პოლიტოლოგი და სტრატეგიული პროცესების ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი მორიგ პოსტს აქვეყნებს:
„ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, ბოლოს მაინც კალამი ავიღე ხელში. არის ჟამი დუმილისა და არის ჟამი საუბრისა. ოდესღაც, ძველი დროის ადამიანები სწორედ ასე უსწორებდნენ თვალს ღამის სიჩუმეს, უსმენდნენ ფიქრთა დინებას და ფურცელს ანდობდნენ იმას, რისი ტარებაც მხოლოდ საკუთარ სულში უკვე სიმძიმედ ქცეულიყო. გადავწყვიტე, მეც დამერღვია ეს დუმილი. წუთისოფლის დაუსრულებელ ხმაურში, სადაც მოჩვენებითი ბრწყინვალება და ამპარტავნება ხშირად ფარავს მარადიულ ჭეშმარიტებას, ძნელია იპოვო სიჩუმე საკუთარი თავის მოსასმენად. ჩვენ, დროების უბრალო მგზავრები, ხშირად ვივიწყებთ, რომ შემოქმედის წინაშე ყოველი მიწიერი ტიტული მტვრად იქცევა და რჩება მხოლოდ ერთი, უმთავრესი საზომი — ადამიანში დავანებული ღვთის ხატი. დრო, რომელიც დაუნდობლად შლის ძლევამოსილთა და დიდებულთა კვალს, ხელუხლებელს მხოლოდ სინდისითა და სიყვარულით ნაშენებ შინაგან ტაძარს ტოვებს. როდესაც სული ამ სიღრმეს ეხება და თვალს უსწორებს წამიერებისა და მარადისობის ჭიდილს, გაჩუმება უკვე საკუთარი სინდისის ღალატს ემსგავსება…
არსებობს საკითხები, რომელთა შესახებაც ადრე თუ გვიან ხმამაღლა უნდა ითქვას, თუნდაც ყველამ ერთნაირი მზერით არ შეხედოს გამჟღავნებულ ფიქრებს. სწორედ მსგავს თემას ვეხები დღეს. ღმერთის გარდა ცხოვრებაში ავტორიტეტი არ მყოლია და არც მომავალში მეყოლება. ზემოთქმული სიტყვები განვლილი ცხოვრების, განცდილი ტკივილებისა და გადარჩენებისგან გამოტანილი უმძიმესი დასკვნა გახლავთ.
მან, ვინც ერთხელ მაინც მიუახლოვდა სიცოცხლის ნამდვილ სიმძიმეს და უშუალოდ, პირისპირ ჩაიხედა ადამიანურ სულში, ზედმიწევნით უწყის მიწიერი კერპების მყიფე ბუნების შესახებ. დღეს ისინი არიან, ხვალ ქრებიან. დღეს მათ წინ რიგებია, ხვალ მათ კართან სიჩუმე ისადგურებს(ყველაზე კარგ შემთხვევაში). დღეს მათ სახელს ოქროთი ტვიფრავენ, ხვალ კი დრო ჩვეულებრივი მტვრის ფენით ფარავს ყველაფერს.
მე მიყვარს ადამიანური ადამიანები. პიროვნებაში სწორედ მის ღვთიურ ბუნებას ვცემ პატივს. ყოველთვის არსს ვეძებდი, ხასიათს და სინდისს ვაფასებდი. ბავშვობიდან, სრულიად უზრუნველყოფილ და ტრადიციულ ოჯახურ გარემოში აღზრდილს, არასოდეს მქონია მატერიალური დაბრკოლება, თუმცა უმთავრესი სიმდიდრე ყოველთვის ადამიანის სულის სიღრმეში მეგულებოდა.
ღმერთმა და ბედისწერამ განვლილ წლებში ისეთ ადგილებში გადამაგდო, ისეთი გზები გამატარა და ისეთ საზოგადოებას შემახვედრა, რომ ზოგჯერ თავადაც მიკვირს გატარებული დღეების სიმრავლე სხვადასხვა სამყაროს ზღვარზე. მქონია საქმიანი გადაკვეთები, ხანგრძლივი თუ ხანმოკლე საუბრები ყოფილ პრეზიდენტებთან, მთავრობის მოქმედ თუ ყოფილ მეთაურებთან, მინისტრებთან, პარლამენტის თავმჯდომარეებთან, კანონმდებლებთან, ელჩებთან, კონსულებთან, საერთაშორისო ორგანიზაციების წარმომადგენლებთან, უცხოელ სახელმწიფო მოხელეებთან, მრჩევლებთან, გეოპოლიტიკურ მიმომხილველებთან, სწავლულებთან, უმაღლესი სასწავლებლების ხელმძღვანელებთან, მკვლევრებთან, სამხედრო პირებთან, გავლენიან დიპლომატებთან და ქვეყნის ბედის გადაწყვეტის პროცესთან ახლოს მდგარ საზოგადოებასთან. ზოგი მათგანი ჭკვიანი იყო, ზოგი მართლა განათლებული, დახვეწილი ან უბრალოდ საინტერესო. ზოგთან საუბარი მართლაც ღირდა გამოცდილებისა და ხედვის გაზიარების გამო. რამდენიმე მსგავსი ისტორია აქამდეც გამიზიარებია და მომავალშიც მოგიყვებით, რადგან პიროვნულ ბიოგრაფიებში ზოგჯერ მთელი ეპოქები იკითხება.
მიუხედავად თავსგადახდენილი ამბებისა, თანამდებობა ჩემთვის არასოდეს გამხდარა ადამიანის ღირებულების საზომი. მინახავს ისეთი მაღალჩინოსანი, რომლის კაბინეტი ბევრად აღემატებოდა მისსავე შინაგან სამყაროს. მინახავს ისეთი გავლენიანი ფიგურაც, ვის ხელმოწერასაც ქვეყნები ელოდნენ, მაგრამ მის სიტყვას არ გააჩნდა არც სითბო, არც წონა და არც ზნეობრივი ხერხემალი. მინახავს საზოგადოების წევრები, რომლებმაც კარიერაში თითქმის ყველა საფეხური გაიარეს, თუმცა საკუთარი სული ვერასოდეს აღმართეს. მათ ჰქონდათ სავარძლები, მაგრამ აკლდათ სიმაღლე. ფლობდნენ სტატუსს შინაგანი ღირსების გარეშე. ჰქონდათ განვლილი გზა, თუმცა ვერ შედგნენ პიროვნებებად.
იმავდროულად, შევხვედრივარ სრულიად უბრალო გამვლელს, ყოველგვარი ოფიციალური წოდების გარეშე, თუმცა ისეთი შინაგანი სინათლით სავსეს, რომლის გვერდით ბევრი დიდი კაცი სულიერად პატარა ჩანდა. მინახავს ავტოსადგომის მეთვალყურედ მომუშავე მოქალაქე, რომლის ერთ სიტყვაში მეტი კაცობა, გულწრფელობა, ერთგულება და ნამუსი იდგა, ვიდრე მილიონ სავარძელგამოცვლილ, ათასგვარი მედლით დაჯილდოებულ ფიგურაში. სრული შეგნებით ვამბობ: ხშირად, მსგავსი უბრალო გამვლელი მირჩევნია უამრავ გავლენიან პირს, ვინც ოდესღაც მაღალ პოსტებს იკავებდა, ახლა პენსიაშია გასული ან კვლავაც აქტიურ საქმიანობას ეწევა. წოდება დროებითია, კაცობა კი უცვლელი რჩება. სავარძელს ძალაუფლება ახლავს სინდისის გარეშე. დადგენილ წესებს გარეგნული ბრწყინვალება მოაქვს, თუმცა სითბოს მოკლებულია. კარიერას ხმაური სდევს თან სულიერი მასშტაბის ნაკლებობით.
როგორც სტოიკოსი ფილოსოფოსი და რომის იმპერატორი მარკუს ავრელიუსი წერდა: „ყველაფერი, რასაც ხედავ, მალე დაიღუპება, ხოლო ვინც მის დაღუპვას შეესწრება, თავადაც მალე გაქრება… სიდიადე მხოლოდ შინაგან სიმართლეშია“.
სწორედ აქედან იბადება ჩემი მთავარი სათქმელი და მოწოდება თითოეული თქვენგანის მიმართ. რატომ ვსაუბრობ ყოველივე ზემოთქმულზე ასე ხმამაღლა? საზოგადოების დიდმა ნაწილმა დაკარგა მთავარი საყრდენი და დახარა თავი მოჩვენებითი სიდიადის წინაშე. სასტიკად მიუღებელია, როდესაც რიგითი მოქალაქეები ქვემოდან, მოკრძალებული შიშითა და უსაფუძვლო მოწიწებით შესცქერიან მათ, ვინც საზოგადოების ყურადღების ცენტრში მოექცა. იქნება მოქმედი მაღალჩინოსანი, ეკრანიდან მოლაპარაკე ცნობილი სახე, სცენაზე მდგომი აღიარებული ხელოვანი თუ სპორტის სამყაროში გამორჩეული ფიგურა, არავის მიანიჭოთ თქვენზე მაღლა დგომის უფლება! ნუ დაიმცირებთ თავს ცნობადობისა და გავლენის მქონე პირთა წინაშე. გაიმართეთ წელში და გახსოვდეთ: შემოქმედმა თითოეული ჩვენგანი თანასწორი ღირსებით დააჯილდოვა. ხელოვნური ავტორიტეტების შექმნა მხოლოდ მონური აზროვნების ნაყოფია. თაყვანი ეცით მხოლოდ უფალს და პატივი ეცით მხოლოდ ჭეშმარიტ ადამიანობას.
ქრისტიანული ცნობიერება სწორედ მოჩვენებითი კერპების ნგრევით იწყება და ადამიანის — ღვთის ხატად აღქმით გრძელდება. მართლმადიდებლობა სამყაროს ხედვის წესს წარმოადგენს, სადაც ყოველი სულიერი თავისი საბოლოო ღირებულებით, შემოქმედის წინაშე წარდგება და იქ ყველას ნიღაბი ეხსნება. მარადისობაში ვეღარავის უშველის დიდი კაბინეტი, დაცვის თანამშრომლები, ძვირადღირებული ავტომობილი და ყოფილი დიდება. სახარების დაუნდობელი სიტყვაც მუდმივად გვახსენებს უკანასკნელთა პირველობას.
ალექსანდრე მაკედონელისა და დიოგენეს შეხვედრაც ნათლად გვიჩვენებს განსხვავებას გარეგან დიდებასა და შინაგან თავისუფლებას შორის. ერთმა მსოფლიო დაიპყრო, მეორემ კი საკუთარი სულიერი თავისუფლება შეინარჩუნა. ისტორიამ ორივე შემოინახა, თუმცა ერთი ძალის სიმბოლოდ იქცა, მეორე კი თავისუფალი გონების სიმაღლედ.
ქართული სულიერი და ეროვნული აზროვნებაც მუდამ ადამიანის ნამდვილ ფასს ეძიებდა. ილია ჭავჭავაძის სიტყვებით, „ადამიანის უძვირფასესი საუნჯე მისი ვინაობაა“ — და ამ ერთ წინადადებაში უკვე მთელი ზნეობრივი საზომია მოცემული. კაცობა და ადამიანობა განისაზღვრება სინდისით, ღირსებით, სიბრალულით, პასუხისმგებლობითა და სიმართლის ატანის უნარით. ჩემთვის დიდი ადამიანი ფასდება შეხვედრის შემდგომ დატოვებული სითბოთი, აზრითა და სინდისის მოძრაობით. ნამდვილ სიმაღლეს ინარჩუნებს ის, ვისაც საკუთარი სული არ დაუკარგავს, ვისაც არ რცხვენია რიგითი გამვლელის და ვინც არცერთ მდგომარეობაში არ შორდება სიმართლეს. ცხოვრებისგან ვისწავლე შეურყეველი ჭეშმარიტება: ადამიანთა სამყაროში ყველაზე იშვიათი წოდება მაინც ადამიანობაა.
ყველაფერი დანარჩენი მარტივად იკარგება. გვარები დავიწყებას ეძლევა, ეპოქები მტვრად იქცევა, გუშინდელი ძლიერები ხვალის ჩრდილებად რჩებიან. უბრალო, წესიერი, კაცური საქციელი და ერთი გულწრფელი სიტყვა ბევრად უფრო მეტს იწონის, ვიდრე ათწლეულების განმავლობაში ნაგროვები ოფიციალური წოდებები. მთელი განვლილი წლების, შეხვედრებისა და აღმოჩენების შემდგომ ჩემი პასუხი უცვლელია: უფლის გარდა ავტორიტეტი არ მყავს.
მიყვარს საზოგადოების ის წევრები, ვისშიც ღვთიური ნაპერწკალი კვლავაც ღვივის. პატივს ვცემ მათ, ვისშიც წოდებაზე დიდი გულია, კარიერაზე უზენაესი სინდისი და სახელზე ამაღლებული კაცობა ცხოვრობს. ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე, ოფლითა და სიმართლით მცხოვრებ მშრომელს ბევრად უფრო მაღლა ვაყენებ, ვიდრე ძალაუფლების ტყვეობაში მყოფ პირებს. ადამიანის საზომი სხვისი ტკივილის გაგების უნარსა და საკუთარი სინდისის ერთგულებაში მდგომარეობს. ყველაფერი დანარჩენი წარმავალია, ხოლო ნამდვილი ადამიანობა უკვე მარადისობის ნაწილს წარმოადგენს.
ამიტომ, ჩემო ძვირფასო ადამიანებო, ვინც ამ სტრიქონებს კითხულობთ, მინდა სულის უღრმესი სითბოთი მოგეფეროთ. ნუ შეუშინდებით ცხოვრების სიმძიმეს და ნურც მიწიერ კერპთა ყალბი სიდიადის წინაშე დახრით თავს. ჩვენ ყველა ერთი მარადისობის მგზავრები ვართ, დროებით მოვლენილნი ამ წუთისოფელში, რათა ვისწავლოთ ერთმანეთის ტვირთის ტარება, პატიება და ჭეშმარიტი სიყვარული. გაუფრთხილდით თქვენს შინაგან სინათლეს — იმ უხილავ, მაგრამ ურღვევ ტაძარს, რომელშიც თავად შემოქმედი სუფევს. იყავით ლმობიერნი დაცემულთა მიმართ, მაგრამ შეუდრეკელნი სიმართლეში. იცხოვრეთ ისე, რომ თქვენმა არსებობამ თუნდაც ერთი სული გაათბოს, რადგან დროის მიღმა მხოლოდ ის გადადის, რაც სხვებისთვის გავეცით. შეინარჩუნეთ სინდისი და იარეთ თავაწეულებმა — არა ამპარტავნებით, არამედ იმ შეგნებით, რომ თავად უფლის შვილები ხართ. ბოლოს ხომ მხოლოდ სიყვარული და ადამიანობა გადაგვარჩენს.“
ქრისტესმიერი სიყვარულით
ირაკლი ყიფიანი
