ფსიქოლოგები ამტკიცებენ, რომ ადამიანები, რომლებიც საკუთარი ტკივილის შემცირებას ცდილობენ, ამბობენ რა, რომ „ყველაფერი რიგზეა“ ან „ისეთი ცუდიც არაფერი ყოფილა“, სინამდვილეში სტრესის მიმართ არც ისე მედეგები არიან, როგორც ეს ერთი შეხედვით ჩანს. როგორც siliconcanals.com წერს, სინამდვილეში ამ ჩვევას ბევრი რამის თქმა შეუძლია იმ გარემოზე, რომელშიც ადამიანი გაიზარდა, და ეს სიმართლე საკმაოდ სასტიკია.
ფსიქოლოგებს აქვთ ტერმინი ისეთი გარემოს აღსაწერად, რომელიც ასეთ ჩვევას ყალიბებს: გაუფასურებელი გარემო. როგორც წესი, ასეთ პირობებში გაზრდილ ადამიანს ხშირად ესმოდა, რომ მისი რეაქცია არასწორი ან არაზუსტი იყო, მის სირთულეებს აკნინებდნენ და, პრინციპში, უსიამოვნო განცდების გამოხატვას გადააჩვიეს.
ამასთან, კვლევები ადასტურებს, რომ ემოციურ გაუფასურებაში აღზრდა ზრდასრულ ასაკში ემოციების ქრონიკულ დათრგუნვასთან არის დაკავშირებული, რაც, თავის მხრივ, ფსიქოლოგიურ სტრესამდე მიდის. შედეგად, ადამიანები, რომლებიც ემოციების დათრგუნვას არიან ჩვეულნი, როგორც წესი, აღნიშნავენ უფრო მეტ ნეგატიურ ემოციას, ცხოვრებით ნაკლებ კმაყოფილებას, დაბალ თვითშეფასებასა და ნაკლებ სოციალურ მხარდაჭერას, ვიდრე ისინი, ვინც ასე არ იქცევა. ნაკლები მხარდაჭერა ყველაზე სასტიკი რამ არის. წლების განმავლობაში ხდებით უპრეტენზიო მეგობარი, შემდეგ კი ჩუმად გიკვირთ, რომ თქვენზე არავინ ზრუნავს.
პირველი: ვინმე გეკითხებათ, როგორ ჩაიარა მართლაც მძიმე თვემ, თქვენ კი მისი აღწერა ერთი მარტივი წინადადებით შეგიძლიათ: „ხო, ცოტა გიჟური იყო“. ოთხი კვირა, სამი სიტყვა.
მეორე: არ შეგიძლიათ საკუთარი სირთულეების აღწერა მათზე უფრო სერიოზულ პრობლემებთან დაუყოვნებლივი შედარების გარეშე. ცუდი დიაგნოზი, მაგრამ სხვებს უარესიც ემართებათ.
მესამე: ბოდიშს იხდით, სანამ რაიმე სიმართლეს იტყვით: „ბოდიში, სულელურია, მაგრამ…“. თქვენ წინასწარ აკნინებთ სიტუაციას… სრულად
