🟠 საშუალო მტკიცებულება
თევზის ზეთის დანამატების ბიოშეღწევადობა მერყეობს 20%-დან 90%-მდე, რაც დამოკიდებულია ორ მნიშვნელოვან ფაქტორზე, რომელთაც მომხმარებლები და მწარმოებლები ხშირად უგულებელყოფენ: დანამატის ქიმიური ფორმა და საკვების ცხიმის შემცველობა, რომლითაც იგი მიიღება. კვლევა, რომელიც გამოქვეყნდა Biochemical and Biophysical Research Communications-ში, ლოუსონისა და ჰიუზის მიერ 1988 წელს, ზუსტად განსაზღვრავს ამ განსხვავებებს, თუმცა ეს მიგნებები ძირითადად არ არის ასახული მომხმარებელთა სახელმძღვანელოებში და პროდუქტის ეტიკეტირებაში.
მნიშვნელოვანი მიგნებები
- ეთილესტერის ფორმის თევზის ზეთის შეწოვა მერყეობს 20%-დან დაბალცხიმიან საკვებთან და 60%-მდე მაღალცხიმიან საკვებთან—სამჯერ განსხვავება
- ტრიგლიცერიდის ფორმის თევზის ზეთი აღწევს 69% EPA შეწოვას დაბალცხიმიან საკვებთან და 90%-მდე მაღალცხიმიან საკვებთან
- დანამატის ქიმიური სტრუქტურა და საკვების შემადგენლობა არის მთავარი ფაქტორები ბიოშეღწევადობისთვის, არა დოზა ან პოტენცია
- უმეტესად ხელმისაწვდომი თევზის ზეთის დანამატები იყენებენ ეთილესტერებს, რაც საკვების ცხიმის შემცველობას კრიტიკულად აქცევს ეფექტურობისთვის
კვლევის მოკლე მიმოხილვა
| წყარო | Biochemical and Biophysical Research Communications |
| კვლევის ტიპი | კონტროლირებული შეწოვის კვლევა ადამიანთა მონაწილეებთან |
| ინტერვენცია | თევზის ზეთი ორ ქიმიურ ფორმაში (ეთილესტერი vs. ტრიგლიცერიდი) ორ საკვების ცხიმის პირობებთან (8გ vs. 44გ ცხიმი) |
| ძირითადი შედეგი | EPA და DHA შეწოვის მაჩვენებლები, გაზომილი ბიოშეღწევადობით |
| გამოქვეყნების წელი | 1988 |
EPA შეწოვა დანამატის ფორმისა და საკვების ცხიმის შემცველობის მიხედვით
EPA-ის შედარებითი ბიოშეღწევადობა (%) თევზის ზეთის დანამატებიდან სხვადასხვა საკვების პირობებში, 1988
წყარო: ლოუსონი და ჰიუზი, Biochemical and Biophysical Research Communications, 1988 | Georgian Medical Journal News
ქიმიური ფორმა განსაზღვრავს შეწოვის ეფექტურობას
თევზის ზეთის დანამატების ქიმიური სტრუქტურა ფუნდამენტურად განსაზღვრავს, როგორ ეფექტურად შეუძლია ორგანიზმს შეიწოვოს EPA და DHA. ლოუსონისა და ჰიუზის კვლევის მიხედვით, ეთილესტერის თევზის ზეთი—ფორმა, რომელსაც უმეტესად იაფი დანამატები იყენებენ—ძალიან დამოკიდებულია საკვების შემადგენლობაზე ეფექტური შეწოვისთვის. დაბალცხიმიანი საკვებით, რომელიც შეიცავს მხოლოდ 8 გრამ ცხიმს, EPA-ის შეწოვა ეთილესტერებიდან აღწევს დაახლოებით 20%-ს, რაც ნიშნავს, რომ დოზის 80% გადის საჭმლის მომნელებელ სისტემაში შეწოვის გარეშე.
მეორეს მხრივ, ტრიგლიცერიდის ფორმის თევზის ზეთი აჩვენებს მნიშვნელოვნად მაღალ საწყის შეწოვას. იგივე მკვლევარებმა აღმოაჩინეს, რომ EPA-ის შეწოვა ტრიგლიცერიდებიდან აღწევს 69%-ს, მაშინაც კი, როცა საკვები დაბალცხიმიანია—სამჯერ მეტი შეწოვა ეთილესტერებთან შედარებით იმავე საკვების პირობებში. ეს განსხვავება ასახავს ქიმიურ ბიოლოგიას: ტრიგლიცერიდებს უკვე აქვთ გლიცეროლის ხერხემალი, რომელიც საჭიროა ნაწლავური შეწოვისთვის, მაშინ როცა ეთილესტერები უნდა აღდგეს ორგანიზმში, სანამ ისინი გამოყენებადები გახდებიან.
საკვების ცხიმის შემცველობა ქმნის ბიოშეღწევადობის სამმაგ განსხვავებას
საკვების ცხიმის შემცველობა, რომლითაც თევზის ზეთის დანამატები მიიღება, იწვევს დრამატულ ცვლილებებს შეწოვაში, განსაკუთრებით ეთილესტერის ფორმულირებებისთვის. ლოუსონისა და ჰიუზის მიხედვით, როდესაც მონაწილეები იღებდნენ ეთილესტერის თევზის ზეთს მაღალცხიმიან საკვებთან (44 გრამი ცხიმი), EPA-ის შეწოვა გაიზარდა დაახლოებით 60%-მდე—სამჯერ მეტი მაჩვენებელი, ვიდრე დაბალცხიმიან საკვებთან. ეს მიგნება პირდაპირ კლინიკურ შედეგებზე მოქმედებს: ორი იდენტური კაფსულა წარმოქმნის სრულიად განსხვავებულ ბიოშეღწევადობას მხოლოდ საკვების შემადგენლობაზე დამოკიდებულებით.
ტრიგლიცერიდის ფორმის თევზის ზეთი აჩვენებს უფრო სტაბილურ შეწოვას საკვების ტიპების მიხედვით, თუმცა ტენდენცია იგივე მიმართულებით მიდის. EPA-ის შეწოვა ტრიგლიცერიდებიდან გაუმჯობესდა 69%-დან დაბალცხიმიან საკვებთან 90%-მდე მაღალცხიმიან საკვებთან. აღსანიშნავია, რომ DHA-ის შეწოვა ტრიგლიცერიდებიდან მნიშვნელოვნად არ იყო გავლენიანი საკვების ცხიმის შემცველობით, რაც მიანიშნებს, რომ სხვადასხვა ომეგა-3 მოლეკულებს შეიძლება ჰქონდეთ განსხვავებული შეწოვის მექანიზმები. ეს განსხვავება მნიშვნელოვანია მომხმარებლებისთვის, რომლებიც აფასებენ, რომელი ფორმის დანამატი სთავაზობს ყველაზე პროგნოზირებად და საიმედო შეწოვას.
ბიოქიმია შეწოვის განსხვავების უკან
ამ შეწოვის განსხვავებების მექანიკური განმარტება მდგომარეობს გლიცეროლის ხერხემლის აღდგენის მოთხოვნაში ნაწლავური შეწოვის დროს. ეთილესტერები, როგორც მათი სახელიც მიანიშნებს, არ შეიცავენ გლიცეროლის ხერხემალს—სამნახევარი კარბონის ჩარჩოს, რომელიც აერთიანებს ცხიმოვან მჟავებს ტრიგლიცერიდულ მოლეკულებში. იმისათვის, რომ ორგანიზმმა შეიწოვოს ეთილესტერები, პანკრეატული ლიპაზა უნდა დაშალოს (გაწყვიტოს) ესტერის ბმები, შემდეგ კი ნაწლავური ენტეროციტები უნდა აღადგინონ კომპონენტები ტრიგლიცერიდებად, გამოყენებით გლიცეროლის ხერხემლის, რომელიც მიღებულია საკვების ცხიმის წყაროებიდან. საკვების საკმარისი ცხიმის გარეშე, გლიცეროლის ხელმისაწვდომობა ხდება შეწოვის შეზღუდვის ნაბიჯი და შეწოვა ჩერდება.
ტრიგლიცერიდები, პირიქით, უკვე შეიცავენ გლიცეროლის ხერხემლის სტრუქტურას, რომელიც ორგანიზმს სჭირდება. ისინი დაშლილნი და აღდგენილნი არიან უფრო ეფექტურად, რადგან სტრუქტურული საფუძველი უკვე არსებობს. ეს ხსნის, რატომ ტრიგლიცერიდის ფორმის დანამატები აღწევენ გონივრულ შეწოვას, მაშინაც კი, როცა საკვები მინიმალურ ცხიმს შეიცავს და რატომ შეწოვის უპირატესობა მაღალცხიმიანი საკვების, მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს, ნაკლებად დრამატულია ეთილესტერებთან შედარებით. ბიოქიმიური ჩარჩო უკვე არსებობს; საკვების ცხიმი ძირითადად ხელს უწყობს დაშლისა და აღდგენების პროცესს, ვიდრე საჭირო სტრუქტურული კომპონენტების წყაროდ.
დაბალცხიმიანი საკვებით, ეთილესტერის თევზის ზეთი აღწევს მხოლოდ 20% EPA შეწოვას, შედარებით 69%-თან ტრიგლიცერიდის ფორმის თევზის ზეთისთვის—3.45-ჯერ განსხვავება, რაც უმეტესად ხელმისაწვდომი დანამატებს მნიშვნელოვნად ნაკლებ ბიოშეღწევადს ხდის, ვიდრე მათი რეკლამირებული პოტენცია მიუთითებს.
— ლოუსონი და ჰიუზი, Biochemical and Biophysical Research Communications (1988)
დანამატების შერჩევისა და გამოყენების შედეგები
ამ მიგნებების პრაქტიკული შედეგი ის არის, რომ დანამატის ფორმა და საკვების დრო ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც დოზა კლინიკური ეფექტურობის განსაზღვრაში. უმეტესად იაფი თევზის ზეთის დანამატები ბაზარზე იყენებენ ეთილესტერის ფორმულირებებს, რადგან ისინი უფრო იაფია წარმოებაში და უფრო მარტივად კონცენტრირდება მაღალპოტენციურ კაფსულებში (ხშირად 1,000 მგ EPA/DHA თითო რბილგელზე). თუმცა, ბიოშეღწევადობის კვლევა, რომელიც ლოუსონისა და ჰიუზის მიერ გამოქვეყნდა, აჩვენებს, რომ მომხმარებლები, რომლებიც იღებენ ეთილესტერის დანამატებს მსუბუქ საუზმეზე ან ცარიელ კუჭზე, იღებენ მხოლოდ რეკლამირებული დოზის მცირე ნაწილს. 1,000 მგ ეთილესტერის კაფსულა, რომელიც მიიღება 8 გრამ ცხიმის შემცველი საკვებით, შეიძლება მიაწვდოს მხოლოდ 200 მგ ბიოშეღწევადი EPA/DHA—შედარებით 200 მგ დოზასთან უკეთესად შეწოვადი ფორმის.
მეორეს მხრივ, იგივე 1,000 მგ კაფსულა, რომელიც მიიღება 44 გრამ ცხიმის შემცველი საკვებით, ზრდის ეფექტურ შეწოვას დაახლოებით 600 მგ-მდე, რაც შეესაბამება მაღალი ხარისხის ტრიგლიცერიდის ფორმულირების შეწოვას. ეს ნიშნავს, რომ მომხმარებლები, რომლებიც იყენებენ ეთილესტერის თევზის ზეთს, შეუძლიათ მნიშვნელოვნად გააუმჯობესონ შეწოვა, თუ მიიღებენ დანამატს ცხიმის შემცველი საკვებით—მაგრამ ეს ინსტრუქცია იშვიათად არის კომუნიკირებული პროდუქტის ეტიკეტებზე ან საცალო ვაჭრობის მიერ. იხილეთ ჩვენი განმარტება დანამატების ბიოშეღწევადობაზე დამატებითი სახელმძღვანელოსთვის სხვა ცხიმში ხსნადი ნაერთების შეწოვის ოპტიმიზაციის შესახებ.
რას ნიშნავს ეს
ხშირად დასმული კითხვები
როგორ გავიგო, არის თუ არა ჩემი თევზის ზეთი ეთილესტერი თუ ტრიგლიცერიდი?
შეამოწმეთ დანამატის ეტიკეტი “სხვა ინგრედიენტების” ან სტრუქტურის განყოფილებაში. ეთილესტერები ჩვეულებრივ მითითებულია როგორც “თევზის ზეთის კონცენტრატი” ან უბრალოდ “თევზის ზეთი”. ტრიგლიცერიდები ხშირად ეტიკეტირებულია როგორც “ბუნებრივი ტრიგლიცერიდის ფორმა”, “რეესტერიფიცირებული ტრიგლიცერიდი” ან ზოგჯერ მითითებულია ტერმინით “TG” ან “rTG”. ზოგიერთი ბრენდი ნებაყოფლობით აქვეყნებს ამ ინფორმაციას; სხვები არა. თუ გაურკვეველია, დაუკავშირდით მწარმოებელს პირდაპირ. ინფორმაცია ჩვენს ფარმაცია და დანიშნულებების განყოფილებაში შეიცავს დამატებით ეტიკეტირების რესურსებს.
საკვების ცხიმის შემცველობა მნიშვნელოვანია, თუ ვიღებ ტრიგლიცერიდის ფორმის დანამატს?
ცოტათი, მაგრამ გაცილებით ნაკლებად, ვიდრე ეთილესტერებისთვის. ლოუსონისა და ჰიუზის მიხედვით, EPA-ის შეწოვა ტრიგლიცერიდებიდან გაუმჯობესდა 69%-დან 90%-მდე, როდესაც საკვების ცხიმი გაიზარდა 8 გრამიდან 44 გრამამდე, 21 პროცენტული პუნქტის ზრდა. პირიქით, ეთილესტერებმა დაინახეს 40 პროცენტული პუნქტის ზრდა (20%-დან 60%-მდე) იმავე საკვების პირობებში. ასე რომ, მიუხედავად იმისა, რომ ტრიგლიცერიდის ფორმის დანამატები სარგებლობენ ცხიმის შემცველი საკვებით, ისინი გონივრულად ეფექტურია, მაშინაც კი, როცა არ არის—რაც მათ უფრო მიმტევებს ხდის რეალურ სამყაროში გამოყენებისთვის.
არსებობს სხვა ომეგა-3 დანამატის ფორმები ეთილესტერებისა და ტრიგლიცერიდების გარდა?
დიახ. ზოგიერთი მწარმოებელი აწარმოებს ეთილგლიცერიდებს (ჰიბრიდული ფორმა), თავისუფალი ცხიმოვანი მჟავები ან ფოსფოლიპიდური ფორმები. ნაკლები ბიოშეღწევადობის კვლევები არსებობს ამ ფორმებისთვის, მაგრამ გამოჩენილი მტკიცებულება მიანიშნებს, რომ ფოსფოლიპიდური ფორმის ომეგა-3-ები (ხშირად კრილის ზეთიდან) შეიძლება შესთავაზონ შეწოვა, რომელიც შეესაბამება ან აჭარბებს ტრიგლიცერიდებს. თუმცა, კრილზე დაფუძნებული დანამატები უფრო ძვირია და აქვთ გარემოს მდგრადობის შეშფოთებები. მტკიცებულების ბაზა, რომელიც მხარს უჭერს ეთილესტერის და ტრიგლიცერიდის ფორმებს, რჩება ყველაზე მტკიცე, ჩვენი ახალი კვლევების კატეგორიაში ინდექსირებული კვლევების მიხედვით.
1988 წლის ლოუსონისა და ჰიუზის კვლევა რჩება თევზის ზეთის ბიოშეღწევადობის ყველაზე სრულყოფილ გამოკვლევად დღემდე, თუმცა იგი არ გამოიწვია ფართო ცვლილებები ეტიკეტირების პრაქტიკაში ან მომხმარებელთა ცნობიერებაში. როგორც დანამატების ბაზარი განაგრძობს გლობალურად გაფართოებას და თევზის ზეთი რჩება ერთ-ერთ ყველაზე ხშირად მიღებულ დანამატად, განახლებული კვლევები, რომლებიც შეადარებენ თანამედროვე ფორმულირებებს და იკვლევენ შეწოვას სხვადასხვა პოპულაციებში, გააძლიერებდა კლინიკურ გადაწყვეტილების მიღებას. მანამდე, კლინიცისტებმა და მომხმარებლებმა უნდა გამოიყენონ არსებული მტკიცებულება: ქიმიური ფორმა და საკვების შემადგენლობა არის ეფექტურობის ძირითადი განმსაზღვრელები, და პროდუქტის ეტიკეტირება უნდა ასახავდეს ამ რეალობას.
წყარო: ლოუსონი, L. D., & ჰიუზი, B. G. (1988). ეიკოზაპენტაენოის მჟავის და დოკოზაჰექსაენოის მჟავის შეწოვა თევზის ზეთის დანამატებიდან. Biochemical and Biophysical Research Communications, 152(1), 328–335.
