– ისეთი დრო იყო, როცა ჩემი შვილის სიცოცხლე საფრთხეში იყო, ხოლო საჭირო მკურნალობისთვის თანხა არ გვქონდა. შვილი მიკვდებოდა და წამლის ფული არ მქონდა. ერთი ბავშვი გარდაცვლილი გვყავს. დათოს წინ… ძალიან მძიმე წლები გვაქვს გავლილი. ცოტა რომ დავდექით ფეხზე, გაჭირვებულ ადამიანებს რომ ვუყურებდი, სულ მეცოდებოდა მანამდე ერთი შვილიც დავკარგეთ… ძალიან მძიმე გზა გავიარეთ. როცა მდგომარეობა ოდნავ გაუმჯობესდა, სხვების გაჭირვება განსაკუთრებით მტკივნეულად მეხებოდა. ბაზარში ხშირად ვამჩნევდი ადამიანებს, რომლებიც თავიანთი მოსავლით იდგნენ, მაგრამ ვერაფერს ყიდდნენ — ხან მოხუცი იყო, რომელიც დაჭკნარ მწვანილს უყურებდა, ხან გლეხი, რომელსაც პროდუქტი არ ეყუდებოდა. ასეთ დროს ვყიდულობდი მათგან და სახლში მიმქონდა. როცა მეკითხებოდნენ, რატომ მოვიტანე ეს, ვუხსნიდი, რომ იმ ადამიანები შემეცოდნენ და დახმარება მინდოდა. მგონია, ეს დამოკიდებულება დათოზეც აისახა.
– ჩემი მეუღლე დაუღალავად შრომობდა — ხშირად სახლიდან მშიერი გადიოდა და მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, როგორ მოეტანა ოჯახისთვის რამე. მშობლების მხარდაჭერაც არ ჰქონდა იმ დროს. დღეს უკვე სხვანაირად არის, მაგრამ ის მძიმე წლები არასოდეს დაგვავიწყდება.


