოზს;
·         სადეზინტოკსიკაციო თერაპია;
·         ანტიდეპრესანტები.
 
საშიშროება
ნარკომანია განკურნდებადია, მაგრამ მისი უყურადღებოდ დატოვება იწვევს შემდეგი სახის გართულებებს:
·         თრომბოფლებიტი;
·         შიდსი;
·         სეპსისი;
·         აბსცესი;
·         ფლეგმონა;
·         ვენერიული დაავადებები.
 
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
·         მშობლებმა მუდმივად გააკოტროლონ ბავშვების ცხოვრების წესი და ესაუბრონ მათ;
·         დაავადების დროული დიაგნოსტირება და ფარმაკო-თერაპიის ჩატარება;
·         რეციდივებისა და რემისიების განვითარების დროული შეწყვეტა;
·         განკურნებული პაციენტების სოციალური რეაბილიტაცია.