13 ნოემბერს, უმნიშვნელოვანესი დღეა, 100000 მოწამეს ხსენების დღეა

დაგიცვათ და დაგიფაროთ ამ დღის მადლმა და გაგაძლიეროთ!

როგორც მისმა უწმინდესობამ ბრძანა, მსოფლიოს არ ახსოვს, ისტორიაში არ არის შემთხვევა, რომ ერთდროულად 100 000 მოწამე ეწამებინათ. საქართველოში და ქართველი ადამიანის ცხოვრებაში ყველაფერი რაღაც არაჩვეულებრივია.

ჯალალ ედ-დიდნმა სიონის ტაძარს გუმბათი აღხადა და იქ დაადგმევინა თავისი ტახტი; და ასე ტახტზე შემომჯდარი იქიდან უყურებდა ქართელი ერის ტანჯვას. სიონის ტაძრიდან მაცხოვრისა და ღვთისმშობლის ხატები გაიტანეს, მეტეხის ხიდზე დადეს და აიძულებდნენ ქართველ ერს ფეხით გაეთელათ ისინი. ეს ქმედება, ბუნებრივია, სარწმუნოების უარყოფას ნიშნავდა. ქართველებმა ხატების შეურაცხყოფას მოწამეობრივი სიკვდილი არჩიეს.

წარმოიდგინეთ ასი ათასმზე მეტმა ადამიანმა შეწირა თავი ქრისტეს, იქ იყვნენ ახალგაზრდები, მოხუცები, ბავშვები, ჩვილებიც კი. მათთვის იმდენად დიდი იყო სიყვარული ღვთისა, ღვთისმშობლისადმი, რომ არავინ იკადრა ფეხი დაედგათ ხატებისათვის.

ისინი ჭეშმარიტად არიან ზეციური მხედრობანი, რომლებიც თავისი ლოცვითა და მეოხებით იცავენ ჩვენს სამშობლოს

ასიათასმა ქრისტესათვის მოწამეეებმა მეოხებმა და შუამლდგომლებმა უფლისა დაიცვან და მფარველობა არ მოაკლოთ თბილისსა და მთლიანად საქართველოს. ამინ.

არა დასთრგუნეთ ხატი უფლისა იესუისი და უხრწნელისა დედისა მისისაი, არამედ ვითარცა კრავნი უბიწონი, მისთვის დაიკლენით, რომელმან ხატებითა თვისითა საღმრთოითა პატივ-გცა თქუენ, წამებისა გვირგვინითა ღმრთივშუენიერად შეიმკუენით და სისხლითა თქუენითა ცოდვანი ერისანი წარჰხოცენით: ათნო ბევრნო მამანო და დედანო, ევედრენით ქრისტესა ღმერთსა შეწყალებად სულთა ჩუენთათვის.

მრავალფეროვანი ტანჯვანი თავს-ისხენით და ვნებისა მის ქრისტესისა თანაზიარ გამოსჩნდით; არა უპატიო ჰყავთ ანგელოზთაგან პატივცემული ხატი მისი და სისხლი თქუენი, ვითარცა ნელსაცხებელი სულნელი, უკუდავისა სიძისა შესწირენით, მეოხნო მოწამენო, ეკლესიისა ელვარენო სამკაულნო.