სკანდალი გრძელდება –
საქართველოს საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ინსტიტუტის თავმჯდომარე, პროფესორი გიორგი ფხაკაძე ნუკი კოშკელიშვილის კოსმეტიკის ბრენდს მიმართავს:
საქართველოს საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ინსტიტუტის თავმჯდომარე, პროფესორი გიორგი ფხაკაძე ნუკი კოშკელიშვილის კოსმეტიკის ბრენდს მიმართავს:
ბავშვთა ფსიქიკური ჯანმრთელობა თანამედროვე საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან გამოწვევად მიიჩნევა. დეპრესია, შფოთვითი აშლილობები და ემოციური რეგულაციის პრობლემები სულ უფრო ხშირად ვლინდება ადრეულ ასაკში, რაც გავლენას ახდენს როგორც აკადემიურ განვითარებაზე, ისე სოციალურ ურთიერთობებზე და ზრდასრულ ასაკში ჯანმრთელობის პროგნოზზე [1].
ბოლო წლებში მეცნიერება აქტიურად იკვლევს, რა განსაზღვრავს ბავშვის ფსიქიკურ კეთილდღეობას — გენეტიკა თუ გარემო. თუმცა თანამედროვე კვლევები აჩვენებს, რომ ეს ორი ფაქტორი ერთმანეთისგან განცალკევებული არ არის. ახალი ნორვეგიული კვლევა, რომელიც ჟურნალში Nature Mental Health გამოქვეყნდა, მიუთითებს, რომ ბავშვის ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე გავლენას ახდენს არა მხოლოდ თავად ბავშვის გენეტიკური მახასიათებლები, არამედ მშობლების გენეტიკური თავისებურებებიც [2].
ეს მიგნება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია საზოგადოებრივი ჯანდაცვისთვის, რადგან ის ცვლის ტრადიციულ წარმოდგენას მემკვიდრეობაზე. მეცნიერები ხაზს უსვამენ, რომ გენეტიკური გავლენა ხშირად გარემოს მეშვეობით რეალიზდება — ოჯახური ურთიერთობების, ემოციური კლიმატის, აღზრდის სტილისა და ყოველდღიური გამოცდილებების ფორმით. შესაბამისად, ბავშვის ფსიქიკური ჯანმრთელობის მხარდაჭერა მხოლოდ ბიოლოგიური ფაქტორების განხილვით ვერ შემოიფარგლება.
ბავშვთა და მოზარდთა ფსიქიკური ჯანმრთელობის დარღვევები მსოფლიოში სწრაფად მზარდ პრობლემად ითვლება. ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციის შეფასებით, ყოველი მეშვიდე მოზარდი ფსიქიკური ჯანმრთელობის რომელიმე პრობლემით ცხოვრობს [3]. ყველაზე გავრცელებულია შფოთვითი და დეპრესიული სიმპტომები, რომლებიც ხშირად დაუდგენელი ან უყურადღებოდ დარჩენილი რჩება.
ახალი კვლევა ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ მშობლების გენეტიკურმა მახასიათებლებმა შესაძლოა გავლენა მოახდინოს იმ გარემოზე, რომელშიც ბავშვი იზრდება. მაგალითად, თუ მშობელს გენეტიკურად აქვს მაღალი მოწყვლადობა შფოთვის ან დეპრესიის მიმართ, ეს შეიძლება აისახოს:
ამასთან, მეცნიერები ხაზს უსვამენ, რომ ასეთი გავლენა ავტომატურად არ ნიშნავს ბავშვის მომავალში ფსიქიკური აშლილობის განვითარებას. რისკი მხოლოდ ერთ-ერთი ფაქტორია და არა საბოლოო შედეგი.
ქართველი მკითხველისთვის ეს საკითხი განსაკუთრებით აქტუალურია, რადგან საქართველოში ბავშვთა ფსიქიკური ჯანმრთელობის შესახებ ცნობიერება ჯერ კიდევ არასაკმარისია. ხშირად ფსიქოლოგიური პრობლემები სტიგმატიზებულია, ხოლო პროფესიულ დახმარებაზე ხელმისაწვდომობა რეგიონებში შეზღუდულია. სწორედ ამიტომ, მტკიცებულებებზე დაფუძნებული ინფორმაციის გავრცელება ისეთი პლატფორმების მეშვეობით, როგორიცაა SheniEkimi.ge, საზოგადოებრივი ჯანმრთელობისთვის მნიშვნელოვან როლს ასრულებს.
კვლევა, რომელიც 9,300-ზე მეტ ოჯახს მოიცავდა, ეფუძნება ე.წ. „გენეტიკური აღზრდის“ კონცეფციას. ეს მიდგომა აღწერს მდგომარეობას, როდესაც მშობლების გენეტიკა გავლენას ახდენს არა უშუალოდ მემკვიდრეობით, არამედ იმ გარემოს ფორმირებით, რომელშიც ბავშვი იზრდება [2].
მეცნიერები იყენებდნენ პოლიგენურ რისკ-ქულებს — მეთოდს, რომელიც ასობით ან ათასობით გენეტიკურ ვარიანტს აერთიანებს და კონკრეტული ფსიქიკური მდგომარეობების მიმართ მოწყვლადობას აფასებს. აღმოჩნდა, რომ მშობლების გენეტიკური პროფილი ნაწილობრივ უკავშირდებოდა ბავშვის დეპრესიულ და შფოთვით სიმპტომებს მაშინაც კი, როდესაც თავად ბავშვის გენეტიკური რისკი გათვალისწინებული იყო.
ბიოლოგიური თვალსაზრისით, ეს შეიძლება აიხსნას რამდენიმე მექანიზმით:
თანამედროვე ნეირომეცნიერება აჩვენებს, რომ ბავშვობის პერიოდში ტვინი განსაკუთრებით მგრძნობიარეა გარემო ფაქტორების მიმართ. სტაბილური და ემოციურად უსაფრთხო გარემო ხელს უწყობს ნერვული ქსელების ჯანსაღ განვითარებას, ხოლო ქრონიკული სტრესი ზრდის ფსიქიკური აშლილობების რისკს [4].
მნიშვნელოვანია, რომ კვლევის ავტორები კატეგორიულად უარყოფენ გენეტიკური დეტერმინიზმის იდეას. გენები არ განსაზღვრავს ბავშვის ბედს. ისინი მხოლოდ რისკის ან მოწყვლადობის გარკვეულ დონეს ქმნის, რომელიც გარემოს, აღზრდისა და სოციალური მხარდაჭერის გავლენით შეიძლება მნიშვნელოვნად შეიცვალოს.
ბავშვთა და მოზარდთა ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემები გლობალური მასშტაბის გამოწვევად იქცა. ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციის მონაცემებით:
კვლევები ასევე მიუთითებს, რომ:
ნორვეგიული კვლევის მნიშვნელობა იმაში მდგომარეობს, რომ ის კიდევ ერთხელ ადასტურებს — გენეტიკა და გარემო ერთმანეთთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული. ეს მიდგომა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია თანამედროვე პრევენციული მედიცინისა და საზოგადოებრივი ჯანდაცვისთვის.
მსოფლიოს წამყვანი სამედიცინო და სამეცნიერო ინსტიტუტები ბოლო წლებში განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობენ ბავშვთა ფსიქიკურ ჯანმრთელობას.
ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაცია ხაზს უსვამს, რომ ფსიქიკური ჯანმრთელობის მხარდაჭერა უნდა იწყებოდეს ოჯახიდან, სკოლიდან და თემიდან [3]. ორგანიზაცია განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს:
ამერიკის დაავადებათა კონტროლისა და პრევენციის ცენტრი — Centers for Disease Control and Prevention — ასევე აღნიშნავს, რომ ბავშვთა ფსიქიკური ჯანმრთელობისთვის გადამწყვეტია უსაფრთხო და სტაბილური ოჯახური გარემო [8].
ამავე მიმართულებით მუშაობენ National Institutes of Health და სხვა საერთაშორისო კვლევითი ცენტრები, რომლებიც აქტიურად სწავლობენ გენეტიკისა და გარემოს ურთიერთქმედებას ფსიქიკურ ჯანმრთელობაში.
სამეცნიერო პუბლიკაციები ისეთ გამოცემებში, როგორიცაა The Lancet, BMJ და Nature Mental Health, increasingly emphasize the importance of integrated biopsychosocial approaches in child mental health research and policy.
საქართველოში ბავშვთა ფსიქიკური ჯანმრთელობის მიმართულებით პროგრესი შეინიშნება, თუმცა გამოწვევები კვლავ სერიოზულია. სპეციალისტების დეფიციტი, რეგიონებში მომსახურების ნაკლებობა და სოციალური სტიგმა მნიშვნელოვან ბარიერებად რჩება.
ქვეყანაში ჯერ კიდევ ხშირია ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემების იგნორირება ან „აღზრდის პრობლემად“ შეფასება. შედეგად, ბევრი ბავშვი და ოჯახი პროფესიულ დახმარებას დაგვიანებით იღებს.
ამ კონტექსტში მნიშვნელოვანია:
საქართველოს აკადემიური და პროფესიული სივრცისთვის მნიშვნელოვანი რესურსია GMJ.ge, რომელიც სამედიცინო და საზოგადოებრივი ჯანდაცვის მიმართულებით კვლევებისა და ანალიტიკური მასალების გავრცელებას უწყობს ხელს.
ასევე მნიშვნელოვანია ხარისხისა და სტანდარტების მიმართულებით მუშაობა, რასაც ხელს უწყობს Certificate.ge — პლატფორმა, რომელიც სერტიფიკაციისა და პროფესიული განვითარების საკითხებზე მუშაობს.
ბავშვთა ფსიქიკური ჯანმრთელობის სისტემური მხარდაჭერა მომავალ წლებში შესაძლოა ერთ-ერთ პრიორიტეტულ მიმართულებად იქცეს ქართული ჯანდაცვისთვის.
რეალობა: გენეტიკური რისკი მხოლოდ ერთ-ერთი ფაქტორია. მხარდამჭერმა გარემომ, უსაფრთხო ურთიერთობებმა და დროულმა დახმარებამ შესაძლოა მნიშვნელოვნად შეამციროს რისკი [2].
რეალობა: ბავშვებსა და მოზარდებში დეპრესია და შფოთვა რეალური და კლინიკურად მნიშვნელოვანი მდგომარეობებია, რომლებიც საჭიროებს ყურადღებასა და პროფესიულ შეფასებას [3].
რეალობა: თანამედროვე მეცნიერება აჩვენებს, რომ ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე გავლენას ახდენს როგორც გენეტიკა, ისე გარემო, სოციალური ფაქტორები და ბიოლოგიური მექანიზმები [4].
არა. გენეტიკა ზრდის მოწყვლადობას, მაგრამ გარემო, მხარდაჭერა და ცხოვრების პირობები მნიშვნელოვან როლს ასრულებს.
უსაფრთხო, სტაბილური და მხარდამჭერი ოჯახური გარემო.
თუ ბავშვს ხანგრძლივად აღენიშნება:
დიახ. ემოციური მხარდაჭერა, სტრესის შემცირება, ღია კომუნიკაცია და დროული დახმარება მნიშვნელოვნად ამცირებს რისკებს.
ადრეულ ეტაპზე მხარდაჭერა აუმჯობესებს ბავშვის ფსიქოლოგიურ, სოციალურ და აკადემიურ განვითარებას.
ახალი ნორვეგიული კვლევა კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ბავშვის ფსიქიკური ჯანმრთელობა მხოლოდ ინდივიდუალური ბიოლოგიის საკითხი არ არის. გენეტიკა, ოჯახური გარემო, სოციალური პირობები და ემოციური მხარდაჭერა ერთმანეთთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული.
თანამედროვე მედიცინა სულ უფრო მკაფიოდ მიუთითებს, რომ ბავშვთა ფსიქიკური ჯანმრთელობის დაცვისთვის აუცილებელია ინტეგრირებული მიდგომა — ოჯახების მხარდაჭერა, სტიგმის შემცირება, პროფესიულ დახმარებაზე ხელმისაწვდომობის გაზრდა და საზოგადოებრივი ცნობიერების ამაღლება.
მნიშვნელოვანია, რომ საზოგადოებამ გენეტიკური ფაქტორები აღიქვას არა როგორც განაჩენი, არამედ როგორც დამატებითი ინფორმაცია, რომელიც შეიძლება გამოყენებულ იქნას პრევენციისა და დროული დახმარების გასაძლიერებლად.
სწორედ ასეთი მტკიცებულებებზე დაფუძნებული მიდგომა წარმოადგენს თანამედროვე საზოგადოებრივი ჯანდაცვის საფუძველს.
„დღეში რამდენჯერ უნდა ჰქონდეს ბავშვს დეფიკაცია, რომ დიარეა ვუწოდოთ?“-სინამდვილეში, დიარეა მხოლოდ „ხშირი კუჭში გასვლა“ არ არის. განსაკუთრებით ჩვილებში, ბუნებრივ კვებაზე მყოფ ბავშვს ზოგჯერ დღეში 8-10-ჯერაც შეიძლება ჰქონდეს თხელი განავალი და ეს ნორმის ფარგლებშიც ჯდებოდეს.
დიარეად ითვლება მდგომარეობა, როდესაც ბავშვს განავალი უეცრად უხშირდება, ხდება უფრო წყლიანი, მოცულობით მეტი, ხშირად შეიცავს ლორწოს, ზოგჯერ-სისხლსაც, და თან ერთვის საერთო მდგომარეობის ცვლილება: სისუსტე, მუცლის ტკივილი, ღებინება, ტემპერატურა, მადის დაქვეითება ან გაუწყლოების ნიშნები.
ყველაზე მნიშვნელოვანია არა რაოდენობა, არამედ ბავშვის მდგომარეობა… ბავშვი, რომელიც თამაშობს, სვამს სითხეს, აქვს ცრემლი ტირილისას და პირი არ უშრება- ნაკლებად საყურადღებოა, ვიდრე ბავშვი, რომელსაც მხოლოდ რამდენიმეჯერ ჰქონდა ფაღარათი, მაგრამ გახდა მოდუნებული, ძილიანი საკვებსა და სითხეზე უარს ამბობს.
დიარეის დროს მშობლების ყველაზე გავრცელებული შეცდომა საკვების სრულად შეწყვეტაა.
წლების განმავლობაში არსებობდა წარმოდგენა, რომ „კუჭი უნდა დავასვენოთ“, ბავშვი რამდენიმე დღე მხოლოდ ჩაიზე და ორცხობილაზე უნდა იყოს… თუმცა თანამედროვე მიდგომა სრულიად განსხვავებულია.
ბავშვს შიმშილი არ სჭირდება.
ორგანიზმს სწორედ ამ დროს სჭირდება ენერგია ნაწლავის ფუნქციის აღსადგენად…თუ ბავშვი ძუძუთი იკვებება აუცილებლად უნდა გაგრძელდეს.უფროს ბავშვებთან რეკომენდებულია ასაკისთვის შესაბამისი, მსუბუქი და ადვილად მოსანელებელი კვება:
ბრინჯი, ბანანი, კარტოფილი, ბოსტნეული, სუპები, მოხარშული ხორცი, მაწონი-ხშირად კარგად გადაიტანება.
რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია, არის სითხის შევსება.
დიარეის დროს ბავშვი კარგავს არა მხოლოდ წყალს, არამედ ელექტროლიტებსაც. ამიტომ ზოგჯერ მხოლოდ წყალი საკმარისი არ არის და საჭიროა ორალური რეჰიდრატაციის ხსნარები. მცირე ულუფებით, მაგრამ ხშირად მიწოდებული სითხე-საუკეთესო დახმარებაა ნაწლავური ინფექციების დროს.
და კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი დეტალი-ყველა დიარეა ანტიბიოტიკს არ საჭიროებს.
ბავშვთა ასაკში დიარეების დიდი ნაწილი ვირუსულია და ანტიბიოტიკი უფრო მეტად აზიანებს ნაწლავის ბუნებრივ მიკროფლორას, ვიდრე ეხმარება.
როდის გვჭირდება ექიმთან დაუყოვნებლივ მიმართვა?
თუ ბავშვი ვერ სვამს სითხეს, აქვს ძლიერი ძილიანობა, პირის გამოშრობა, ჩაცვენილი თვალები, სისხლიანი განავალი, ძლიერი მუცლის ტკივილი, მაღალი ტემპერატურა ან ასაკით ძალიან პატარაა-შეფასება აუცილებელია.
დიარეა ბავშვთა ასაკში ხშირია და უმეტეს შემთხვევაში სწორ მოვლას კარგად ექვემდებარება,ხოლო ყურადღება, სითხე და მოთმინება-მკურნალობის ყველაზე მნიშვნელოვანი დეტალებია“,- წერს ექიმი.
თანამედროვე ონკოლოგიაში ზუსტი და დროული დიაგნოზი პაციენტის გადარჩენის ერთ-ერთი მთავარი წინაპირობაა. მიუხედავად ამისა, საზოგადოებაში დღემდე ფართოდ არის გავრცელებული მითი, თითქოს ბიოფსია კიბოს „აღვიძებს“, „აჩქარებს“ ან ორგანიზმში ავრცელებს. სწორედ ეს მცდარი წარმოდგენა ხდება მიზეზი იმისა, რომ ადამიანები კვლევას აჭიანურებენ, უარს ამბობენ აუცილებელ დიაგნოსტიკურ პროცედურაზე და სამედიცინო დახმარებას გვიან მიმართავენ.
სინამდვილეში, თანამედროვე მედიცინაში არ არსებობს სანდო სამეცნიერო მტკიცებულება, რომ სწორად ჩატარებული ბიოფსია სიმსივნის გავრცელებას იწვევს [1]. პირიქით — ბიოფსია წარმოადგენს დიაგნოსტიკის ოქროს სტანდარტს, რომლის გარეშე ხშირად შეუძლებელია სიმსივნის ტიპის, აგრესიულობისა და შესაბამისი მკურნალობის განსაზღვრა.
საზოგადოებრივი ჯანდაცვის თვალსაზრისით, ეს საკითხი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია. როდესაც პაციენტი დიაგნოსტიკას შიშის გამო აჭიანურებს, იზრდება დაავადების გვიან სტადიაზე აღმოჩენის რისკი, რაც მკურნალობის ეფექტიანობას ამცირებს და ჯანმრთელობის სისტემაზე დამატებით ტვირთს ქმნის. სწორედ ამიტომ, ისეთი პლატფორმები, როგორიცაა SheniEkimi.ge და PublicHealth.ge, მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ მოსახლეობის სამედიცინო ცნობიერების ამაღლებაში.
ბიოფსია არის პროცედურა, რომლის დროსაც ექიმი ქსოვილის მცირე ნიმუშს იღებს და ლაბორატორიულად იკვლევს. ეს აუცილებელია იმის დასადგენად, ნამდვილად არის თუ არა წარმონაქმნი ავთვისებიანი, რა ტიპის კიბოსთან გვაქვს საქმე და რომელი მკურნალობა იქნება ყველაზე ეფექტიანი.
მითი იმის შესახებ, რომ ბიოფსია კიბოს ავრცელებს, ათწლეულების განმავლობაში სხვადასხვა ქვეყანაში არსებობდა. ხშირად ეს მოსაზრება ემყარება ცალკეულ შემთხვევებს, როდესაც პაციენტს დიაგნოზის შემდეგ დაავადება პროგრესირებდა. თუმცა პროგრესირება, როგორც წესი, თავად სიმსივნის ბუნებრივ მიმდინარეობას უკავშირდება და არა დიაგნოსტიკურ პროცედურას.
ქართველი მკითხველისთვის ეს თემა განსაკუთრებით აქტუალურია, რადგან რეგიონში ჯერ კიდევ არსებობს სკრინინგისა და ადრეული დიაგნოსტიკის მიმართ შიში და უნდობლობა. ზოგიერთი პაციენტი ფიქრობს, რომ თუ სიმსივნეს „არ შეეხებიან“, დაავადება ნაკლებად გავრცელდება. რეალურად კი სიმსივნური პროცესის დროულად არდადგენა ბევრად უფრო სახიფათოა, ვიდრე სტანდარტულად ჩატარებული ბიოფსია.
სოციალური თვალსაზრისით, ამ მითს მნიშვნელოვანი ზიანი მოაქვს. პაციენტები ხშირად კარგავენ დროს, რაც განსაკუთრებით კრიტიკულია ძუძუს, ფილტვის, ნაწლავისა და სხვა აგრესიული სიმსივნეების შემთხვევაში. შედეგად, იზრდება გვიანი სტადიის დიაგნოზების რაოდენობა, მკურნალობის ხარჯები და სიკვდილიანობა.
ბიოფსიის მიზანია ქსოვილის ისეთი მცირე ნიმუშის მიღება, რომელიც პათომორფოლოგს ზუსტი დიაგნოზის დასმის საშუალებას მისცემს. პროცედურა შეიძლება ჩატარდეს სხვადასხვა მეთოდით, მათ შორის:
დღეს ფართოდ გამოიყენება დახურული და მაღალტექნოლოგიური სისტემები, რომლებიც ქსოვილის ნიმუშის უსაფრთხოდ აღების შესაძლებლობას იძლევა. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია Core Needle Biopsy და Vacuum-Assisted Biopsy (VAB), რომლებიც კონტროლდება ულტრაბგერითი, მამოგრაფიული ან მაგნიტურ-რეზონანსული გამოსახულებით.
სამეცნიერო კვლევების მიხედვით, სიმსივნური უჯრედების მექანიკური გადაადგილება თეორიულად შესაძლებელია, თუმცა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავრცელება უკიდურესად იშვიათია [2]. უფრო მეტიც, იმუნური სისტემა და თანამედროვე ქირურგიული სტანდარტები ასეთ მცირე რისკსაც პრაქტიკულად ანეიტრალებს.
ძუძუს კიბოს, პროსტატის კიბოსა და ღვიძლის სიმსივნეების შესახებ ჩატარებულმა მრავალწლიანმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ბიოფსიის ჩატარება პაციენტის გადარჩენის მაჩვენებელს არ ამცირებს და მეტასტაზირების რისკს არ ზრდის [3].
კლინიკური პრაქტიკა ცხადყოფს, რომ ბიოფსიის გარეშე შეუძლებელია:
თანამედროვე ონკოლოგიაში მკურნალობის ინდივიდუალიზაცია სწორედ ბიოფსიის შედეგებზეა დამოკიდებული. მაგალითად, ძუძუს კიბოს დროს HER2 სტატუსისა და ჰორმონული რეცეპტორების შეფასება მკურნალობის ტაქტიკას სრულად ცვლის [4].
ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციის მონაცემებით, კიბო მსოფლიოში სიკვდილიანობის ერთ-ერთი წამყვანი მიზეზია და ყოველწლიურად მილიონობით ახალ შემთხვევას იწვევს [5]. დაავადების პროგნოზი მნიშვნელოვნად დამოკიდებულია ადრეულ დიაგნოსტიკაზე.
კვლევები აჩვენებს, რომ:
ამ ფონზე განსაკუთრებით საყურადღებოა ის ფაქტი, რომ პაციენტების ნაწილი ბიოფსიაზე უარს სწორედ შიშისა და დეზინფორმაციის გამო ამბობს.
ამერიკის კიბოს საზოგადოების მონაცემებით, თანამედროვე ნემსით ბიოფსია უსაფრთხო პროცედურად ითვლება და გართულებების სიხშირე დაბალია [6]. ყველაზე ხშირი გვერდითი მოვლენებია მცირე სისხლჩაქცევა, ტკივილი ან დროებითი დისკომფორტი, რომლებიც, როგორც წესი, რამდენიმე დღეში ქრება.
სამეცნიერო ლიტერატურაში აღწერილი შემთხვევები, სადაც ბიოფსიასთან დაკავშირებული უჯრედული „დათესვა“ ფიქსირდებოდა, უმეტესად ძველი ტექნოლოგიებისა და მოძველებული მეთოდების გამოყენებას ეხებოდა. თანამედროვე სტანდარტების პირობებში ასეთი რისკი პრაქტიკულად მინიმუმამდეა დაყვანილი [7].
საერთაშორისო სამედიცინო ორგანიზაციები ერთხმად აღიარებენ ბიოფსიის აუცილებლობას.
World Health Organization აღნიშნავს, რომ კიბოს მართვისთვის კრიტიკულად მნიშვნელოვანია ადრეული დიაგნოსტიკა და მორფოლოგიური დადასტურება [5].
National Cancer Institute ხაზს უსვამს, რომ ბიოფსია კიბოს დიაგნოსტიკის ძირითადი ინსტრუმენტია და მკურნალობის დაგეგმვის აუცილებელი ეტაპია [8].
American Cancer Society მოსახლეობას პირდაპირ მოუწოდებს, არ გადადონ კვლევა ბიოფსიის შიშის გამო, რადგან ასეთი გადაწყვეტილება დაავადების პროგრესირების რისკს ზრდის [6].
წამყვანი სამედიცინო ჟურნალები, მათ შორის The Lancet, BMJ და New England Journal of Medicine, მუდმივად აქვეყნებენ მტკიცებულებებზე დაფუძნებულ მონაცემებს, რომლებიც ადასტურებს, რომ თანამედროვე ბიოფსიური მეთოდები უსაფრთხოა და ონკოლოგიური პრაქტიკის განუყოფელი ნაწილია.
საქართველოში ონკოლოგიური დაავადებები საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან გამოწვევად რჩება. ბოლო წლებში გაიზარდა სკრინინგული პროგრამების ხელმისაწვდომობა, თუმცა კვლავ პრობლემად რჩება მოსახლეობის ნაწილის დაბალი ინფორმირებულობა.
ბიოფსიის მიმართ არსებული შიში ხშირად დაკავშირებულია:
ამიტომ განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება სამეცნიერო კომუნიკაციასა და სანდო სამედიცინო ინფორმაციის გავრცელებას. ამ მიმართულებით აკადემიური პლატფორმები, როგორიცაა GMJ.ge, ხელს უწყობენ მტკიცებულებებზე დაფუძნებული სამედიცინო ცოდნის გავრცელებას.
ასევე მნიშვნელოვანია დიაგნოსტიკური სტანდარტებისა და ხარისხის კონტროლი. თანამედროვე ბიოფსიური პროცედურები უნდა ტარდებოდეს შესაბამისი გაიდლაინების, სტერილური პროტოკოლებისა და ხარისხის მოთხოვნების დაცვით. ამ კუთხით სერტიფიკაცია და პროფესიული სტანდარტიზაცია, მათ შორის Certificate.ge-ის მსგავსი რესურსების გამოყენება, მნიშვნელოვანი კომპონენტია.
საქართველოს ჯანდაცვის სისტემისთვის პრიორიტეტულია:
რეალობა: თანამედროვე კვლევებით არ დასტურდება, რომ სწორად ჩატარებული ბიოფსია კიბოს გავრცელებას იწვევს. პროცედურა უსაფრთხოების მკაცრი სტანდარტებით ტარდება [1].
რეალობა: სიმსივნე საკუთარი ბიოლოგიური მექანიზმებით ვითარდება. დიაგნოზის გადადება დაავადების პროგრესირების რისკს ზრდის.
რეალობა: თანამედროვე მეთოდების უმეტესობა ადგილობრივი ანესთეზიით ტარდება და პროცედურა მინიმალურ დისკომფორტთან არის დაკავშირებული.
რეალობა: ონკოლოგიური მკურნალობის სწორად შერჩევა ბიოფსიის გარეშე ხშირად შეუძლებელია.
არის თუ არა ბიოფსია უსაფრთხო?
დიახ. თანამედროვე სტანდარტებით ჩატარებული ბიოფსია უსაფრთხო პროცედურად ითვლება და გართულებების რისკი დაბალია.
შეიძლება თუ არა ბიოფსიამ სიმსივნე გაააქტიუროს?
დღემდე არ არსებობს სანდო სამეცნიერო მტკიცებულება, რომ ბიოფსია კიბოს გააქტიურებას ან გავრცელებას იწვევს.
რატომ არის ბიოფსია აუცილებელი?
ბიოფსია ექიმს საშუალებას აძლევს ზუსტად განსაზღვროს დაავადების ტიპი და შეარჩიოს შესაბამისი მკურნალობა.
ყველა სიმსივნის შემთხვევაში საჭიროა ბიოფსია?
უმეტეს შემთხვევაში — დიახ. თუმცა კონკრეტული გადაწყვეტილება კლინიკურ სიტუაციაზეა დამოკიდებული.
რა არის ყველაზე დიდი რისკი?
ყველაზე დიდი რისკი დიაგნოსტიკის გადადებაა, რადგან დაგვიანებული აღმოჩენა მკურნალობის ეფექტიანობას ამცირებს.
მითი იმის შესახებ, რომ ბიოფსია კიბოს ავრცელებს, თანამედროვე მედიცინის მონაცემებით არ დასტურდება. პირიქით — ბიოფსია არის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი დიაგნოსტიკური ინსტრუმენტი, რომელიც ექიმებს ზუსტი გადაწყვეტილებების მიღებაში ეხმარება და პაციენტს ეფექტიანი მკურნალობის შანსს აძლევს.
საზოგადოებრივი ჯანდაცვისთვის კრიტიკულად მნიშვნელოვანია მოსახლეობის სწორი ინფორმირება. როდესაც ადამიანები შიშისა და დეზინფორმაციის გამო კვლევას აჭიანურებენ, იზრდება გვიანი დიაგნოსტიკისა და გართულებების რისკი.
რეალისტური და პრაქტიკული მიდგომა მოითხოვს:
კიბოსთან ბრძოლაში ყველაზე ძლიერი იარაღი არა შიში, არამედ დროული დიაგნოსტიკა, მტკიცებულებებზე დაფუძნებული მედიცინა და ინფორმირებული გადაწყვეტილებაა.
შესავალი — ანალიტიკური კომენტარი
სიმსუქნე და მეტაბოლური დარღვევები თანამედროვე საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან გამოწვევად რჩება. თუმცა ბოლო წლებში მეცნიერები სულ უფრო ხშირად აღნიშნავენ, რომ ჯანმრთელობის რისკების შეფასება მხოლოდ სხეულის წონის ან სხეულის მასის ინდექსის მიხედვით არასაკმარისია. განსაკუთრებული ყურადღება გადადის მუცლის ღრმა ცხიმზე — ე.წ. ვისცერალურ ცხიმზე, რომელიც შინაგანი ორგანოების გარშემო გროვდება და მეტაბოლურად აქტიურ ქსოვილად მიიჩნევა [1].
ახალი 16-წლიანი კვლევა, რომელიც ჟურნალ Nature Communications-ში გამოქვეყნდა, მიუთითებს, რომ ტვინის დაბერებასა და კოგნიტიური ფუნქციების დაქვეითებას შესაძლოა ყველაზე მჭიდრო კავშირი სწორედ ვისცერალურ ცხიმთან ჰქონდეს და არა სხეულის საერთო წონასთან [2]. კვლევის შედეგები განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია საზოგადოებრივი ჯანდაცვისთვის, რადგან დემენცია, მეხსიერების დარღვევები და ასაკთან დაკავშირებული კოგნიტიური ცვლილებები მსოფლიოში მზარდ პრობლემად რჩება.
მეცნიერები აღნიშნავენ, რომ ტვინის ჯანმრთელობაზე გავლენას მხოლოდ ასაკი ან გენეტიკა არ ახდენს. მეტაბოლური ჯანმრთელობა, სისხლში გლუკოზის დონე, ქრონიკული ანთება და ცხიმოვანი ქსოვილის განაწილება შესაძლოა მნიშვნელოვან ბიოლოგიურ როლს ასრულებდეს [3].
კვლევა 533 ადამიანს მოიცავდა და 16-წლიან დაკვირვებას ეფუძნებოდა. მონაწილეებს განმეორებით ჩაუტარდათ მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია, რაც მეცნიერებს საშუალებას აძლევდა შეეფასებინათ როგორც სხეულის ცხიმოვანი ქსოვილის ტიპები, ისე ტვინის სტრუქტურული ცვლილებები [2].
მთავარი აღმოჩენა იყო ის, რომ ადამიანებს, რომელთაც ნაკლები ვისცერალური ცხიმი ჰქონდათ, უკეთ შენარჩუნებული ჰქონდათ:
კვლევის მიხედვით, ტვინის სტრუქტურულ მდგომარეობასთან კავშირი არ ჰქონია:
ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რადგან კლინიკურ პრაქტიკაში სიმსუქნის შეფასება ხშირად მხოლოდ სხეულის წონით ან BMI-ით ხდება. კვლევა აჩვენებს, რომ ერთი და იგივე წონის მქონე ადამიანებს ჯანმრთელობის სრულიად განსხვავებული რისკები შეიძლება ჰქონდეთ იმის მიხედვით, თუ როგორ არის ორგანიზმში ცხიმი განაწილებული.
თემა ქართველი მკითხველისთვისაც აქტუალურია. საქართველოში იზრდება მეორე ტიპის დიაბეტის, მეტაბოლური სინდრომისა და სიმსუქნის გავრცელება. ამ ფონზე, მუცლის ღრმა ცხიმისა და ტვინის ჯანმრთელობის კავშირი საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის მნიშვნელოვან საკითხად შეიძლება ჩაითვალოს.
ვისცერალური ცხიმი განსხვავდება კანქვეშა ცხიმისგან. თუ კანქვეშა ცხიმი ძირითადად ენერგიის მარაგის ფუნქციას ასრულებს, ვისცერალური ცხიმი მეტაბოლურად აქტიურ ქსოვილად მიიჩნევა, რომელიც სხვადასხვა ბიოლოგიურ პროცესში მონაწილეობს [4].
ის გამოყოფს ანთებით ციტოკინებსა და ჰორმონებს, რომლებიც დაკავშირებულია:
მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ ეს პროცესები შესაძლოა გავლენას ახდენდეს ტვინის ქსოვილზეც. ერთ-ერთი ძირითადი მექანიზმი სისხლში გლუკოზის ხანგრძლივი მატებაა. კვლევაში მნიშვნელოვანი კავშირი გამოვლინდა უზმოზე გლუკოზის მაჩვენებელსა და HbA1c-სთან — მაჩვენებელთან, რომელიც რამდენიმე თვის განმავლობაში სისხლში შაქრის საშუალო დონეს ასახავს [2].
მაღალი გლუკოზა დროთა განმავლობაში აზიანებს სისხლძარღვებს, მათ შორის ტვინის მიკროსისხლძარღვებს. ეს შეიძლება უკავშირდებოდეს:
განსაკუთრებული ყურადღება მიიქცია კვლევის იმ ნაწილმა, რომელიც 18-თვიან ინტერვენციას ეხებოდა. მონაწილეებს, რომლებმაც ამ პერიოდში ვისცერალური ცხიმი შეამცირეს, 5–10 წლის შემდეგაც უკეთესი ტვინის სტრუქტურა ჰქონდათ, მაშინაც კი, თუ მოგვიანებით წონის ნაწილი დაიბრუნეს [2].
ეს შედეგი მეცნიერებს აძლევს საფუძველს ივარაუდონ, რომ ტვინი გარკვეულწილად „იმახსოვრებს“ მეტაბოლური ჯანმრთელობის გაუმჯობესებას. თუმცა მკვლევრები ხაზს უსვამენ, რომ ეს ჯერ კიდევ დაკვირვებითი კვლევაა და მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის საბოლოოდ დასამტკიცებლად დამატებითი კვლევებია საჭირო.
ჯანმრთელობის მსოფლიო ორგანიზაციის მონაცემებით, მსოფლიოში სიმსუქნით 1 მილიარდზე მეტი ადამიანი ცხოვრობს [7]. ბოლო ათწლეულებში განსაკუთრებით გაიზარდა მუცლის ტიპის სიმსუქნის გავრცელება, რაც მეტაბოლურ დაავადებებთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული.
დემენცია ასევე სწრაფად მზარდი გლობალური პრობლემაა. WHO-ს შეფასებით, მსოფლიოში დემენციით დაახლოებით 55 მილიონი ადამიანი ცხოვრობს, ხოლო ყოველწლიურად დაახლოებით 10 მილიონი ახალი შემთხვევა ფიქსირდება [8].
კვლევები აჩვენებს, რომ:
ახალი კვლევის მნიშვნელობა იმაში მდგომარეობს, რომ მან მრავალწლიანი დაკვირვებით შეაფასა არა მხოლოდ სხეულის წონა, არამედ ცხიმოვანი ქსოვილის ტიპები და ტვინის სტრუქტურული ცვლილებები.
კვლევის მონაწილეთა რაოდენობა — 533 ადამიანი — საშუალო ზომის კოჰორტულ კვლევად ითვლება, ხოლო 16-წლიანი დაკვირვება მეცნიერებს საშუალებას აძლევს გრძელვადიანი ცვლილებები უფრო სანდოდ შეაფასონ [2].
აშშ-ის ჯანმრთელობის ეროვნული ინსტიტუტი (NIH) და დაავადებათა კონტროლისა და პრევენციის ცენტრი (CDC) დიდი ხანია აღნიშნავენ, რომ მუცლის ტიპის სიმსუქნე უფრო მაღალი რისკის მატარებელია, ვიდრე სხეულის საერთო წონა [10].
ევროპული კარდიოლოგიური და ენდოკრინოლოგიური საზოგადოებები ასევე მიუთითებენ, რომ მეტაბოლური ჯანმრთელობის შეფასება მხოლოდ BMI-ით არ უნდა შემოიფარგლოს [11].
სამეცნიერო ჟურნალები The Lancet, BMJ და NEJM ბოლო წლებში აქტიურად აქვეყნებენ კვლევებს, რომლებიც კავშირს აჩვენებს მეტაბოლურ დარღვევებსა და ტვინის დაბერებას შორის [12].
ზოგიერთი მკვლევარი ალცჰაიმერის დაავადებას „მესამე ტიპის დიაბეტსაც“ კი უწოდებს, რადგან დაავადებაში გლუკოზის მეტაბოლიზმის დარღვევას მნიშვნელოვან როლს მიაწერენ. თუმცა ეს ტერმინი ოფიციალურ დიაგნოსტიკურ კლასიფიკაციაში დამკვიდრებული არ არის და ძირითადად კვლევით კონტექსტში გამოიყენება [13].
საერთაშორისო რეკომენდაციები განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს:
საქართველოში არაგადამდები დაავადებები, მათ შორის დიაბეტი, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებები და სიმსუქნე, საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ერთ-ერთ მთავარ გამოწვევად რჩება.
დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის მონაცემებით, ქვეყანაში იზრდება მეტაბოლურ დარღვევებთან დაკავშირებული დაავადებების ტვირთი [15]. ამ ფონზე, მუცლის ღრმა ცხიმისა და ტვინის ჯანმრთელობის კავშირი განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს.
პრობლემას რამდენიმე ფაქტორი აძლიერებს:
საქართველოში პრევენციული მედიცინის განვითარება ჯერ კიდევ გამოწვევად რჩება. ბევრი ადამიანი ჯანმრთელობის შეფასებისას მხოლოდ სხეულის წონას აკონტროლებს, მაშინ როდესაც მუცლის გარშემოწერილობა და მეტაბოლური მაჩვენებლები შესაძლოა უფრო მნიშვნელოვანი იყოს.
ამ მიმართულებით საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სფეროში აკადემიური და საგანმანათლებლო რესურსების მნიშვნელობა იზრდება. სამეცნიერო დისკუსიებისა და კვლევების გავრცელებაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებს GMJ.ge, ხოლო ხარისხისა და სტანდარტების საკითხებზე — Certificate.ge.
ჯანმრთელობის თემებზე საზოგადოებრივი ცნობიერების ამაღლებაში აქტიურად მონაწილეობენ ასევე SheniEkimi.ge და PublicHealth.ge.
რეალობა: ადამიანს შესაძლოა ნორმალური წონა ჰქონდეს, მაგრამ მაღალი ვისცერალური ცხიმი და მეტაბოლური დარღვევები აღენიშნებოდეს.
რეალობა: კანქვეშა და ვისცერალური ცხიმი განსხვავებული ბიოლოგიური აქტივობისაა. განსაკუთრებით მაღალი რისკი მუცლის ღრმა ცხიმს უკავშირდება.
რეალობა: ასაკთან ერთად მნიშვნელოვან როლს თამაშობს მეტაბოლური ჯანმრთელობა, სისხლში შაქრის კონტროლი და ცხოვრების წესი.
რეალობა: კვლევები აჩვენებს, რომ მეტაბოლური მდგომარეობის გაუმჯობესება შესაძლოა ტვინის სტრუქტურის უკეთ შენარჩუნებას უკავშირდებოდეს.
რა არის ვისცერალური ცხიმი?
ეს არის ცხიმი, რომელიც მუცლის ღრუში შინაგანი ორგანოების გარშემო გროვდება და მეტაბოლურად აქტიურ ქსოვილად მიიჩნევა.
რატომ არის ის უფრო საშიში?
ვისცერალური ცხიმი დაკავშირებულია დიაბეტთან, ქრონიკულ ანთებასთან, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებთან და შესაძლოა ტვინის დაბერებასთანაც.
შესაძლებელია თუ არა მისი შემცირება?
ფიზიკური აქტივობა, დაბალანსებული კვება და სისხლში გლუკოზის კონტროლი ვისცერალური ცხიმის შემცირებას ხელს უწყობს.
საკმარისია მხოლოდ წონის კონტროლი?
არა. მნიშვნელოვანია მუცლის გარშემოწერილობის, გლუკოზის და სხვა მეტაბოლური მაჩვენებლების შეფასებაც.
ტვინის ჯანმრთელობაზე გავლენა მხოლოდ დიაბეტს აქვს?
არა. კვლევები მიუთითებს, რომ გავლენა შეიძლება ჰქონდეს ინსულინრეზისტენტობას, ქრონიკულ ანთებასა და მეტაბოლურ სინდრომსაც.
ახალი კვლევა აჩვენებს, რომ ტვინის ჯანმრთელობის შეფასება მხოლოდ სხეულის წონით შესაძლოა არასაკმარისი იყოს. მუცლის ღრმა ცხიმი და სისხლში გლუკოზის ხანგრძლივი კონტროლი შესაძლოა მნიშვნელოვან როლს ასრულებდეს ტვინის დაბერებისა და კოგნიტიური ფუნქციების ცვლილებაში.
საზოგადოებრივი ჯანმრთელობისთვის ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რადგან დემენციისა და მეტაბოლური დაავადებების გავრცელება მსოფლიოში და საქართველოში მზარდ ტენდენციას აჩვენებს. კვლევის შედეგები მიუთითებს, რომ მეტაბოლური ჯანმრთელობის გაუმჯობესება — მათ შორის ვისცერალური ცხიმის შემცირება — შესაძლოა გრძელვადიან პერიოდში ტვინის ჯანმრთელობის შენარჩუნებასაც უკავშირდებოდეს.
ამ მიმართულებით მნიშვნელოვანია ადრეული პრევენცია, რეგულარული სამედიცინო კონტროლი, მეტაბოლური მაჩვენებლების შეფასება და მოსახლეობის ინფორმირებულობის ზრდა.
თანამედროვე მედიცინაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოწვევა არა მხოლოდ სიცოცხლის გადარჩენა, არამედ მკურნალობის შემდეგ ცხოვრების ხარისხის შენარჩუნებაა. განსაკუთრებით აქტუალურია ეს საკითხი ბავშვთა ონკოლოგიაში, სადაც ქიმიოთერაპია, სხივური თერაპია და ზოგიერთი აგრესიული მკურნალობა ხშირად სიცოცხლის გადარჩენის ერთადერთი გზა ხდება, თუმცა მომავალში შესაძლოა სერიოზულად დააზიანოს რეპროდუქციული ფუნქცია.
სწორედ ამიტომ მსოფლიო სამედიცინო საზოგადოებაში განსაკუთრებული ყურადღება მიიქცია შემთხვევამ, როდესაც მამაკაცმა ბავშვობაში გაყინული სათესლე ქსოვილის ტრანსპლანტაციის შემდეგ შვილოსნობის უნარი დაიბრუნა და ბუნებრივი გზით მამა გახდა [1]. ეს არის პირველი დადასტურებული შემთხვევა მსოფლიოში, რომელმაც შესაძლოა სრულიად ახალი პერსპექტივა გახსნას იმ ბიჭებისთვის, რომლებიც ადრეულ ასაკში გადიან ონკოლოგიურ ან სხვა მაღალტოქსიკურ მკურნალობას.
საზოგადოებრივი ჯანდაცვის თვალსაზრისით, ეს შემთხვევა მხოლოდ ინდივიდუალური წარმატება არ არის. ის ეხება გრძელვადიან სამედიცინო დაგეგმვას, ნაყოფიერების დაცვას, ბავშვთა ონკოლოგიის თანამედროვე სტანდარტებს და პაციენტზე ორიენტირებულ მედიცინას. ბოლო წლებში სულ უფრო მკაფიო ხდება, რომ გადარჩენა არ არის ერთადერთი მიზანი — მნიშვნელოვანია მომავალში სრულფასოვანი ცხოვრების შესაძლებლობის შენარჩუნებაც.
ამ თემაზე საზოგადოების სწორი ინფორმირება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ისეთ პლატფორმებზე, როგორიცაა SheniEkimi.ge და PublicHealth.ge, რადგან ნაყოფიერების დაცვა ჯერ კიდევ ნაკლებად განხილული თემაა როგორც პაციენტებში, ისე ზოგჯერ სამედიცინო პრაქტიკაში.
ბავშვთა ონკოლოგიაში მკურნალობის წარმატება ბოლო ათწლეულებში მნიშვნელოვნად გაიზარდა. დღეს მრავალი ბავშვი, რომელსაც ადრე გადარჩენის დაბალი შანსი ჰქონდა, სრულფასოვან ზრდასრულ ასაკს აღწევს. თუმცა მკურნალობის გრძელვადიანი შედეგები კვლავ სერიოზულ გამოწვევად რჩება.
ქიმიოთერაპიის ზოგიერთი ფორმა და სხივური თერაპია აზიანებს სათესლე ჯირკვლის იმ უჯრედებს, რომლებიც მომავალში სპერმის წარმოქმნაზეა პასუხისმგებელი. ზრდასრულ მამაკაცებში ნაყოფიერების შენარჩუნება შედარებით მარტივია, რადგან შესაძლებელია სპერმის წინასწარ გაყინვა. მაგრამ ბავშვებში, განსაკუთრებით პუბერტატამდე ასაკში, ეს მეთოდი პრაქტიკულად შეუძლებელია, რადგან სპერმატოზოიდების წარმოქმნა ჯერ დაწყებული არ არის.
სწორედ აქ ჩნდება სათესლე ქსოვილის კრიოკონსერვაციის იდეა. პროცედურის დროს ბავშვობაშივე იღებენ სათესლე ქსოვილის მცირე ნაწილს, ყინავენ სპეციალური ტექნოლოგიით და ინახავენ მომავალი გამოყენებისთვის. თეორიულად, მკურნალობის დასრულებისა და გამოჯანმრთელების შემდეგ შესაძლებელია ამ ქსოვილის დაბრუნება ორგანიზმში, რათა რეპროდუქციული ფუნქცია აღდგეს.
წლების განმავლობაში ეს მიდგომა ექსპერიმენტულად მიიჩნეოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ცხოველურ მოდელებში წარმატებული შედეგები არსებობდა, ადამიანში ბუნებრივი გზით მამობის მიღწევა აქამდე დადასტურებული არ ყოფილა [2].
ახლა კი პირველად დაფიქსირდა შემთხვევა, როდესაც ბავშვობაში გაყინული სათესლე ქსოვილის ტრანსპლანტაციამ სპერმატოგენეზის აღდგენა და ბუნებრივი ჩასახვა უზრუნველყო [1].
სათესლე ჯირკვალი შეიცავს სპეციალურ ღეროვან უჯრედებს, რომლებიც მომავალში სპერმატოზოიდების წარმოქმნას უზრუნველყოფენ. სწორედ ამ უჯრედების შენარჩუნებაა კრიოკონსერვაციის მთავარი მიზანი.
პროცედურა რამდენიმე ეტაპს მოიცავს:
ამ კონკრეტულ შემთხვევაში პაციენტს ბავშვობაში ჩაუტარდა მკურნალობა, რომელმაც მაღალი ალბათობით შეიძლება გამოეწვია უნაყოფობა. მკურნალობის დაწყებამდე მას სათესლე ქსოვილი აუღეს და გაყინეს. მრავალი წლის შემდეგ, ზრდასრულ ასაკში, ქსოვილი ხელახლა გადანერგეს, რის შემდეგაც აღდგა სპერმატოზოიდების წარმოქმნა და შესაძლებელი გახდა ბუნებრივი ჩასახვა [1].
ბიოლოგიურად ეს პროცესი განსაკუთრებით რთულია, რადგან:
კვლევის ავტორები აღნიშნავენ, რომ ეს მეთოდი ჯერ კიდევ ექსპერიმენტულია და მისი ფართოდ გამოყენებისთვის დამატებითი კვლევებია საჭირო [1]. მიუხედავად ამისა, შედეგი რეპროდუქციული მედიცინისა და ონკოლოგიის მნიშვნელოვანი ეტაპია.
კლინიკური თვალსაზრისით, ეს მიდგომა განსაკუთრებით პერსპექტიულია:
თუმცა არსებობს რისკებიც და შეზღუდვებიც. ერთ-ერთი მთავარი საკითხია ონკოლოგიური უსაფრთხოება — გარკვეულ სიმსივნეებში თეორიულად შესაძლებელია ავთვისებიანი უჯრედების დაბრუნების რისკი. სწორედ ამიტომ თითოეული შემთხვევა ინდივიდუალურ შეფასებას საჭიროებს [3].
ბოლო ათწლეულებში ბავშვთა ონკოლოგიაში გადარჩენის მაჩვენებელი მნიშვნელოვნად გაიზარდა. განვითარებულ ქვეყნებში ზოგიერთი ბავშვთა სიმსივნის შემთხვევაში ხუთწლიანი გადარჩენა 80%-90%-ს აღემატება [4].
ეს პროგრესი ნიშნავს, რომ სულ უფრო მეტი ადამიანი ცხოვრობს მკურნალობის გრძელვადიანი შედეგებით, მათ შორის:
კვლევები აჩვენებს, რომ ალკილირებადი ქიმიოთერაპიული პრეპარატები და სხივური თერაპია განსაკუთრებით აზიანებს რეპროდუქციულ ფუნქციას [5].
ევროპისა და ჩრდილოეთ ამერიკის რიგ კლინიკებში უკვე წლებია მიმდინარეობს სათესლე ქსოვილის კრიოკონსერვაციის პროგრამები. თუმცა დღემდე მათი დიდი ნაწილი კვლევით ან ექსპერიმენტულ რეჟიმში ფუნქციონირებდა [6].
ახლად აღწერილი შემთხვევა მნიშვნელოვანია სწორედ იმიტომ, რომ პირველად დაფიქსირდა:
მეცნიერები აღნიშნავენ, რომ ერთი წარმატებული შემთხვევა ჯერ კიდევ არ ნიშნავს მეთოდის სრულ კლინიკურ დამკვიდრებას, თუმცა ის ადასტურებს, რომ ეს მიდგომა რეალურად შეიძლება ეფექტიანი იყოს [1].
World Health Organization სულ უფრო მეტ ყურადღებას უთმობს კიბოს გადარჩენილთა ცხოვრების ხარისხს, მათ შორის რეპროდუქციულ ჯანმრთელობას [7].
American Society of Clinical Oncology რეკომენდაციას აძლევს ონკოლოგებს, მკურნალობის დაწყებამდე პაციენტებთან განიხილონ ნაყოფიერების შენარჩუნების შესაძლებლობები [8].
European Society for Medical Oncology ასევე ხაზს უსვამს, რომ რეპროდუქციული ფუნქციის დაცვა ონკოლოგიური ზრუნვის მნიშვნელოვანი ნაწილია [9].
საერთაშორისო პრაქტიკაში უკვე გამოიყენება:
ქალებში საკვერცხის ქსოვილის ტრანსპლანტაციის შედეგად უკვე არაერთი წარმატებული ორსულობაა აღწერილი [10]. მამაკაცებში დღემდე სწორედ ეს შემთხვევა გახდა გარდამტეხი ეტაპი.
საქართველოში ონკოლოგიური მკურნალობის შესაძლებლობები ეტაპობრივად ვითარდება, თუმცა ნაყოფიერების დაცვის საკითხი ჯერ კიდევ ნაკლებად ინტეგრირებულია ყოველდღიურ კლინიკურ პრაქტიკაში.
რეალურ პრაქტიკაში ხშირად ხდება, რომ:
ამ ფონზე განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია საზოგადოების ცნობიერების ამაღლება. ნაყოფიერების დაცვა მხოლოდ რეპროდუქციული მედიცინის საკითხი არ არის — ეს ცხოვრების ხარისხის, ფსიქოლოგიური კეთილდღეობისა და გრძელვადიანი ჯანმრთელობის ნაწილია.
საქართველოში საჭიროა:
ამ პროცესში მნიშვნელოვანი როლი შეიძლება ჰქონდეს აკადემიურ და პროფესიულ სივრცეებს, მათ შორის GMJ.ge-ს, რომელიც მტკიცებულებებზე დაფუძნებული სამედიცინო ინფორმაციის გავრცელებას უწყობს ხელს.
ასევე მნიშვნელოვანია ხარისხის კონტროლი, ეთიკური სტანდარტები და ლაბორატორიული უსაფრთხოება, სადაც პროფესიული სერტიფიკაციისა და ხარისხის მართვის სისტემების განვითარება, მათ შორის Certificate.ge-ის მსგავსი მიმართულებები, განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენს.
რეალობა: ბევრი პაციენტი მომავალში ინარჩუნებს რეპროდუქციულ ფუნქციას, ხოლო თანამედროვე მედიცინა ნაყოფიერების დაცვის ახალ შესაძლებლობებს ავითარებს [8].
რეალობა: პუბერტატამდე ასაკშიც შესაძლებელია ექსპერიმენტული მეთოდების გამოყენება, მაგალითად სათესლე ქსოვილის კრიოკონსერვაცია [1].
რეალობა: მსოფლიოში პირველად უკვე დადასტურდა ბუნებრივი მამობა ბავშვობაში გაყინული სათესლე ქსოვილის ტრანსპლანტაციის შემდეგ [1].
რეალობა: თანამედროვე ონკოლოგია სულ უფრო მეტ ყურადღებას უთმობს ცხოვრების ხარისხს, ფსიქოლოგიურ კეთილდღეობასა და მომავალ რეპროდუქციულ შესაძლებლობებს.
ეს არის პროცედურა, რომლის დროსაც სათესლე ქსოვილის მცირე ნაწილი იყინება და ინახება მომავალი გამოყენებისთვის.
ძირითადად ბავშვებს, რომლებიც გადიან ისეთ მკურნალობას, რომელმაც მომავალში შეიძლება ნაყოფიერება დააზიანოს.
არა. პროცედურა ჯერ კიდევ ექსპერიმენტულად ითვლება და დამატებითი კვლევებია საჭირო.
ეს არის პირველი დადასტურებული შემთხვევა, როდესაც ბავშვობაში გაყინული სათესლე ქსოვილის ტრანსპლანტაციის შემდეგ მამაკაცი ბუნებრივი გზით მამა გახდა.
დიახ. პროცედურა საჭიროებს მაღალტექნოლოგიურ ინფრასტრუქტურას, უსაფრთხოების კონტროლს და ინდივიდუალურ შეფასებას.
ბავშვობაში გაყინული სათესლე ქსოვილის ტრანსპლანტაციის შემდეგ ბუნებრივი მამობის მიღწევა თანამედროვე მედიცინის მნიშვნელოვანი ეტაპია. ეს შემთხვევა აჩვენებს, რომ ონკოლოგიური მკურნალობის მიზანი მხოლოდ სიცოცხლის გადარჩენა აღარ არის — სულ უფრო მნიშვნელოვანი ხდება პაციენტის მომავლის, ცხოვრების ხარისხისა და რეპროდუქციული შესაძლებლობების დაცვაც.
მიუხედავად იმისა, რომ მეთოდი ჯერ კიდევ ექსპერიმენტულია, ის ახალ პერსპექტივას ქმნის იმ ბავშვებისთვის, რომლებიც დღეს გადიან აგრესიულ მკურნალობას და მომავალში შესაძლოა უნაყოფობის რისკის წინაშე აღმოჩნდნენ.
საქართველოსთვის ეს თემა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ბავშვთა ონკოლოგიის, რეპროდუქციული მედიცინისა და გრძელვადიანი სამედიცინო დაგეგმვის განვითარების თვალსაზრისით. აუცილებელია ინფორმირებული გადაწყვეტილებები, პროფესიული სტანდარტების გაძლიერება და პაციენტზე ორიენტირებული მიდგომების განვითარება.
თანამედროვე მედიცინა სულ უფრო ნათლად აჩვენებს, რომ წარმატებული მკურნალობა მხოლოდ დაავადების კონტროლი არ არის — ის მომავლის შესაძლებლობის შენარჩუნებასაც გულისხმობს.
თანამედროვე მედიცინაში ტკივილის მართვა ერთ-ერთი ყველაზე რთული და მნიშვნელოვანი მიმართულებაა. ქრონიკული ტკივილი, ნეიროპათიური დაზიანებები, შფოთვითი აშლილობები და ეპილეფსია მილიონობით ადამიანს ყოველდღიურად აწუხებს, რის გამოც სხვადასხვა მედიკამენტის გამოყენება სწრაფად იზრდება. ამ ფონზე განსაკუთრებული პოპულარობა მოიპოვა გაბაპენტინოიდების ჯგუფის პრეპარატებმა — გაბაპენტინმა და პრეგაბალინმა.
წლების განმავლობაში ეს მედიკამენტები შედარებით „უსაფრთხო“ ალტერნატივად მიიჩნეოდა, განსაკუთრებით ოპიოიდურ ტკივილგამაყუჩებლებთან შედარებით. თუმცა ბოლო წლებში დაგროვებულმა სამეცნიერო მონაცემებმა აჩვენა, რომ რეალური სურათი უფრო რთულია. ახალი ფართომასშტაბიანი კვლევები მიუთითებს, რომ გარკვეულ მედიკამენტებთან კომბინაციაში გაბაპენტინოიდებმა შესაძლოა გაზარდოს მედიკამენტოზური ინტოქსიკაციის, სუნთქვის დათრგუნვის, ჰოსპიტალიზაციისა და ზოგიერთ შემთხვევაში სიკვდილიანობის რისკიც [1].
განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა მათ კომბინაციას ოპიოიდებთან და ბენზოდიაზეპინებთან — მედიკამენტებთან, რომლებიც თავისთავად მოქმედებენ ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე. სწორედ ამ კომბინაციამ გამოიწვია საერთაშორისო სამედიცინო საზოგადოების შეშფოთება და რეგულატორული ორგანოების დამატებითი გაფრთხილებები.
საზოგადოებრივი ჯანდაცვისთვის ეს საკითხი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რადგან მედიკამენტების თვითნებური გამოყენება, არასწორი კომბინაციები და პოლიფარმაცია მსოფლიოში მზარდ პრობლემად რჩება. საქართველოშიც ხშირია შემთხვევები, როდესაც პაციენტები სხვადასხვა სპეციალისტის დანიშნულებას ერთმანეთთან შეუთანხმებლად იღებენ ან მედიკამენტებს ექიმის გარეშე იყენებენ. ასეთ პირობებში ინფორმაციის სწორად გავრცელება, მათ შორის ისეთი პლატფორმების მეშვეობით, როგორიცაა SheniEkimi.ge და PublicHealth.ge, საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მნიშვნელოვანი ნაწილია.
გაბაპენტინოიდები მედიკამენტების ჯგუფია, რომელიც თავდაპირველად ეპილეფსიის სამკურნალოდ შეიქმნა, თუმცა მოგვიანებით ფართოდ გამოიყენეს ნეიროპათიური ტკივილის, ფიბრომიალგიის, შფოთვითი აშლილობებისა და ქრონიკული ტკივილის სხვადასხვა ფორმის დროს [2].
ყველაზე გავრცელებული პრეპარატებია:
ბოლო ათწლეულში მათი გამოყენება მკვეთრად გაიზარდა. ამის ერთ-ერთი მიზეზი იყო მოსაზრება, რომ ისინი ოპიოიდებთან შედარებით ნაკლებად სახიფათო მედიკამენტებია. თუმცა რეალურ კლინიკურ პრაქტიკაში გაბაპენტინოიდები ხშირად ინიშნებოდა სხვა დამამშვიდებელ ან ტკივილგამაყუჩებელ საშუალებებთან ერთად, რამაც ახალი რისკები წარმოშვა.
განსაკუთრებით პრობლემურია შემდეგი კომბინაციები:
ახალი კვლევების მიხედვით, ასეთი კომბინაციები ზრდის ინტოქსიკაციისა და სუნთქვის დათრგუნვის რისკს, განსაკუთრებით მკურნალობის პირველ კვირებში [1].
ქართველი მკითხველისთვის ეს საკითხი მნიშვნელოვანია, რადგან ქვეყანაში მედიკამენტების თვითნებური გამოყენება და ექიმის გარეშე სხვადასხვა პრეპარატის კომბინირება კვლავ სერიოზულ გამოწვევად რჩება. ბევრი პაციენტი ფიქრობს, რომ თუ პრეპარატი რეცეპტით გაიცემა, ის ავტომატურად უსაფრთხოა. სინამდვილეში, უსაფრთხოება მნიშვნელოვნად დამოკიდებულია დოზაზე, კომბინაციებზე, ასაკზე, თანმხლებ დაავადებებსა და ინდივიდუალურ მდგომარეობაზე.
გაბაპენტინოიდები მოქმედებენ ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე და ამცირებენ ნერვული უჯრედების გადაჭარბებულ აქტივობას. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი უშუალოდ არ არიან კლასიკური ოპიოიდები, მათი მოქმედება გარკვეულწილად გავლენას ახდენს ტვინის იმ მექანიზმებზე, რომლებიც ტკივილსა და ნერვულ გადაცემებს აკონტროლებენ [3].
გაბაპენტინისა და პრეგაბალინის ძირითადი ჩვენებებია:
პრობლემა მაშინ ჩნდება, როდესაც ეს პრეპარატები სხვა დამთრგუნველ საშუალებებთან ერთად გამოიყენება. ოპიოიდები და ბენზოდიაზეპინები ასევე ამცირებენ ცენტრალური ნერვული სისტემის აქტივობას. კომბინაციის შემთხვევაში შეიძლება განვითარდეს:
PLOS Medicine-ში გამოქვეყნებულმა ფართომასშტაბიანმა კვლევამ აჩვენა, რომ ოპიოიდებთან ერთად გაბაპენტინოიდების გამოყენება მნიშვნელოვნად ზრდიდა ჰოსპიტალიზაციის რისკს, ხოლო ბენზოდიაზეპინებთან კომბინაცია რისკს კიდევ უფრო აძლიერებდა [1].
მეცნიერები განსაკუთრებით ხაზს უსვამენ მკურნალობის პირველ კვირებს, რადგან ამ პერიოდში ორგანიზმი ჯერ არ არის ადაპტირებული მედიკამენტურ დატვირთვასთან. ყველაზე მოწყვლადი ჯგუფებია:
გაბაპენტინოიდების კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი საკითხია დამოკიდებულებისა და ბოროტად გამოყენების პოტენციალი. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი კლასიკური ნარკოტიკული საშუალებები არ არიან, რამდენიმე ქვეყანაში დაფიქსირდა მათი არამიზნობრივი გამოყენების შემთხვევების ზრდა [4].
ბოლო ათწლეულში გაბაპენტინოიდების მოხმარება მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაში მნიშვნელოვნად გაიზარდა. ბრიტანეთისა და აშშ-ის მონაცემებით, პრეგაბალინისა და გაბაპენტინის დანიშნულებები რამდენიმე წელიწადში მრავალჯერ გაიზარდა [5].
PLOS Medicine-ში გამოქვეყნებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ:
აშშ-ის სურსათისა და მედიკამენტების ადმინისტრაციამ სპეციალური გაფრთხილება გამოსცა გაბაპენტინოიდებთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ ისინი შესაძლოა სუნთქვის სერიოზულ დათრგუნვას იწვევდეს, განსაკუთრებით ოპიოიდებთან კომბინაციაში [6].
კვლევები ასევე მიუთითებს, რომ:
ამ მონაცემების ფონზე, თანამედროვე კლინიკური მიდგომა უფრო ფრთხილ დანიშვნასა და მონიტორინგს მოითხოვს.
World Health Organization მედიკამენტების უსაფრთხოების ერთ-ერთ მთავარ პრიორიტეტად პოლიფარმაციისა და არასწორი კომბინაციების კონტროლს მიიჩნევს [7].
U.S. Food and Drug Administration ოფიციალურად აფრთხილებს ექიმებსა და პაციენტებს, რომ გაბაპენტინოიდებმა შეიძლება სუნთქვის დათრგუნვა გამოიწვიოს, განსაკუთრებით ოპიოიდებთან ერთად გამოყენებისას [6].
National Health Service ბოლო წლებში გაამკაცრა რეკომენდაციები პრეგაბალინისა და გაბაპენტინის დანიშვნის შესახებ და განსაკუთრებული ყურადღება გაამახვილა დამოკიდებულებისა და არასწორი გამოყენების რისკებზე [8].
საერთაშორისო პრაქტიკაში სულ უფრო ხშირად გამოიყენება:
თანამედროვე მიდგომა გულისხმობს არა მხოლოდ ტკივილის შემცირებას, არამედ უსაფრთხოების მაქსიმალურ უზრუნველყოფას.
საქართველოში ქრონიკული ტკივილისა და ნევროლოგიური პრობლემების მქონე პაციენტებში გაბაპენტინოიდების გამოყენება მზარდია. თუმცა პრობლემად რჩება მედიკამენტების თვითნებური მიღება, სპეციალისტების არასაკმარისი კოორდინაცია და ინფორმაციის ნაკლებობა.
რეალურ პრაქტიკაში ხშირად გვხვდება:
ეს განსაკუთრებით სახიფათოა ხანდაზმულებში და ქრონიკული დაავადებების მქონე ადამიანებში.
საქართველოს ჯანდაცვის სისტემისთვის მნიშვნელოვანია:
ამ მიმართულებით აკადემიური სივრცეები, როგორიცაა GMJ.ge, მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ მტკიცებულებებზე დაფუძნებული ინფორმაციის გავრცელებაში. ხარისხის კონტროლისა და პროფესიული სტანდარტების კუთხით კი მნიშვნელოვანია ისეთი რესურსების განვითარება, როგორიცაა Certificate.ge.
რეალობა: ნებისმიერი მედიკამენტი შეიძლება გახდეს სახიფათო არასწორი დოზირების ან არასწორი კომბინაციის შემთხვევაში.
რეალობა: ეს პრეპარატები მოქმედებენ ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე და სპეციალურ მონიტორინგს საჭიროებენ.
რეალობა: ასეთი მედიკამენტების ხანგრძლივი გამოყენება პერიოდულ გადაფასებას საჭიროებს.
რეალობა: სწორედ ეს კომბინაცია უკავშირდება ინტოქსიკაციისა და სუნთქვის დათრგუნვის გაზრდილ რისკს [1,6].
ეს არის მედიკამენტების ჯგუფი, რომელშიც შედის გაბაპენტინი და პრეგაბალინი. ისინი გამოიყენება ნეიროპათიური ტკივილის, ეპილეფსიისა და ზოგიერთი სხვა მდგომარეობის დროს.
არა. ასეთი მედიკამენტები ექიმის მეთვალყურეობის გარეშე არ უნდა მიიღოთ.
ორივე ჯგუფი თრგუნავს ცენტრალურ ნერვულ სისტემას და ერთად მიღებისას შეიძლება სუნთქვის დათრგუნვა გამოიწვიოს.
ხანდაზმულები, სუნთქვითი დაავადებების მქონე პირები, თირკმლის პრობლემების მქონე პაციენტები და ადამიანები, რომლებიც რამდენიმე მედიკამენტს ერთდროულად იღებენ.
მედიკამენტის შეწყვეტა მხოლოდ ექიმის რეკომენდაციით უნდა მოხდეს. თვითნებურად შეწყვეტამ შეიძლება გართულებები გამოიწვიოს.
გაბაპენტინოიდები მნიშვნელოვანი მედიკამენტებია და ბევრ პაციენტს რეალურ სარგებელს აძლევს. თუმცა თანამედროვე კვლევები ცხადყოფს, რომ მათი უსაფრთხოება დამოკიდებულია სწორ გამოყენებაზე, დოზირებაზე და სხვა პრეპარატებთან კომბინაციაზე.
ოპიოიდებთან და ბენზოდიაზეპინებთან ერთად გამოყენებისას იზრდება ინტოქსიკაციის, სუნთქვის დათრგუნვისა და ჰოსპიტალიზაციის რისკი. განსაკუთრებით საყურადღებოა მკურნალობის პირველი კვირები და მაღალი რისკის ჯგუფები.
საზოგადოებრივი ჯანდაცვის მთავარი ამოცანაა:
თანამედროვე მედიცინაში „უსაფრთხო“ მედიკამენტი არ ნიშნავს „უვნებელს“. სწორედ ამიტომ ნებისმიერი მსგავსი პრეპარატის მიღება ინდივიდუალურ შეფასებას, მონიტორინგსა და პროფესიულ ზედამხედველობას საჭიროებს.
მიხეილ სარჯველაძემ და ოლივიე კურტომ ორ ქვეყანას შორის თანამშრომლობასა და მიმდინარე ერთობლივ პროგრამებზე იმსჯელეს.
შეხვედრაზე განიხილეს სოციალური და ჯანმრთელობის დაცვის საკითხები. ყურადღება გამახვილდა კლინიკურ სექტორზეც. საუბარი შეეხო მედიკამენტების მწარმოებელ კომპანიებსაც, რომლებიც დღეს საქართველოში ოპერირებენ.
მინისტრმა ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სფეროში საფრანგეთთან პარტნიორობის მნიშვნელობას გაუსვა ხაზი და აღნიშნა, რომ საქართველო მზად არის ამ კუთხით თანამშრომლობის კიდევ უფრო გაღრმავებისთვის.
მიხეილ სარჯველაძემ და ოლივიე კურტომ ერთობლივ სამომავლო გეგმებზეც ისაუბრეს.
ინფორმაციას ჯანდაცვის სამინისტრო ავრცელებს.
ჯანდაცვის სამინისტროს ინფორმაციით, პროფესორი თენგიზ ასათიანი ქართული მედიცინის ერთ-ერთი გამორჩეული წარმომადგენელია, რომელიც მრავალი ათწლეულის განმავლობაში ემსახურებოდა მეან-გინეკოლოგიის განვითარებას და ახალგაზრდა ექიმების აღზრდას. იგი არის საქართველოს მეან-გინეკოლოგთა ასოციაციის პრეზიდენტი და დიდი ბრიტანეთის სამეფო კოლეჯის წევრი.
მინისტრმა იუბილარს მადლობა გადაუხადა ქვეყნის ჯანდაცვის სისტემის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის და პროფესიულ საქმიანობაში წარმატებები უსურვა.
მიხეილ სარჯველაძესთან ერთად, შეხვედრას მინისტრის მოადგილე თეა გიორგაძე და თსსუ-ს დიპლომისშემდგომი სამედიცინო განათლების და უწყვეტი პროფესიული განვითარების ინსტიტუტის დირექტორი ზაზა ბოხუა ესწრებოდნენ.
ლომინაძის თქმით, თუ 15 წლის წინ ჯანდაცვის დაფინანსება იყო 200 მილიონამდე, დღეს 1.5 მილიარდია.
„პროგრამები ყოველწლიურად იზრდება. ონკოლოგია, ფსიქოტროპული მედიკამენტები, ეს ყველაფერი დღეს სრულად ფინანსდება ჯანდაცვის უზარმაზარი ბიუჯეტით. ეს ჩვენმა მთავრობამ თავის თავზე აიღო და ამას ვასრულებთ.
რეფერენტული ფასების შემოღება ეტაპობრივად მოხდა. ჯერ იყო 3 ათასი მედიკამენტი, შემდეგ 7 ათასი. დღეს, საქართველოს ბაზარზე არის დაახლოებით 10 ათასი მედიკამენტი, რჩებოდა ის 3 ათასი, რომელზეც, სამწუხაროდ, ფარმაცევტულმა კომპანიებმა ფასის მკვეთრი ზრდა მოახდინეს, რაც ვერ დაბალანსდა იმ 7 ათასი მედიკამენტით, რომელზეც რეფერენტული ფასი დაწესდა“, – აღნიშნა ზაზა ლომინაძემ.