შაკიკი

შაკიკი – ნევროლოგიური დაავადება, რომელსაც ახასიათებს ძლიერი თავის ტკივილი, ძირითადად ლოკალიზებული თავის ერთ მხარეს. კისრის შაკიკი წარმოიშობა კისრის სახსრების ანთების შედეგად.
 
აურა შაკიკის დროს – ეს არის ფაქტორი, რომელიც წინ უსწრებს თავის ტკივილის დაწყებას.
გამოიყოფა შაკიკის ორი სახეობა:
·         კლასიკური (აურით);
·         საერთო (აურის გარეშე).
შაკიკი ქალებში ვლინდება 30-50 წლის ასაკში. ბავშვებში გვხვდება 5 წლიდან.
 
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზები ბოლომდე დადგენილი არ არის. თუმცა ვარაუდობენ, რომ ეს შეიძლება იყოს:
·         არტერიების შევიწროვება, თავის ტვინში სისხლის მიმოქცევის დარღვევა;
·         სისხლძარღვების არათანაბარი გაფართოვება;
·         ნერვული სისტემის ნეიროვასკულარული აშლილობა;
·         სეროტონინის მიმოცვლის სისტემური დარღვევა.
 
დაავადება შეიძლება პროვოცირებული იყოს შემდეგი ფაქტორებით:
·         ალკოჰოლური სასმელით;
·         ძლიერი სტრესით;
·         მტვრიან ან სიგარეტის კვამლიან შენობაში ყოფნით;
·         ჰორმონალური დარღვევებით (ქალებში).
 
სიმპტომები
დაავადებისთვის დამახასიათებელია:
·         თავის ტკივილი;
·         გულის რევა;
·         ხმაურისა და მძაფრი სინათლისადმი გაზრდილი მგრძნობელობა.
 
კლასიკური შაკიკის აურა შეიძლება გამოვლინდეს:
·         თვალებში ნაპერწკლების გაჩენით;
·         კიდურების სისტუით და მათი ანემიით;
·         გარკვეული სუნის შეგრძნებით;
·         შენელებული საუბრით.
 
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ნევროლოგი. მკურნალობის დასადგენად ინიშნება:
·         სისხლისა და შარდის ბიოქიმიური ანალიზი;
·         თავის ტვინის მაგნიტო-რეზონანსული ტომოგრაფია;
·         თავის ტვინის კომპიუტერული ტომოგრაფია;
·         ელექტროენცეფალოგრაფია.
 
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
·         თირკმელზედა და ფარისებრი ჯირკვლების მუშაობის დასტაბილურება;
·         ნერვული სისტემის მუშაობის დასტაბილურება;
·         გულსისხლძარღვთა სისტემის გაძლიერება.
რიგ შემთხვევებში ინიშნება გასაუმტკივარებელი პრეპარატები.
 
საშიშროება
უყურადღებობის შემთხვევაში შეიძლება განვითარდეს შემდეგი სახის გართულებები:
·         თავის ტვინის შეშუპება;
·         ტვინის აბსცესი;
·         მენინგიტი;
·         ანევრიზმა;
·         ენცეფალიტი;
·         ჰიდროცეფალია.
 
რისკის ჯგუფი
ამ ჯგუფში შედიან:
·         მეგაპოლისების მაცხოვრებლები;
·         ქალები (მენსტრუაციის პერიოდში);
·         მემკვიდრეობითი მიდრეკილების მქონე ადამიანები.
 
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
·         დაბალანსებული კვება;
·         მოწევაზე უარის თქმა;
·         დღე-ღამეში მინიმუმ 7-8 საათი ძილი.