“ძალიან ბედნიერი ვიყავი, ეს 75 ექსპერტის გადაწყვეტილება იყო და მოსახლეობისგანაც 1 300 000 ხმა მიიღო. 80-მილიონიან ირანში გიორგი საუკეთესო მცველად აღიარეს. უცხო ქვეყანაში დიდი წარმატებაა, მაგრამ ეს წარმატება მის სამშობლოში არც კი გააშუქეს”
“არაფრის ფასად არ მიღირს ჩემი ქვეყნის მოქალაქეობის და პასპორტის დათმობა”,
– თქვა მაშინ, როდესაც ირანის ეროვნულ ნაკრებში თამაში შესთავაზეს. გიორგი გველესიანის ბიოგრაფია სავსეა წარმატებებით, მიღწევებით, გამარჯვებებით… მისი თავგადასავალი საქართველოს ეროვნულ ნაკრებში ახლა დაიწყო და უკვე ჩანს, რომ მისი სახით ჩვენს კარს საიმედო მცველი ეყოლება. დაუღალავი შრომით, გიორგიმ მიაღწია დიდ წარმატებას, აღიარებას, ორგზის ჩემპიონობას 80-მილიონიან ირანში, რაც მის პროფესიონალიზმზე მეტყველებს.
გიორგის შესახებ უფრო მეტს მისი დედა ლელა გრძელიშვილი გვიამბობს.
– ქალბატონო ლელა, სულ 2 საათია, რაც საქართველო-ჩეხეთის მატჩი დასრულდა, როგორია თქვენი ემოცია?
– ძალიან ბედნიერი ვარ. კარგი იქნებოდა, ჩვენების გამარჯვებით დასრულებულიყო, მაგრამ ამ დონის გუნდთან ფრეც არ არის ცუდი შედეგი. ჩემი შვილის მთელი ცხოვრების ოცნება იყო, ეროვნულ ნაკრებში ეთამაშა. დღეს ეს ბავშვობის ოცნება აუსრულდა. ვიცი, გიორგის გული ახლა გახარებულია, ღმერთის მადლობელი ვარ. რაც მთავარია, გიორგი მოედანზე თავის გუნდს გამოადგა, რამდენიმე შეტევა კარგად მოიგერია. მოგეხსენებათ, გიორგი ირანში თამაშობს, იქ მხოლოდ ერთხელ ვიყავი ჩასული და ისეთი სიყვარული თუ შეეძლოთ ფეხბურთელების მიმართ, ვერ წარმომედგინა, საოცარი ფანები არიან. იქ გასართობები ნაკლებად არის, ფეხბურთი გამორჩეულად უყვართ. გიორგისთან ერთად ქუჩაში გასვლისას, ჩემი გაკვირვება არ იქნა და აღარ მთავრდებოდა, ყველა ცნობდა როგორც ვარსკვლავს და ყველა თავისებურად ცდილობდა, მისდამი სიყვარული და პატივისცემა გამოეხატა. ფოტოების გადაღებიდან დაწყებული, რაღაც მომსახურებებზე თანხის არგადახდით დამთავრებული. ტაქსის მძღოლებსაც კი არ სურდათ გიორგისგან თანხა აეღოთ და ძალით უტოვებდა. ამ ყველაფერს რომ ვუყურებდი, მიხაროდა, მაგრამ თან გულიც მწყდებოდა; ვფიქრობდი, ქართველი ბიჭია და რატომ თავის სამშობლოში არ უნდა ჰქონდეს დაფასება და აღიარება?
გიორგი საოცრად მშრომელია, 7 წელია გადახვეწილია ირანში, წარმოუდგენელ სიძნელეებს გაუძლო, ყოველ წუთს ბრძოლაშია. თუ გინდა, ამ სპორტში კარგი იყო, წუთითაც არ უნდა მოდუნდე.
– გიორგის ირანში მიღწეულ წარმატებებზე მოგვიანებით ვისაუბროთ. ახლა კი მიამბეთ, როგორი იყო მისი პირველი ნაბიჯები დიდ ფეხბურთში.
– ბავშვობაში ფეხბურთი არ აინტერესებდა. იმ პერიოდში მოზარდებში ძალიან პოპულარული იყო მანჩესტერის ფორმა. 6 წლის იქნებოდა, ერთ დღეს მთხოვა: დე, მანჩესტერის ფორმა მიყიდეო. დავპირდი, მოგიტან-მეთქი, მაგრამ შესაძენად რომ წავედი, ვიფიქრე, – ეს ფორმა რად უნდა? ჯერ თამაში ისწავლოს და ფორმას მერე ვუყიდი-მეთქი. საუკეთესო ბურთი შევარჩიე და მოვუტანე. ჩემმა საქციელმა გაანაწყენა: ეს ბურთი რისთვის მოიტანე, მე ფორმა მინდოდაო. ცოტა ხანი რომ გავიდა, ეზოში ჩავიდა და ბურთიც წაიღო, იქ თანატოლებს ეთამაშა, მაგრამ ყველამ აჯობა. მანამდე ბურთი საერთოდ არც ჰქონდა გაგორებული. ამ დღის თუ მარცხის შემდეგ, ინტერესი გაუჩნდა, – რას ჰქვია, მე არაფერი გამომივიდაო და მერე ყოველდღე ჩადიოდა ხან მეგობრებთან ერთად, ხან მარტო და სულ თამაშობდა, კენწლავდა. 2-3 კვირის შემდეგ, ეზოს ბავშვებიდან ყველას აჯობა… სრულად
