ორქიტი – სათესლის ანთება.
მიზეზები
· შარდსასქესო ორგანოების ანთებითი პროცესები;
· ტრავმები, რომლებიც აზიანებს გარსის მთლიანობას.
სიმპტომები
· სხეულის ტემპერატურის აწევა, მწვავე ტკივილი საკვერცხეში;
· ტკივილი შეიძლება გადადიოდეს წელის არეში;
· დაავადებული საკვერცხე იზრდება ზომაში;
· რთულ ფორმებს ემატება ციება და თავის ტკივილი.
დიაგნოსტიკა
· ურეტრას გამონადენის მიკროსკოპული გამოკვლევა;
· სისხლის და შარდის ანალიზი;
· შარდისა და ურეტრას გამონადენის დათესვა ანტიბიოტიკებისადმი მგრძნობელობის დასადგენად;
· სკროტუმის ულტრა-ბგერით გამოკვლევა.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ანტიბიოტიკოთერაპიას;
· გამოკვეთლი მწვავე ტკივილისას გასაუმტკივარებელ პრეპარატებს;
· თუ ფიქსირდება ჩირქოვანი პროცესი, რეკომენდირებულია საკვერცხის ქირურგიული დრენირება;
· ქსოვილების ძლიერი დაზიანების შემთხვევაში ორგანო შეიძლება იქნეს მოკვეთილი.
საჭიროა უროლოგთან ვიზიტი, რომელიც დაადგენს დაავადების მკურნალობის სწორ მეთოდს.
საშიშროება
· მამაკაცის სეკრეტორული უნაყოფობა;
· სათესლის აბსცესი;
· ატროფია;
· მიმდებარე ორგანოების ანთბითი პროცესი.
რისკის ჯგუფი
მამაკაცები, რომლებსაც აწუხებთ შარდსასქესო ორგანოების დაავადებები.
პროფილაქტიკა
· ჰიგიენის დაცვა;
· ინფექციური დაავადებების დროული მკურნალობა.
ორქიტი
ოსტეოართროზი
ოსტეოართროზი – დაავადება, რომელსაც ახასიათებს სახსრების ანთებითი პროცესი.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· მემკვიდრეობითი ფაქტორი;
· სახსრების ტრავმები;
· ხშირი ფიზიკური დატვირთვა;
· ორგანიზმის ინტოქსიკაცია;
· ენდოკრინული დარღვევების გამომწვევი დაავადებები;
· სახსრების დისპლაზია;
· სხეულის ჭარბი წონა;
· წვივების ვენების ვარიკოზული გაგანიერება.
სიმპტომები
· სახსრების ტკივილი, რომელიც ძლიერდება მოძრაობისა და ფიზიკური დატვირთვის დროს;
· სახსრის ხრტილის ქვეშ ძვლის ქსოვილის გამაგრება;
· დაზიანებული კიდურის დამოკლება;
· ძილის შემდეგ სიარულის გართულება, დაავადების პროგრესირების შედეგად;
· მოძრაობის დროს სახსრების ტკაცუნი და ჭრიალი.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ორთოპედი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· სისხლის საერთო ანალიზი;
· სახსრების რენტგენი;
· სახსრების მაგნიტო-რეზონანსული ტომოგრაფია;
· სახსრის სითხის ანალიზი.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· არასტეროიდულ, ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს;
· ანალგეტიკებს;
· ფიზიოთერაპიას;
· ოზონოთერაპიას;
· სამკურნალო მასაჟს;
· სახსრის გაჭიმვას;
· სახსრის გადანერგვას;
· ძვლების რეკონსტრუქციას.
საშიშროება
თუ არ მოხდება დაავადების დროული მკურნალობა, შესაძლოა განვითარდეს შემდეგი სახის გართულებები:
· სახსრების დეფორმაცია;
· ოსტეოართრიტი;
· სახსრების ფუნქციის დარღვევა;
· სახსრების დესტრუქცია;
· ოსტეოპოროზი;
· ძვლების ხშირი მოტეხილობა.
რისკის ჯგუფი
· მემკვიდრეობითი მიდრეკილების მქონე ადამიანები;
· 60 წელს ზემოთ ადამიანები;
· ჭარბი წონის მქონე ადამიანები;
· ძირითადად მჯდომიარე ცხოვრების წესის მქონე ადამიანები;
· სპორტსმენები;
· სახსრების თანდაყოლილი დეფექტის მქონე ადამიანები;
· მძიმე ფიზიკური შრომის მქონე ადამიანები.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· ორგანიზმის გასაჯანსაღებელი ფიზიკური ვარჯიშების შესრულება;
· სხეულის ნორმალური წონის ქონა;
· ერთი და იგივე პოზაში დიდხან ყოფნისგან თავის შეკავება;
· სიმძმის აწევის შეზღუდვა;
· მოსახერხებელი ფეხსაცმლის ტარება, რომლის ქუსლი არ აღემატება 3სმ-ს;
· ელასტიური ფიქსატორების ტარება;
ოსტეომიელიტი
ოსტეომიელიტი – დაავდება, რომელსაც ახასიათებს ჩირქოვან-ნეკროტული პროცესის განვითარება, რაც აზიანებს ძვლებს, ძვლის ტვინს და გარშემო რბილ ქსოვილებს.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· რბილი ქსოვილის აბსცესი;
· ღია ჭრილობები;
· რიგი დაავადებების გართულებები;
· ჭრილობის დაბინძურება;
· ოპერაციის დროს არასტერილური იარაღების გამოყენება.
სიმპტომები
· სხეულის ტემპერატურის 40 გრადუსამდე აწევა;
· ციება;
· გულის რევა;
· თავის ძლიერი ტკივილი;
· დაზიანებული ადგილის ძლიერი ტკივილი, რომელიც უმნიშვნელო მოძრაობის დროსაც კი მწვავდება;
· დაზიანებულ ადგილას კანის დაწითლება, შეშუპება, ჰიპერემია;
· დიდი რაოდენობით ჩირქის გამოყოფა.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ორთოპედი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· სისხლის საერთო ანალიზი;
· შარდის საერთო ანალიზი;
· დაზიანებული ნაწილის რენტგენოგრაფია;
· დაზიანებული ნაწილის რადიოიზოტოპური სკანირება;
· ძვლის კომპიუტერული ტომოგრაფია;
· ძვლის მაგნიტო-რეზონანსული ტომოგრაფია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ანტიბიოტიკებს;
· მიკრობების საწინააღმდეგო პრეპარატებს;
· პლაზმის გადასხმას;
· ჰემოსორბციას;
· ჩირქოვანი კერების დრენირებას;
· სახსრის პუნქციას;
· სახსარში ანტიბიოტიკების შეყვანას;
· ძვლის დზიანებული ნაწილის მოცილებას შემდგომი პლასტიკის ჩატარებით.
საშიშროება
თუ არ მოხდება დაავადების დროული და სათანადო მკურნალობა, შესაძლოა განვითარდეს შემდეგი სახის გართულებები:
· ძვლების დეფორმაცია;
· ჩირქოვანი ართრიტი;
· ძვლების კონტრაქტურა;
· თირკმელების ამილოიდოზი;
· შინაგანი ორგანოების დაზიანება;
· სეფსისი.
პროფილაქტიკა
კანის მცირედი დაზიანების დროსაც კი საჭიროა დეზინფექციის ჩატარება და ჭრილობის დამუშავება, რომ არ მოხდეს მისი შემდგომი დაბინძურება და ინფექციური დაავადებების განვითარება.
ოსტეოპოროზი
ოსტეოპოროზი – ძვლის ქსოვილის დაავადება, რომელიც გამოიხატება კალციუმის ნაკლებობაში და იწვევს ძვლების ხშირ მოტეხილობებს.
ოსტეოპოროზის სახეობები და კლასიფიკაცია:
· იდიოპათიური;
· პოსტმენოპაუზური;
· იუვენილური (არასრულწლოვანთათვის დამახასიათებელი);
· სენილური (ასაკოვანი ადმაიანებისთვის დამახასიათებელი).
სირთულის მიხედვით გამოიყოფა:
· 1 ხარისხის;
· 2 ხარისხის;
· 3 ხარისხის;
· ზოგჯერ ხდება მე-4 სტადიის კლასიფიცირებაც.
ლოკალიზაციის მიხედვით გამოყოფენ ოსტეოპოროზის შემდეგ სახეობებს:
· დიფუზიური;
· სენილური;
· სისტემური;
· პოსტმენოპაუზური;
· პირველადი;
· მეორადი;
· ლაქოვანი;
· ძვლების;
· მტევნების;
· ტერფების;
· ხერხემლის;
· კისრის;
· სახსრების;
· მხარის სახსრის;
· გავა-წელის;
· მუხლის სახსრის;
მკურნალობა
დაავადების მკურნალობა კომპლექსურია და მოიცავს არამარტო მედიკამენტების მიღებას, არამედ მასაჟებს, სპეციალურ ვარჯიშებს, კვების სწორ რეჟიმს და ზოგადად ცხოვრების ჯანსაღი წესის ქონას.
ოსტეოპოროზის მკურნალობით დაკავებულია ერთდროულად რამოდენიმე ექიმი, რამდენადაც დაავადება საკმაოდ რთულია და შეიძლება საჭიროებდეს სხვადასხვა თერაპიული მიმართულებების ჩართვას.
რისკის ჯგუფი
· მოხუცები;
· დაქვეითებული სქესობრივი ჰორმონების მქონე ადამიანები;
· მემკვიდრეობითი მიდრეკილების მქონე ადამიანები;
· ნაკლებად მოძრავი ადამიანები;
· სხეულის წონის დეფიციტის მქონე ადამიანები;
· ჭარბი ოფლიანობის მქონე ადამიანები.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· ვიტამინებისა და მინერალების კომპლექსის მიღება;
· მოწევაზე და ალკოჰოლზე უარის თქმა;
· სწორი, დაბალანსებული კვება;
· ქრონიკული დაავადებების მკურნალობა;
· D ვიტამინის მიღება.
· ფიზიკური აქტივობა, შორმისა და დასვენების ბალანსი.
· სხეულის მასის ნაკლებობასთან ბრძოლა.
ოსტეოქონდროზი
ოსტეოქონდროზი – ხერხემლის ქსოვილების დეგენერატიულ-დისტროფიული დაზიანება, რომელიც იწვევს ხერხემალშორისი დისკების გამრუდებას და სახსრების დეფორმაციას.
ოსტეოქონდროზის ტიპები და განვითარების სტადიები
არსებობს ოსტეოქონდროზის ოთხი ტიპი:
· წელის ოსტეოქონდროზი;
· კისრის ოსტეოქონდროზი;
· გულმკერდის ოსტეოქონდროზი;
· გავრცობილი ოსტეოქონდროზი – ხერხემლის ორი ან მეტი ნაწილის დაზიანება.
ოსტეოქონდროზს აქვს განვითარების შემდეგი სტადიები:
· მალების არასტაბილურობის გამოწვევა, რაც ვითარდება ხერხემალშორისი დისკების ფორმის დარღვევით.
· დისკების ფიბროზული რკალის დარღვევა და შევიწროვება.
· ფიბროზული რკალის დაშლა, ერთი ან რამდენიმე დისკის სრული დეფორმაცია.
· ხერხემლის დარღვეული ფორმის შედეგად ავადმყოფის მოძრაობა შეზღუდულია.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· მემკვიდრეობითი ფაქტორი;
· მძიმე ფიზიკური დატვირთვა;
· ზურგის სხვადასხვა დაავადებები;
· ავიტამინოზი და ჰიპოვიტამინოზი;
· ზურგის ტრავმები;
· ინფექციური დაავადებები;
· ხერხემლის თანდაყოლილი დეფექტი;
· ორგანიზმის დაბერება;
· სიმსუქნე;
· მუდმივი სტრესი;
· გადაციება.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ნევროლოგი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· რენტგენოგრაფია;
· კომპიუტერული ტომოგრაფია;
· მაგნიტო-რეზონანსული ტომოგრაფია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ფიზიოთერაპიას;
· სხვადასხვა ტიპის მასაჟს;
· სამედიცინო პრეპარატებს;
· ტრაკციას;
· რეფლექსოთერაპიას;
· მანუალურ თერაპიას;
საშიშროება
მკურნალობის გარეშე დატოვებულმა ოსტეოქონდროზმა შეიძლება გამოიწვიოს შემდეგი სახის გართულებები:
· ვეგეტოსისხლძარღვოვანი დისტონია;
· რადიკულიტი;
· ხერხემალშორისი თიაქარი;
· თავის ტვინის ჟანგბადით კვების დარღვევა.
ოტიტი
ოტიტი — დაავადება, რომელიც წარმოადგენს ყურების ანთებით პროცესს. არესბობს მწვავე, საშუალო და ქრონიკული ფორმების. ოტიტი არსებობს ერთმხრივი და ორმხრივი.
ლოკალიზაციის მიხედვით გამოიყოფა:
· გარე ოტიტი;
· შუა ოტიტი;
· შიდა ოტიტი.
ყურიდან გამონადენის მიხედვით არსებობს:
· სეროზული ოტიტი;
· ჩირქოვანი ოტიტი.
მიზეზები
დაავადების განვითარების მიზეზებია:
· ოტოლარინგოლოგიური დაავადებების შედეგად დასუსტებული იმუნიტეტი;
· გარე სასმენი გზის მიკროტრავმები;
· ყურის ნიჟარაში წყლის შესვლა;
· ცხვირისა და ცხვირ-ხახის დეფექტები.
სიმპტომები
დაავადებას ახასიათებს:
· ყურების ტკივილი;
· ყურის ნიჟარის კანის გაწითლება;
· ყურის დახშობა;
· სმენის დაქვეითება;
· მაღალი ტემპერატურა;
· თავის ტკივილი, თავბრუს ხვევა, წონასწორობის დაკარგვა;
· ყურის შიგნით მწვავე ტკივილი;
· ყურიდან სეროზული, სისხლიანი ან ჩირქოვანი გამონადენი.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ოტოლარინგოლოგი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· ოტოსკოპია;
· ტიმპანომეტრია;
· ჩირქოვანი გამონადენის დათესვა;
· შიდა ყურის კომპიუტერული ტომოგრაფია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ანტიბიოტიკებს;
· სპირტიან ბამბის ტამპონებს;
· თბილ კომპრესებს ყურზე;
· ფიზიოთერაპევტულ პროცედურებს;
· ყურის გამორეცხვას ბორის ან ფურაცილინის ხსნარით.
საშიშროება
ქრონიკულ ფორმაში გადასული ოტიტი იწვევს შემდეგ გართულებებს:
· სიყრუეს;
· საფეთქლის ძვლის ანთებას;
· ყურის ბარაბანის ქსოვილის დარღვევას;
· ქოლესტეატომას;
· მასტოიდიტს;
· ყურის ბარაბანის დაფის სკლეროზს;
· სახის ნერვის პარალიჩს;
· ქალასშიდა ჩირქოვან გართულებებს.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· ზედა სასუნთქი გზების დაავადებების დროული მკურნალობა;
· ცხვირის გამოხოცვა აკურატულად, რომ არ დაზიანდეს შიდა ყური;
· წელიწადში ერთხელ ექიმ-ოტოლარინგოლოგთან ვიზიტი.
ოტომიკოზი
ოტომიკოზი – წარმოადგენს ყურის სოკოვან დაავადებას. აღნიშნული ანთებითი პროცესი ლოკალიზდება ყურის გარე გასასვლელთან და გამოწვეულია პარაზიტული სოკოსგან, რომელიც ბუდობს კანის ფენებში.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მთავარი მიზეზია სოკოს შემდეგი ტიპები: Aspergillus, Penicillium და Candida. დაავადება ძირითადად გვხვდება 1-დან 5 წლამდე ბავშებში.
სიმპტომები
· სხეულის ტემპერატურის აწევა 38-39° С-მდე;
· ზომიერი ტკივილი ყურში;
· ციება;
· ხმაური ყურებში;
· სასმენი არხის დახშობის შეგრძნება;
· გამონადენი ყურში, რომელიც ახდნეს სასმენის გზის ამოვსებას და დახშობას;
· ყურის შესიება;
· ცუდი სუნი ყურებში;
· ყურის გარე კანის მაცერაცია;
· გულის რევა;
· თავბრუს ხვევა;
· სახის ნერვის პარეზი.
დაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკისთვის საჭიროა:
· ოტოლარინგოლოგის კონსულატაცია, რომელიც დაადგენს როგორ უნდა მოხდეს დაავადების მკურნალობა;
· გამონადენს ბაქტერიოლოგიური და მიკოლოგიური გამოკვლევა;
· ყურის გამონადენის მიკროსკოპული გამოკვლევა;
· კულუტალური დათესვა;
· რენტგენი;
· ყურის ულტრა-ბგერითი გამოკვლევა.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ადგილობრივი დამუშავება წყლის, სპირტის და სხვა ხსნარებით, მალამოების გამოყენება;
· მედიკამენტების მიღება;
· მიკოტური მასის საგულდაგულოდ გაწმენდა წყალბადის ზეჟანგის ხსნარით;
· იმუნომამოდულირებელი პრეპარატების მიღება.
საშიშროება
შემთხვევების უმეტესობაში ოტომიკოზის მკურნალობის შედეგი დადებითია.
პროფიალქტიკა
რეკომენდირებულია:
· ოტოლარინგოლოგთან რეგულარული ვიზიტი;
· გადაციებისგან თავის დაცვა;
· იმუნიტეტის გაძლიერება;
· ცხოვრების ჯანსაღი წესი.
პანარიცია
პანარიცია – წარმოადგენს ხელის თითების ქსოვილების მწვევე ჩირქოვან ანთებით პროცესს. რიგ შემთხვევებში ფეხის თითებზეც გვხვდება. არსებობს დაავადების რამოდენიმე სახეობა:
· კანქვეშა პანარიცია;
· ფრჩხილის მიმდებარე;
· სახსრების;
· ძვლის;
· ძვალ-ხრტილოვანი;
· მყესის.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი ძირითადი მიზეზებია:
· ნემსის ნაჩხვლეტი;
· მცირე ზომის ნაკაწრები;
· ჭრილობები;
· ტრავმები;
· დამწვრობა;
· შინაური ცხოველებისგან მიყენებული ჭრილობები.
სიმპტომები
დაავადების დამახასიათებელი სიმპტომებია:
· ჩირქოვანი კერის ტკივილი;
· ძლიერი ტკივილი, რომელიც არღვევს ძილს და მოსვენებას;
· დაჩირქება;
· შეშუპება;
· ჭრილობის ადგილას კანის დაჭიმვა;
· თითი ემსგავსება კოლბას;
· ტემპერატურის აწევა;
· ციება;
· თავის ტკივილი;
· სისუსტის შეგრძნება.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკისთვის საჭიროა ქირურგის კონსულტაცია. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· ანთებითი კერის დათვალიერება;
· სისხლის საერთო ანალიზი.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· მარილით ან საჭმელი სოდით მომზადებული ცხელი აბაზანის გაკეთება დაზიანებულ თითზე;
· პარაფინოთერაპია;
· ქირურგიული ჩარევა;
მკურნალობა მიმდინარეობს სტაციონარულად. თვითმკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს უარყოფითი და საშიში შედეგი.
საშიშროება
თუ არ მოხდება პრობლემის დროული აღმოფხვრა, ჩირქი შეიძლება გავრცელდეს ქსოვილების შიდა ფენებში, ძვლებში, სახსრებში, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს თითების ფუნქციის დაკარგვა.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· პირადი ჰიგიენის წესების დაცვა;
· ფეხისა და ხელის თითების მექანიკური დაზიანებისგან დაცვა;
· მჭრელი საგნების გამოყენებისას სიფრთხილის გამოჩენა;
· რეკომენდირებული არ არის სხვისი პირადი ჰიგიენის, მაგალითად მანიკური გასაკეთებელი ნივთების გამოყენება;
· მანიკურისა და პედიკურის გაკეთებისას აკურატულობის გამოჩენა;
· მცირე ჭრილობების დეზინფიცირება;
· ქირურგთან დროულად მისვლა.
პანიკური შეტევა
პანიკური შეტევა – ეს ერთ-ერთი ყველაზე რთული და აუხსნელი დაავადებაა, რომელსაც კიდევ ეძახიან «ვეგეტატიურ კრიზს», «კარდიონევროზს» და ა.შ.
გამოყოფენ პანიკური შტევის სამ ძირითად ტიპს:
· სპონტანური პანიკური შეტევა;
· სიტუაციური პანიკური შეტევა;
· პირობით-სიტუაციური პანიკური შეტევა.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი ძირითადი მიზეზებია:
· გადატანილ სტრესზე ორგანიზმის სწორი რეაქცია;
· სომატური პათოლოგიები;
· ფსიქიკური დაავადებები;
· დეპრესიული აშლილობა.
სიმპტომები
დაავადებას ახასიათებს:
· გახშირებული გულისცემა;
· ციება, ოფლიანობა;
· შინაგანი კანკალის შეგრძნება;
· ქოშინი, ჰაერის უკმარისობა;
· გულის მარცხენა ნახევრის ტკივილი;
· არაადეკვატური ქცევის ჩადენის შიში;
· სიკვდილის შიში;
· კიდურების მგრძნობელობის დაკარგვა;
· აზროვნების დაქვეითება;
· გულყრის, გონების დაკარგვის შეგრძნება.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ფსიქოთერაპევტი. რაც უფრო ადრე მივა პაციენტი ექიმთან, მით მეტია გამოჯანმრთელების შანსი.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ინდივიდუალური ფსიქოთერაპია;
· მედიკამენტური თერაპია;
· პათოლოგიურად გამაღიზიანებელი ფაქტორებისგან პაციენტის იზოლირება;
· დელფინოთერაპია.
მკურნალობის პროცესი უნდა მიმდინარეობდეს ფსიქოთრაპევტის კონტროლის ქვეშ.
საშიშროება
დროული და ადეკვატური მკურნალობის არარსებობამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო რთული ფსიქოლოგიური პრობლემები.
პროფილაქტიკა
ერთად-ერთი პროფილაქტიკური საშუალებაა სიმშვიდის შენარჩუნება სტრესული და დაძაბული სიტუაციების დროს. ასევე მნიშვნელოვანია ფსიქოთერაპევტთან დროული ვიზიტი.
პანკრეატიტი
პანკრეატიტი – კუჭქვეშა ჯირკვლის ანთბა.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· სპირტიანი სასმელის ჭარბი გამოყენება;
· ცილების უკმარისობა;
· ჰორმონალური დისბალანსი;
· კუჭ-ნაწლავის სხვადასხვა დაავადებები;
· მეტაბოლიური აციდოზი;
· ტოქსინები;
· ინფექციები;
· ტრავმები;
· ზედმეტაც ცხიმიანი, შემწვარი საკვები;
· მუდვმივი სტრესი;
· ფეხმძიმობა;
· ანტიბიოტიკების მიღება;
· შარდკენჭოვანი დაავადება;
· ალერგიული რეაქციები.
ფორმების მიხედვით გამოიყოფა დაავადების შემდეგი სახეობები:
· მწვავე პანკრეატიტი;
· ქრონიკული პანკრეატიტი;
· რეაქტიული პანკრეატიტი;
სიმპტომები:
დაავადებას ახასიათებს შემდეგი სიმპტომები:
· გულის რევა, ღებინება;
· წონის სწრაფად დაკარგვა;
· მეტეორიზმი;
· თმის ცვენა;
· კანის სიმშრალე და დახეთქვა;
· ენაზე თეთრი ნადები;
· კუჭქვეშა ჯირკვლის ძლიერი ტკივილი.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკისთვის ტარდება:
· სისხლის ბიოქიმიური ანალიზი;
· შარდის ქიმიური ანალიზი;
· სისხლის კლინიკური ანალიზი;
· ულტრა-ბგერითი გამოკვლევა;
· საჭმლის მომნელებელი ორგანოების რენტგენი;
· გასტეროსკოპია;
· ენდოსკოპიურ რეტროგრადული ქოლანგიოპანკრეატოგრაფია;
· ტომოგრაფია;
· კალას ანალიზი;
· ქოლეცისტოქოლანგიოგრაფია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობისთვის საჭიროა:
· სამკურნალო შიმშილობა;
· ელექტროფორეზი;
· სინუსოიდალური ტიპის მოდულირებული შოკი;
· ფერმენტების ინჰიბიტორებით მკურნალობა;
· ანტაციდური პრეპარატები, ჰისტამინური რეცეპტორების ბლოკატორები, «პროტონული ტუმბოს» ბლოკატორები, რომლებიც ხელს უწყობენ კუჭის წვენის მჟავიანობის დაკლებას.
· დიეტა №5;
· ჯირკვლის მუშაობის კორექცია;
· გასაუმტკივარებელი პრეპარატების მიღება;
საშიშროება
· პაკრეონეკროზი;
· შაქრიანი დიაბეტი;
· კისტების გაჩენა;
· ავთვისებიან სიმსივნეში გადაზრდა.
რისკის ჯგუფი
ალკოდამოკიდებულები და არაჯანსაღი ცხოვრებისა და კვების მქონე პირები.
