ირაკლი ყიფიანი: „ბედის უდიდესი დაცინვაა, როცა ნგრევის შემოქმედი აღმშენებლობაზე გვარიგებს ჭკუას, ხოლო საკუთარი ხალხის მკვლელი კაცთმოყვარეობაზე გვესაუბრება“

ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი სასამართლო პროცესებზე პატიმარი ექსპრეზიდენტის, მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკურ განცხადებებს ეხმიანება.

„ბოროტების ბუნება მხოლოდ ჩადენილ სისასტიკეში კი არ ვლინდება, იმ გამაოგნებელ უტიფრობაში ინიღბება, ყოველგვარ დანაშაულს მუდმივად თან რომ სდევს. მორალური დაცემის უკიდურეს ზღვარზე მდგომი ჯალათი გამოსწორებისა და სინანულის ნაცვლად მსხვერპლისგან ითხოვს მორჩილებას. სულისშემძვრელი თავხედობაა: შენ უნდა გრცხვენოდეს სიმართლის ცოდნის გამო, შენ უნდა დადუმდე მხილების სურვილისას, თავად კი სათაკილოს, სანანებელსა და ადამიანურს საკუთარ არსებაში ვეღარაფერს პოულობს. სინდისი მისთვის სუსტთა ხვედრია და ერთგვარი უსარგებლო ტვირთი, რომელიც ყოვლისშემძლეობის განცდას უშლის ხელს.

ძალაუფლების დაუოკებელმა წყურვილმა გონება საბოლოოდ გამოფიტა და სინამდვილესთან დამაკავშირებელი ძაფი სამუდამოდ გაწყვიტა. ეკრანიდან მომზირალი არსება უკვე აღარც პოლიტიკოსია და აღარც ადამიანი ტრადიციული გაგებით. ცოცხალი განსახიერებაა იმისა, თუ როგორ გარდაქმნის უკონტროლო პატივმოყვარეობა პიროვნებას საშიშ, ყოვლისმკადრებელ დაუნდობელ მანქანად. საკუთარი სულიერი სიმახინჯე სახელმწიფოებრივ ხედვად გამოუცხადებია, პირადი სისასტიკე კი ერის გადარჩენის ერთადერთ გზად. ბრმად სწამს, რომ ისტორიას საკუთარი ახირებებით გადაწერს და სისხლიან წარსულს იაფფასიანი სიყალბით სამუდამოდ გადაფარავს. გონორზე მდგომი, საკუთარი უცდომელობის რწმენას შეწირული კერპი ვერ ხვდება, რომ მისი ყოველი სიტყვა თუ გამოხედვა უსასრულო სულიერი სიცარიელის გამოძახილია.

ბედის უდიდესი დაცინვაა, როცა ნგრევის შემოქმედი აღმშენებლობაზე გვარიგებს ჭკუას, ხოლო საკუთარი ხალხის მკვლელი კაცთმოყვარეობაზე გვესაუბრება.

- Advertisement -

სარკეში ჩახედვისას სისხლიანი ხელების ნაცვლად შარავანდედით მოსილ გმირს ხედავს, რომელსაც თურმე უმადური ერი ვერ უგებს. მსგავს უგუნურებასთან კამათი სრულიად ზედმეტია. შეუძლებელია საღი აზრი დაუპირისპირდეს მოვლენას, რომელსაც ზნეობრივი საყრდენი საერთოდ არ გააჩნია. ვერანაირი სიტყვები ვერასდროს წაშლის იმ უბედურებას, რომელიც საზოგადოებამ საკუთარ ტყავზე გამოსცადა. სიცრუესა და ძალადობაზე აგებული კოშკები ყოველთვის ინგრევა, და რამდენიც უნდა ეცადოს წარსულის აჩრდილი დღევანდელობის შეცვლას, ჭეშმარიტებამ გზა უკვე გაიკვლია. იქ, სადაც სინათლე დგას, ბოროტი თვალთმაქცის ადგილი უბრალოდ აღარ არსებობს“, — წერს ირაკლი ყიფიანი.