შინაგან საქმეთა სამინისტროში, უმოკლეს ვადაში, შეიქმნება სპეციალური სამმართველო, რომლის ძირითადი ფუნქციაც საჯარო სივრცეში სიძულვილის ენის, შეურაცხმყოფელი კამპანიებისა და აგრესიული კომუნიკაციის სისტემური მონიტორინგი და შესაბამისი სამართლებრივი რეაგირება იქნება
ამ თემასთან დაკავშირებით პოლიტოლოგი და სტრატეგიული პროცესების ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი მორიგ პოსტს აქვეყნებს:
თურმე, პირველი ივნისიდან კაცობრიობის უმთავრესი ეგზისტენციალური კრიზისი გვიდგება: აღშფოთებულან, რას ჰქვია, გინების კანონი შემოდის და ეს უკონტროლო მარაზმი უნდა დასრულდესო. თურმე რა ეშველება ჩვენს სამოქალაქო უფლებებსა და დემოკრატიას, თუ სოციალურ ქსელში ვეღარ შევიგინებით და პრემიერ-მინისტრს (ან ნებისმიერ სხვას) იდიოტს ვეღარ დავუძახებთო, კალაძეს და კობახიძეს კეთილებს მაინც ვაგინებთო. დიახ, ბატონებო, ზუსტად აქ გადის თანამედროვე ქართული პოლიტიკური დისიდენტობის ფრონტის ხაზი.
დაგავიწყდეთ ბასტილიის აღება და ტოტალიტარიზმთან ბრძოლა. დღეს „თავისუფლებისთვის ბრძოლის“ მწვერვალი ფეისბუქზე იაფფასიანი გინების ექსკლუზიური უფლების შენარჩუნება და საჯარო სივრცეში არსებული უკონტროლო სიბინძურის დაცვა ყოფილა. ხალხი, რომელსაც ორი სიტყვის, ორი არგუმენტის გადაბმა უჭირს, ტრაგედიად აღიქვამს იმას, რომ ბილწსიტყვაობის მონოპოლიას ართმევენ.
მისი არგუმენტაცია ხომ საერთოდ პუბლიცისტიკის შედევრია: „მე მინდა თავისუფლება, კაცო, სანამ ვინმეს ვაზიანებ!“ — აცხადებს ჩვენი ეპოქის ვოლტერი. ანუ, თავისუფლება მისთვის არის არა პასუხისმგებლობა, შემოქმედება ან კრიტიკული აზროვნება, არამედ უბრალოდ ტერიტორია, სადაც შეუძლია დაუსჯელად აფრქვიოს საკუთარი ინტელექტუალური ფაღარათი. სანამ ფიზიკურად არავის დაულეწავს ცხვირ-პირს, თურმე საჯარო სივრცის სიტყვიერი ნაგვით დაბინძურება პიროვნული თავისუფლების უმაღლესი აქტია და ამ მარაზმის დასრულება კი დიქტატურა.
რა ტრაგიკომიკურია, როცა „სამოქალაქო აქტივისტი“ საკუთარ ინტელექტუალურ ჭერად ვიღაცის იდიოტად მოხსენიებას ისახავს და ამ პროვინციულ პერფორმანსს ლამის ეპოქალურ გმირობად ასაღებს. ჯერ რა წარმოდგენა აქვს საკუთარ მნიშვნელობაზე – „შეიძლება დამიჭირონო“. თითქოს სახელმწიფოს მთელი „რეპრესიული მანქანა“ სულგანაბული ელოდება პირველ ივნისს, რომ ამ უცნობი ტელე-მოაზროვნის მდარე სტატუსი აღკვეთოს და გულაგში გაისტუმროს.
თავისუფლება, ჩემო ძვირფასო „მებრძოლო“, ის კი არ არის, რომ შენი შინაგანი სიცარიელე, კომპლექსები და უზრდელობა საჯაროდ გადმოანთხიო და მერე წამებულის მანტია მოისხა, არამედ ის, რომ სათქმელი გქონდეს და არგუმენტით საუბარი შეგეძლოს. მაგრამ როცა სათქმელი არ გაქვს, რა თქმა უნდა, ყველაზე მარტივი გზაა, იგინო, ამ უკონტროლო მარაზმში იტივტივო და მერე იყვირო, რომ სიტყვის თავისუფლებას გართმევენ.
ასე რომ, დაველოდოთ პირველ ივნისს. იქნებ ამ მაგიურმა თარიღმა მართლა დაუსვას წერტილი ამ გაუთავებელ ონლაინ-სიბინძურეს და გვიხსნას ეთერში მსგავსი ინტელექტუალური სიღატაკის მოსმენისგან. თუმცა, სამწუხაროდ, სისულელის ტირაჟირებას და შინაგან სიბნელეს კანონი ვერასდროს აკრძალავს“, – წერს ირაკლი ყიფიანი.
