ფსიქოლოგი, ნინი დგებუაძე იმ საინტერესო ფენომენს ეხმიანება, როდესაც ახლობელი ადამიანები ჩვენს აქტივობას სოციალურ სივრცეში დემონსტრაციულად აიგნორებენ.
„იცნობთ იმ კატეგორიას, თქვენს ყველა პოსტს, რომ ნახულობს, რეალურ ცხოვრებაში ყველაფერი იცის თქვენს შესახებ, მაგრამ პოსტზე მოწონებას ან კომენტარს „ვერ იმეტებს“?
ფეისბუქსა თუ ინსტაგრამზე “ლაიქი” დიდი ხანია მხოლოდ სიმბოლო აღარ არის ეს ერთგვარი სოციალური ვალუტა და ვალიდაციაა.
როცა ახლობელი ადამიანი შენს აქტივობას დემონსტრაციულად აიგნორებს, ეს ხშირად შემთხვევითობა სულაც არ არის.
ფსიქოლოგიურად ეს მარტივი ასახსნელია:
– უხილავი კონტროლი: „არ გიდასტურებ, რომ. კარგი ხარ/კარგად გამოიყურები“.
– დისტანცირება: „იმდენად არ მაინტერესებ, რომ თითსაც არ გავანძრევ“.
– შიდა კონკურენცია: შენი წარმატება ან ვიზუალი მათ დისკომფორტს უქმნის.
მოწონება 0.1 წამი და ერთი მოძრაობაა. თუ ადამიანი ამას „ვერ ახერხებს“, ეს მისი არჩევანია და არა დაკავებულობა.
პასიური აგრესია ზუსტად ასე ამოიცნობა, დუმილით მანიპულირება. („არაფერს გიშავებ, უბრალოდ არ გიმჩნევ“.)
საინტერესო ფენომენია: ადამიანები, რომლებიც პირადში გწერენ, გარეთ გხვდებიან, მაგრამ შენს საჯარო წარმატებას/ფოტოს გვერდს უვლიან.
ეს არის ორმაგი თამაში. სურვილი, იყვნენ შენს ცხოვრებაში, მაგრამ არ გახდნენ შენი მხარდამჭერები.
ჩემი, როგორც ფსიქოლოგის რჩევა: ნუ ეძებთ მიზეზს საკუთარ თავში. თუ ვინმეს თქვენთვის „ლაიქი“ ენანება, პრობლემა მის თვითშეფასებაშია და არა თქვენში.
დაფიქრებულხართ, თქვენს გარემოცვაში ვინ არის „ჩუმად მაყურებელი“, რომელიც თქვენს აღიარებას ერიდება ?
იცოდეთ, რომ ფოტოებზე მოწონებებით არ იზომებით.
ახლობლებს შორის ხშირად არსებობს დაუწერელი იერარქია. როცა შენ იწყებ ამ ჩარჩოებიდან გამოსვლას (ხდები უფრო პოპულარული, თავდაჯერებული, რეალიზებული), “ შურიანი “ ახლობელი ცდილობს „დაგამიწოს“.
იგნორირება არის ინსტრუმენტი, რომლითაც გეუბნება: „ჩემთვის შენ ისევ ის პატარა/ჩვეულებრივი ახლობელი ხარ და ნუ გგონია, რომ რამით მეტი ხარ“”,- წერს დგებუაძე.
