პოლიტოლოგი და სტრატეგიული პროცესების ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი მორიგ პოსტს აქვეყნებს.
„მიმდინარე მოვლენებსა და ჩვენს საინფორმაციო სივრცეს თვალს ვადევნებ და სულ უფრო ვრწმუნდები: ჩვენ, როგორც საზოგადოებას, ისტორიული დროისა და მასშტაბის აღქმა დაკარგული გვაქვს. შემაშფოთებელია შეუსაბამობა ეპოქის სიმძიმესა და იმ საკითხების სიმსუბუქეს შორის, რომლებზეც ამდენ ენერგიას ვხარჯავთ.
რეგიონსა და მსოფლიოში ძალთა განლაგება იცვლება, სახელმწიფოები უსაფრთხოების საყრდენებს ეძებენ, გავლენისთვის ბრძოლა მომავალი ათწლეულების პირობებს განსაზღვრავს. ასეთ დროს მცირე ქვეყნისთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ფხიზელ გონებას, ცოდნასა და საკუთარი შესაძლებლობების ზუსტ შეფასებას. ისტორიულ გარდატეხებში დაშვებული შეცდომის საფასურს ხშირად ის თაობებიც იხდიან, რომლებსაც მის დაშვებაში მონაწილეობა არ მიუღიათ.
ჩვენ კი რაზე ვდაობთ? რას ვანიჭებთ მნიშვნელობას? დავის საგანთა ჩამოთვლაც აღარ მინდა. საჯარო სივრცეში ისეთი ვნებით განიხილება შინაარსისგან დაცლილი საკითხები, თითქოს ქვეყნის ბედი სწორედ მათზე იყოს დამოკიდებული.
ნეტავ სამუშაო ადგილებზე ვდაობდეთ ასეთი გაცხარებით, ღირსეულ ხელფასებზე, რეფორმების შინაარსზე, განათლების ხარისხსა და ჯანდაცვის ხელმისაწვდომობაზე. ნეტავ იმაზე ვეპაექრებოდეთ ერთმანეთს, როგორ გავაძლიეროთ ადგილობრივი წარმოება, როგორ გავაუმჯობესოთ სახელმწიფო დაწესებულებების მუშაობა, რა პირობები შევუქმნათ ახალგაზრდას, რომ საქართველოში შრომა, ოჯახის შექმნა და მომავლის დაგეგმვა შეეძლოს. ასეთ კამათში სიმწვავესაც გავიგებდი და პრინციპულობასაც მივესალმებოდი. იქ გამოიკვეთებოდა, ვის შეუძლია ქვეყნისთვის გამოსავლის შეთავაზება და ვის მხოლოდ მოწინააღმდეგის ლანძღვა ეხერხება.
ოღონდ ამგვარ მსჯელობას მომზადება სჭირდება. უნდა იცოდე, რას ეხები, რაში არ ეთანხმები მოწინააღმდეგეს და რით ასაბუთებ საკუთარ პოზიციას. რეფორმაზე საუბრისას ისიც უნდა იკითხო, კონკრეტულად რა იცვლება, რა ჯდება ცვლილება, ვის ეკისრება მისი განხორციელება და როდის უნდა ველოდოთ შედეგს. ასეთი კითხვები საქმეზე პასუხს მოითხოვს. იაფფასიანი ქილიკი კი სწორედ იმითაა მოსახერხებელი, რომ მოწინააღმდეგის დამცირებით საკუთარი არგუმენტების უქონლობას ფარავ.
სამაგიეროდ, ერთმანეთს იაფფასიან ოხუნჯობაში ვეჯიბრებით. ქილიკი ანალიზის ადგილს იკავებს, პიროვნული ქიშპობა პრინციპულობად ინათლება, შინაარსის მოთხოვნა კი ზედმეტ სერიოზულობად აღიქმება. იქმნება გარემო, სადაც საკითხის ცოდნა წარმატებისთვის აუცილებელი აღარ არის: საკმარისია, მოწინააღმდეგეს მოხერხებულად დასცინო და აუდიტორიის მოწონება დაიმსახურო. მერე შეიძლება მთელი დღე თავი გამარჯვებული გეგონოს ისე, რომ განსახილველ საკითხზე არც არაფერი გეთქვას.
საზოგადოების სიღრმე სწორედ იმითაც იზომება, რამდენად პატიოსნად და საფუძვლიანად განიხილავს საკუთარ წინააღმდეგობებს. მაგრამ ამისთვის მთავარისა და მეორეხარისხოვნის გარჩევის უნარია საჭირო. როდესაც საზოგადოება ყველაფერს ერთნაირი გაცხარებით განიხილავს, საბოლოოდ ვეღარაფერს ანიჭებს სათანადო მნიშვნელობას. სწორედ აქ იქცევა პოლიტიკური უმწიფრობა სახელმწიფოებრივ სისუსტედ.
საჯარო სიტყვის პასუხისმგებლობა მხოლოდ ნათქვამის სისწორით არ ამოიწურება. ისიც გასათვალისწინებელია, რაზე მიაპყრობ საზოგადოებრივ ყურადღებას და რას ტოვებ მის მიღმა. პოლიტიკოსს, ჟურნალისტსა თუ კომენტატორს შეუძლია მთელი დღე ილაპარაკოს და ქვეყნისთვის საჭირო არცერთი კითხვა არ დასვას. გარეგნულად ყველაფერი დუღდეს, ისმოდეს ბრალდებები, პასუხები, შეძახილები, სინამდვილეში კი არსებითი პრობლემები კვლავ სათანადო განხილვის გარეშე რჩებოდეს. ამგვარ ხმაურში პასუხისმგებლობისგან თავის არიდებაც გაცილებით ადვილია: ყურადღება მორიგ დაპირისპირებაზე გადადის, შეუსრულებელი საქმე კი უკითხავი რჩება.
სახელმწიფოებრივი აზროვნება არც ერთხმიანობას გულისხმობს და არც ხელისუფლების კრიტიკისგან გათავისუფლებას. რაც უფრო რთულია გარემო, მით უფრო საფუძვლიანი კითხვები უნდა დაისვას მათ მიმართ, ვინც გადაწყვეტილებებს იღებს. ხელისუფლებას შედეგი უნდა მოვთხოვოთ, ცვლილების მსურველს კი იმის ახსნა, კონკრეტულად რას და როგორ შეცვლის. საზოგადოებას სჭირდება შესაძლებლობა, შეადაროს ხედვები, შეაფასოს შესრულებული საქმე და გაარჩიოს დასაბუთებული წინადადება მორიგი დაპირებისგან. შეურაცხყოფათა გაცვლა ამ საქმეს ვერ შეასრულებს.
მით უფრო მცდარია წარმოდგენა, თითქოს მსოფლიოში მიმდინარე პროცესებზე ყურადღების გამახვილება საშინაო პრობლემებს გვავიწყებდეს. საერთაშორისო დაძაბულობას ქვეყანა იმ ეკონომიკური შესაძლებლობებით, ცოდნითა და სახელმწიფო დაწესებულებებით ხვდება, რომლებიც მან მანამდე შექმნა. განათლების ხარისხი, შრომის შესაძლებლობა, მართვის გამართულობა და მოქალაქის ნდობა ასეთ დროს განსაკუთრებით ფასობს. გარე საფრთხის სიმძიმე შიდა საქმეზე პასუხისმგებლობას კიდევ უფრო ზრდის.
ამიტომ წვრილმანებში ჩაკეტილი საჯარო მსჯელობა უკვე სახელმწიფოებრივი უპასუხისმგებლობის სახიფათო ფორმაა. იგი გვაკარგვინებს დროს, გვაჩვევს უსაგნო დაპირისპირებას და გვიქმნის მოჩვენებით განცდას, თითქოს საერთო საქმეში ვმონაწილეობდეთ. სინამდვილეში შეიძლება მხოლოდ ერთმანეთის გაღიზიანებით ვიყოთ დაკავებული, მაშინ, როდესაც ქვეყნისთვის აუცილებელი გადაწყვეტილებები მომზადებას, ცოდნასა და ხანგრძლივ მუშაობას მოითხოვს.
ქვეყანა საკუთარ მომავალზე გავლენას მაშინაც კარგავს, როცა მის განსაზღვრას სათანადო ყურადღებას აღარ უთმობს. ისტორიული შესაძლებლობები შეიძლება ისე გავფლანგოთ, რომ ერთმანეთთან კამათი წამითაც არ შევწყვიტოთ.
ბოლოს კი შესაძლოა აღმოვაჩინოთ, რომ ყველა წვრილმანზე ჩვენი სიტყვა ვთქვით, მთავარ საკითხებზე კი სიტყვის თქმის დრო ხელიდან გავუშვით.“
ირაკლი ყიფიანი
ამ სტატიის ციტირება (Vancouver)
SheniAmbebi.ge. ირაკლი ყიფიანი: „მიმდინარე მოვლენებსა და ჩვენს საინფორმაციო სივრცეს თვალს ვადევნებ და სულ უფრო ვრწმუნდები: ჩვენ, როგორც საზოგადოებას, ისტორიული დროისა და მასშტაბის აღქმა დაკარგული გვაქვს. შემაშფოთებელია შეუსაბამობა ეპოქის სიმძიმესა და იმ საკითხების სიმსუბუქეს შორის, რომლებზეც ამდენ ენერგიას ვხარჯავთ“ [Internet]. თბილისი: Sheniekimi/ambebi.ge; 2026 [ციტირებულია: 2026 სექ 1]. ხელმისაწვდომია: https://sheniekimi.ge/ambebi/%e1%83%98%e1%83%a0%e1%83%90%e1%83%99%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%a7%e1%83%98%e1%83%a4%e1%83%98%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%98-%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%90/
sheniekimi.ge/ambebi
