პოლიტოლოგი და სტრატეგიული პროცესების ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი მორიგ პოსტს აქვეყნებს:
„ეს რაფაელ სანტის „სიქსტის მადონაა“, რომელიც მხატვარმა 1514 წელს შექმნა რომის პაპ იულიუს II-ის შეკვეთით, პიაჩენცას მონასტრის საკურთხევლისთვის. ტილოზე ასახულია ზეცაში მოლივლივე ქალწული მარიამი, ყრმა იესოთი ხელში, მის გარშემო კი წმინდა სიქსტე და წმინდა ბარბარე დგანან. ტილოს ქვედა ნაწილში ორი პატარა ანგელოზია გამოსახული. ჩემს ცნობიერებაში ქრისტეს ვნებისა და ჯვარცმის განცდა ყველაზე ძლიერ სწორედ ამ ტილოსთან არის დაკავშირებული, მიუხედავად იმისა, რომ აქ მაცხოვარი ჯერ კიდევ ყრმობის სახით არის წარმოდგენილი.
ნახატის მთავარი სათქმელი ახალგაზრდა დედის თვალებში იკითხება. ამ მზერაშია დამალული ის განუზომელი ტკივილი, რომელიც მის შვილს მომავალში ელის. მას წილად ხვდა მძიმე ხვედრი — საკუთარი ძე საწამებლად და სასიკვდილოდ გაიმეტოს დედამიწაზე მცხოვრებთა ცოდვების გამოსასყიდად. მარიამმა ზუსტად იცის, რაც ელოდება მის შვილს. იცის, რომ ეს გარდაუვალია და ამ აუტანელ სიმძიმეს უნდა შეეგუოს. მის თვალებში ერთდროულად ჩანს მწუხარება, განცდა და კიდევ ერთი შეკითხვა: ნუთუ ხართ, ადამიანებო, ასეთი დიადი მსხვერპლის ღირსნი?
მე ქრისტეს ტანჯვას დედამისის თვალებში ვხედავ.
ამ ტილოს რეპროდუქცია პირველად ბავშვობაში ვნახე. მახსოვს, მაშინ გავიფიქრე კიდეც: რა ენით აუწერელი სილამაზეა-მეთქი. დღეს კი, უკვე ცხოვრებისეული გამოცდილების სხვა სიმაღლიდან, ამ ნამუშევარს სულ სხვა თვალით ვუყურებ. ახლა ამ სახეში მომავლის იმ საშინელ წინათგრძნობას მყისიერად ვიჭერ. რაფაელი მართლაც გენიოსია, რადგან ამ ყველაფრის ასე ცოცხლად გადმოცემა შეძლო.
თავად ამ შედევრსაც ურთულესი ბედი ერგო. XVI საუკუნის დასაწყისში შექმნილი ტილო, XVIII საუკუნის შუა ხანებში გერმანიაში მოხვდა. სწორედ დრეზდენში მოუსწრო მას II მსოფლიო ომმა. ამერიკული დაბომბვებისგან დასაცავად, გერმანელებმა გალერეის ექსპონატები და, მათ შორის, „სიქსტის მადონაც“ მარილის მაღაროებში გადამალეს. თუმცა იქ შენახვის პირობები იმდენად საშინელი იყო, რომ გაუსაძლისი სინესტის გამო ტილოებმა ლპობა დაიწყო. ტილოებს ობი ედებოდა და საღებავი სცვიოდა. სწორედ იქ მიაგნეს საბჭოთა ჯარისკაცებმა მადონას და ხელოვნების სხვა საგანძურს. ტილო, პირდაპირი გაგებით, განადგურებას გამოგლიჯეს ხელიდან. შემდეგ ის მოსკოვში, პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების მუზეუმის სახელოსნოში, აღადგინეს და 1955 წელს კვლავ დრეზდენში დააბრუნეს, სადაც დღემდე ინახება.
ამ ტილოს ერთი პატარა საიდუმლოც აქვს. უკანა ფონი, რომელიც შორიდან ჩვეულებრივ ღრუბლებად მოჩანს, ახლოდან დაკვირვებისას ანგელოზთა უთვალავ სახეს ავლენს.“
