ისეთი ფრაზები, როგორიცაა „შენ ყველას არ ჰგავხარ“, „შენ არავის არ ჰგავხარ, ვისთანაც ადრე ვყოფილვარ“ ან „შენ განსაკუთრებული ხარ, ყველას არ ჰგავხარ“ ხშირად კომპლიმენტად ჟღერს. თუმცა, ამ მაამებელი სიტყვების უკან შესაძლოა, სხვა რამეც იდგეს.
მათ შეუძლიათ დახვეწილად მიგითითონ როლში, რომელიც უნდა შენარჩუნდეს, იმის ნაცვლად, რომ უბრალოდ საკუთარი თავი იყო. როდესაც სიყვარული აგებულია „ყველას არ ჰგავხარი“-ს საფუძველზე, ის იშვიათად არის უპირობო. ამერიკელი ფსიქოლოგი მარკ ტრავერსი ამის შესახებ წერს Forbes- ისთვის გამოქვეყნებულ სტატიაში.
მან დეტალურად ახსნა, თუ რას ამბობს ფსიქოლოგია ამ გავრცელებულ ფრაზაზე და რატომ შეიძლება ის საერთოდ არ იყოს კომპლიმენტი:
იმიჯით აღფრთოვანება, მაგრამ ადამიანის იზოლირება – როდესაც ვინმე გეუბნებათ: „შენ ყველას მსგავსი არ ხარ“, ეს თქვენი უნიკალურობის აღიარებად აღიქმება. თუმცა, იმის ნაცვლად, რომ თავი გაგებულად და უსაფრთხოდ იგრძნოთ, ასეთმა სიტყვებმა შეიძლება იზოლაციის გრძნობა გაამწვავოს. თავს ისე გრძნობთ, თითქოს „ნორმალური“ ადამიანების წრის გარეთ ხართ მოთავსებული. ხოლო როგორც კი გარეთ გახვალთ, შეიძლება შფოთვა, სიფრთხილე და მოდუნების შიში დაგეწყოთ.
ეს თქვენზე ზეწოლას ახდენს, რომ საკუთარი თავი კი არ იყოთ, არამედ საკუთარი როლი შეასრულოთ. როდესაც ვინმე „განსხვავებულს“ გიწოდებთ, შესაძლოა, ამ იმიჯის შესაბამისად ცხოვრების ზეწოლა იგრძნოთ. განსაკუთრებით რომანტიკულ ურთიერთობებში ეს ზეწოლა შეიძლება ძლიერი იყოს. მკვლევრებმა აღმოაჩინეს, რომ ამ ტიპის შფოთვითი მიჯაჭვულობის მქონე ადამიანები საკუთარი თავის ზედმეტად წარმოჩენას ცდილობენ, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც სხვებთან შედარებით თავს ასეთად გრძნობენ. ეს ზრდის „შთაბეჭდილების მოხდენის“ ზეწოლას, განსაკუთრებით მათში, ვისაც უკვე ეჭვი ეპარება საკუთარ ღირებულებაში.
ამასთან, სინამდვილეში, ასეთი „კომპლიმენტები“ შეიძლება სხვა არაფერი იყოს, თუ არა შედარება, მცდელობა, რომ თქვენ ისეთ ადამიანად ჩამოგაყალიბონ, რომელიც მათთვის მოსახერხებელია: ისეთი ადამიანი, რომელიც არ მოითხოვს, რომელიც არ სცილდება თქვენი პარტნიორის კომფორტის ზონის საზღვრებს. კიდევ ერთმა კვლევამ აჩვენა, რომ რომანტიკულ ურთიერთობებში პირობითი მოწონება (მაშინაც კი, როდესაც ის ქებად არის წარმოდგენილი) აქვეითებს ურთიერთობების ხარისხს, რადგან ის ძირს უთხრის ავტონომიის განცდას.
