პოლიტოლოგი და სტრატეგიული პროცესების ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი მორიგ პოსტს აქვეყნებს.
„წინაპრებო, გწერთ თქვენ, იმათ, ვისი სისხლითაც მამულის ყოველი მტკაველი გამოისყიდეთ. გწერთ არა თავის მოსაწონებლად, არამედ იმის აღიარებისთვის, თუ რა დაემართა დანატოვარ მემკვიდრეობას.
თანამედროვე ქართული სინამდვილე დაუსრულებელი დათმობების, ზნეობრივი მერყეობისა და გაცრუებული იმედების მუდმივმოქმედ თეატრად იქცა. ვცხოვრობთ დროში, სადაც სიტყვებმა დაკარგეს პირვანდელი წონა, ფასეულობები კი გარემოების მიხედვით ცვლად მოჩვენებითობად გადაიქცა. დღეს, თქვენი გადმოსახედიდან, ალბათ ვგავართ არა ერს, არამედ წარსულის პირველსახეების იაფფასიან და სახიფათო მიმბაძველებს.
გაინტერესებთ, რამდენი მაგრამ არსებობს დღეს? დაუთვლელი. ხსენებული სიტყვა თანამედროვე ადამიანის ყოფიერების ფარად და სინდისის დამამშვიდებელ საყოველთაო წამლად გადაიქცა. ვამბობთ, რომ კარგი ადამიანია, მაგრამ… ვამტკიცებთ, რომ უსამართლობას არ ვეთანხმებით, მაგრამ რა ვქნათ… ვამბობთ, რომ პრინციპები მნიშვნელოვანია, მაგრამ სინამდვილეს უნდა მოვერგოთ. ყოველი მსგავსი დათქმა პატარა დანებებაა, საკუთარი რწმენის უარყოფა ანგარების, შიშის ან სიმშვიდის სასარგებლოდ. საზოგადოებამ ისწავლა საკუთარი უმოქმედობის გონივრულად დასაბუთება და სულიერი ხეიბრობა წესად აქცია.
გაინტერესებთ, რამდენი შენც ბრუტუს ტრიალებს ირგვლივ? ალბათ ბევრად მეტი, ვიდრე რომის დაცემის ხანაში. თანამედროვე სინამდვილეში ღალატმა ყოველგვარი სევდა და სიმძიმე დაკარგა. გაცვეთილი და მოსალოდნელი გახდა. რაც ყველაზე საგანგაშოა, სრულად მისაღებია ხალხისთვის. გამყიდველები აღარ მალავენ დანებს სამოსის ქვეშ, ისინი მას ღიად ატარებენ. ხშირად ყოველივე საქმიანი ტანსაცმლის, თანამდებობის ან, უბრალოდ, საუკეთესო მეგობრის სახელის უკან იმალება. ზურგში დანის ჩაცემა დაწინაურების, პირადი გადარჩენის ან წვრილმანი შურისძიების ჩვეულებრივ იარაღად იქცა.
ყოველივე ამან სინდისის უმძიმეს განსაცდელამდე მიგვიყვანა. საზოგადოება აღარ მოქმედებს ზნეობით. ჩვენი მამოძრავებელი ძალა მხოლოდ თვითგადარჩენის ბუნებრივი ალღო გახდა. სინდისი, რომელიც ოდესღაც შინაგან მსაჯულად ითვლებოდა, დღეს ზედმეტ ტვირთად აღიქმება. ადამიანები კეთილსა და ბოროტს შორის არჩევანს აღარ აკეთებენ, ირჩევენ მხოლოდ იმას, რაც მარტივი და უსაფრთხოა. გადარჩენის ველურმა ჟინმა გადაფარა ყოველგვარი ზნეობრივი პასუხისმგებლობა და ერთმანეთის მიმართ თანაგრძნობა გააქრო.
პარალელურად, განვიცდით ენის შემზარავ დაცემას. სიტყვა, რომელიც თავდაპირველად მოქმედებასა და პასუხისმგებლობას ნიშნავდა, უბრალო მოსართავად იქცა. ვსაუბრობთ სამშობლოზე, ერთგულებაზე, თავდადებაზე, თუმცა ბგერების მიღმა შინაარსი სრულიად გამქრალია. ენა გადაიქცა ფარად, რომლითაც ვმალავთ საკუთარ უმოქმედობასა და სიმხდალეს. დაპირებები, ფიცები და ხმამაღალი განცხადებები მხოლოდ ჰაერის რხევაა, მათ უკან კი აღარ დგას პიროვნული სიმტკიცე. სიტყვის გაუფასურებამ აზროვნების გაუფასურებაც მოიტანა.
თუმცა, გარემო მხოლოდ გამყიდველებითა და მოღალატეებით როდი შემოიფარგლება. თვალის გახელისთანავე სრულ დასს დავინახავთ. მრავლად არიან პონტოელი პილატეები, რომლებმაც ხელების დაბანა ხელოვნების დონეზე აიყვანეს. მოაზროვნეები, საჯარო პირები თუ რიგითი მოქალაქეები ხედავენ უსამართლობას, თუმცა ვალდებულებას ირიდებენ ფრაზით, მე რა შუაში ვარ. აქ არიან იუდა ისკარიოტელებიც, ოღონდ დღეს ოცდაათი ვერცხლი დრომ გააუფასურა. თანამედროვე იუდა იყიდება უცხოურ დაფინანსებაზე, სახელმწიფო შეკვეთაზე, რბილ სავარძელზე, მოკლევადიან დიდებასა თუ უპირატესობაზე, რადგან მისთვის ღირებულებები მხოლოდ სავაჭრო ერთეულია.
ჩვენს ქუჩებში დააბიჯებენ ფარისევლები, რომლებიც ტაძარში პირველ რიგში დგანან და მჯიღს იცემენ მკერდში, გარეთ გამოსულები კი მზად არიან, წვრილმანი გამორჩენის გამო ადამიანი გაწირონ. ეროვნული ჩვეულებებისა და სარწმუნოების უკან ამოფარებული სიყალბე დროის მთავარი ნიშანია. ირგვლივ რამდენი ჰამლეტია, მუდმივად მერყევი, ყოფნა-არყოფნაში გაჭედილი თაობა. იციან, რა არის ცუდი, აქვთ გონება, ხედავენ პრობლემას და მაინც გაშეშებულები არიან. მოქმედების ნაცვლად, მხოლოდ ეკრანების უკან, უსაფრთხო სივრცეებში ფიქრობენ და იტანჯებიან.
მომრავლდნენ მაკბეტები, რომლებსაც პატივმოყვარეობა აბრმავებთ და მზად არიან, ნებისმიერ გვამზე გადაიარონ წუთიერი ძალაუფლების მოსაპოვებლად. შევხვდებით ფერმცვლელებს, რომლებსაც მყარი შეხედულება საერთოდ არ გააჩნიათ. წამიერად იცვლიან მრწამსს, მეგობრებსა და მსოფლმხედველობას იმის მიხედვით, თუ საიდან უბერავს ძალაუფლების ქარი. ამპარტავნების გადამდები სენიც სახეზეა, ადამიანები საკუთარი საჯარო სახის ცრუ აღიარების ტყვეობაში აღმოჩნდნენ. ხალხში ჩანდე, ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი გახდა, ვიდრე იყო.
ცალკე უნდა ვახსენოთ ობლომოვები, სრულიად გულგრილი, საყოველთაო სიზარმაცეში ჩაძირული ადამიანები, რომლებსაც საკუთარი ქვეყნის ბედი ისევე აინტერესებთ, როგორც შორეული ვარსკვლავების განლაგება. სადღაც მიღმა კი დარჩნენ ერთეული დონ კიხოტები, რომლებიც კვლავ ებრძვიან ქარის წისქვილებს, უმეცრებასა და უსამართლობას, ხალხისგან კი მხოლოდ დაცინვას იმსახურებენ. მათ გვერდით მარადიული სანჩო პანსები დგანან, რომლებიც უგუნურებაშიც მხოლოდ თავის პატარა ლუკმას დაეძებენ.
წინაპრებო, ვცხოვრობთ ყალბი მიბაძვის დროში. ვაშენებთ სახელმწიფოს, სინამდვილეში კი ვქმნით მის მხოლოდ გარეგნულ მხარეს. ვსაუბრობთ ღირებულებებზე, თუმცა ვმოქმედებთ მხოლოდ ბუნებრივი ალღოთი. ვითხოვთ ერთგულებას და ამავდროულად ვაქეზებთ ღალატს. ცხადია, სანამ ლექსიკონიდან არ ამოვიღებთ გამართლების მაგრამს და სანამ ყოველი ჩვენგანი საკუთარ თავში არ მოკლავს შესაძლო ბრუტუსს, პილატეს თუ მაკბეტს, მანამდე დავრჩებით მანკიერი წრის მორჩილ მსახურებად. გონებამახვილ, კარგად მოსაუბრე, შინაგანად კი სრულიად ცარიელ საზოგადოებად, რომელსაც თქვენთვის სათქმელიც კი აღარაფერი დარჩა.“
ირაკლი ყიფიანი
