როგორ ვისწავლე საკუთარი თავის პატივისცემა – ნაბიჯ-ნაბიჯ
იყო დრო, როცა საკუთარ თავზე ყოველთვის უკანასკნელად ვფიქრობდი.
დამახასიათებელი ფრაზა მქონდა: “არაუშავს, ოღონდ სხვები იყვნენ კარგად.”
დღეს კი, ამ სტატიის წერისას, ვამბობ: ვისწავლე საკუთარი თავის პატივისცემა.
ეს არ იყო მარტივი გზა — ეს იყო პროცესის, ტკივილისა და აღიარების ნაზავი.
ნაბიჯი 1: საკუთარი საჭიროებების აღიარება
პირველი და უმძიმესი ნაბიჯი იყო საკუთარ თავს შევუთანხმდი, რომ მეც ადამიანი ვარ.
მეც მქონდა უფლება დაღლილობის, წყენის, დასვენების, სიხარულისა.
წლების მანძილზე ვფიქრობდი, რომ “დედა არ იღლება”, “ქალს არ ტკივა”.
გავჩერდი და ვთქვი: “მეც მტკივა.”
ნაბიჯი 2: სიტყვების ძალა
გადავწყვიტე მეთქვა:
- „არ მინდა“
- „მეც მჭირდება დახმარება“
- „ეს ჩემთვის მნიშვნელოვანია“
პატარა წინადადებებია, მაგრამ როცა ისინი პირველად ვთქვი — გამბედაობა ვიგრძენი.
წესიერად საუბარი საკუთარ თავზე პატივისცემის დასაწყისია.
ნაბიჯი 3: საკუთარ თავზე ზრუნვა დანაშაულის გრძნობის გარეშე
როცა პირველად წავედი მარტო კაფეში, ხმა მესმოდა: „შვილები სახლში გელოდებიან.“
მაგრამ გავჩერდი. ვთქვი:
„დედასაც აქვს უფლება 30 წუთით იჯდეს ჩუმად და ისუნთქოს.“
შუა დღეში გავაკეთე ის, რაც მსიამოვნებდა — და დამნაშავედ არ ვიგრძენი თავი.
ნაბიჯი 4: საზღვრების გავლება
ვუთხარი „არა“ ადამიანებს, რომლებმაც წლები ისე იცხოვრეს ჩემთან, თითქოს ვალდებული ვიყავი მათ სურვილებზე მორგებას.
თავიდან თავი აგდებული ვეგონე,
დღეს კი მათთან სუფთა და ჯანსაღი ურთიერთობა მაქვს — იმიტომ რომ მეც გავჩნდი, როგორც სრულფასოვანი პიროვნება.
დასასრული
საკუთარი თავის პატივისცემა არ ნიშნავს ეგოიზმს.
ეს ნიშნავს აღიარებას: ვარსებობ, ვარ მნიშვნელოვანი და ჩემი შეგრძნებები არის ღირებული.
და თუ შენ, ვინც ამ სტატიას კითხულობ, იგრძნობ თავს ცოტათი „დაკარგულად“ — იცოდე: პატივისცემა იწყება იმ მომენტიდან, როცა საკუთარ თავს ამჩნევ.
გსურს დაწერო შენი გამოცდილება?
დაგვიტოვე კომენტარი ან მოგვწერე შენი ამბავი – Sheniambebi.ge-ზე შენს ისტორიასაც გავუზიარებთ სხვებს.
