თბილისში 7 მაისის წვიმასთან დაკავშირებული ძველი თქმულება ქალაქის ყოფის ერთ-ერთი გამორჩეული ნაწილია.
ტრადიციის მიხედვით, თუ ამ დღეს თბილისში წვიმა არ მოვიდოდა, ამას ცუდ ნიშნად მიიჩნევდნენ.
კულტუროლოგი და „თბილისის ჰამქრის“ წევრი ცირა ელისაშვილი განმარტავს, რომ ამ წეს-ჩვეულების ზუსტი დასაწყისი უცნობია, თუმცა მისი შინაარსი იმ პერიოდს უკავშირდება, როდესაც თბილისი ბანიანი სახლების ქალაქი იყო. მისი თქმით, ეს მიანიშნებს, რომ თქმულება XIX საუკუნემდეც არსებობდა.
ძველი თბილისის მცხოვრებლები 7 მაისს განსაკუთრებული მოლოდინით ხვდებოდნენ. სახლების ბანებზე ჭრელ ფარდაგებს ფენდნენ, ტკბილეულს აწყობდნენ, ერთმანეთს ეხმიანებოდნენ, მღეროდნენ და ცეკვავდნენ. ქალაქი ამ დღეს ერთგვარ სახალხო სანახაობას ემსგავსებოდა, რომლის მთავარი ნაწილი წვიმის მოლოდინი იყო.
ტრადიცია განსაკუთრებით დაუქორწინებელ გოგონებს უკავშირდებოდა. გავრცელებული რწმენით, ისინი თმას იშლიდნენ და ცდილობდნენ, 7 მაისის წვიმის წვეთები თმაში შეშრობოდათ, რადგან ამას ბედნიერი მომავლისა და სასურველი ოჯახის შექმნის ნიშნად აღიქვამდნენ.
მოგვიანებით, როცა თბილისის არქიტექტურა შეიცვალა და ბანიანი ქალაქი აივნებიანმა ქალაქმა ჩაანაცვლა, ეს რწმენა მაინც შენარჩუნდა. თუმცა საბჭოთა პერიოდის შემდეგ, სხვა მრავალი ძველი ტრადიციის მსგავსად, 7 მაისის წვიმის ჩვეულებაც ყოველდღიური ყოფიდან თანდათან გაქრა.
ცირა ელისაშვილის თქმით, უფროს თაობებს ეს ამბავი კვლავ ახსოვდათ, თუმცა უკვე როგორც წარსულის ნაწილი. 2006 წელს „თბილისის ჰამქარმა“ გადაწყვიტა, ქალაქისთვის მივიწყებული ლეგენდა გაეხსენებინა. ამის შემდეგ 7 მაისის წვიმის ამბავი უფრო ფართო საზოგადოებისთვისაც გახდა ცნობილი.
ლეგენდის კვალი ქართულ ზეპირსიტყვიერებაშიც შემორჩა. ხალხურ ტექსტებში 7 მაისის წვიმა თმასთან, ბედთან და მომავლის იმედთან არის დაკავშირებული.
ლეგენდა ქართულ ზეპირსიტყვიერებასაც შემორჩა. ხალხურ ლექსში ვკითხულობთ:
“შვიდი მაისის წვიმაო, თმა კოჭებამდინაო.
შვიდი მაისის წვიმაო, თავზე დამედინაო.
შვიდ-შვიდი ნაწნავი თმა თავზე დამეფინაო”.
