მოდელი ლენუკა ყიფშიძე სოციალურ ქსელში მისი ოჯახის პრობლემებზე წერს.
„ამ პოსტს დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ ვწერ.
არ ვწერ ბრაზით, შურისძიებით ან ვინმეს შეურაცხყოფის სურვილით.
ვწერ როგორც შვილი და როგორც ოჯახის წევრი, რომელსაც წლებია გულში ერთი მძიმე კითხვა აქვს დარჩენილი:
ნუთუ ზურა ყიფშიძის ხმას, თხოვნას და ტკივილს ადამიანურად მაინც არავინ უნდა მოუსმინოს?
ჩვენს ოჯახს ჰქონდა სახლი გუდიაშვილის ქუჩაზე.
ეს არ იყო უბრალოდ ბინა ან კვადრატული მეტრები. ეს იყო ჩვენი ოჯახის ისტორია, ფესვი და ერთადერთი დიდი საყრდენი.
2018 წელს, ნდობით და იმ რწმენით, რომ ყველაფერი სწორად მიმდინარეობდა, ეს ქონება ძალიან მძიმე პროცესში აღმოჩნდა. შემდეგ ჩვენთვის ცნობილი გახდა დიდი დავალიანების შესახებ, რამაც ჩვენი ოჯახი წარმოუდგენელ სტრესში ჩააგდო.
დეტალებში ისე არ შევალ, რომ ვინმეს რამე დაუმტკიცებლად დავაბრალო. მაგრამ ერთი რამ ზუსტად ვიცი — ამ ამბავში ჩვენი ოჯახი თავს გრძნობდა მოტყუებულად, დაუცველად და მარტო დატოვებულად.
წლების განმავლობაში მამაჩემი ცდილობდა, ვიღაცას მაინც მოესმინა. ვისთან არ მივიდა, ვის არ სთხოვა, რამდენჯერ არ ახსნა, რომ ეს არ იყო ფუფუნება ან დამატებითი ქონება — ეს იყო დიდი ოჯახის ერთადერთი საყრდენი.
ის არ ითხოვდა კანონის დარღვევას.
არ ითხოვდა სხვისთვის წართმევას.
არ ითხოვდა განსაკუთრებულ პრივილეგიას.
ითხოვდა მხოლოდ იმას, რომ ადამიანურად მოესმინათ და ოჯახს მისცემოდა შანსი, არ დაეკარგა ერთადერთი ძვირფასი რამ, რაც ჰქონდა.
ყველაზე მეტად სწორედ ეს მტკივა:
ნუთუ ზურა ყიფშიძე არ იმსახურებდა იმას, რომ მისთვის ერთხელ მაინც მოესმინათ?
ადამიანი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ქართულ თეატრს, ქართულ კინოს, ქართულ კულტურას და მაყურებელს მიუძღვნა. ადამიანი, რომელსაც ხალხი იცნობს არა მხოლოდ როგორც ნიჭიერ მსახიობს, არამედ როგორც ძალიან უბრალო, თავმდაბალ, თბილ და გულწრფელ ადამიანს.
ზურას არასოდეს უსარგებლია თავისი სახელით.
არასოდეს უთქვამს — “მე ზურა ვარ და ამიტომ მეკუთვნის.”
პირიქით, ყოველთვის ჩუმად, ღირსეულად და პატიოსნად ცხოვრობდა.
და როცა ასეთ ადამიანს ასეთ მდგომარეობაში არავინ უსმენს, ეს უკვე მხოლოდ ერთი ოჯახის პრობლემა აღარ არის.
ეს არის კითხვა ყველასთვის:
რა ღირს ადამიანის შრომა?
რა ღირს სახელი, რომელიც მთელი ცხოვრება პატიოსნებით გაქვს შენარჩუნებული?
რა ღირს ხელოვანის ღვაწლი ქვეყანაში, რომელსაც მან თავისი ნიჭი, ენერგია და ცხოვრება მიუძღვნა?
ჩვენი გუდიაშვილის სახლი საბოლოოდ აუქციონზე გავიდა და გაიყიდა.
ვისთვისაც ეს შეიძლება უბრალოდ კარგი ადგილი და კარგი შენაძენი იყო, ჩვენთვის იყო მთელი ცხოვრება.
მინდა, სწორად გამიგოთ.
არ ვამბობ, რომ მხოლოდ ჩვენ გვეტკინა.
არ ვამბობ, რომ ბევრ ოჯახს მსგავსი ტკივილი არ გამოუვლია.
პირიქით — სწორედ ამიტომ ვწერ.
ძალიან ბევრმა ადამიანმა იცის, რას ნიშნავს, როცა შენს ხმას არავინ ისმენს. როცა გრჩება განცდა, რომ თუ გავლენიანი ადამიანის ახლობელი არ ხარ, უბრალოდ არ არსებობ.
მე ამ პოსტით არავისგან საჩუქარს არ ვითხოვ.
არავისგან მოწყალებას არ ვითხოვ.
არავისგან განსაკუთრებულ დამოკიდებულებას არ ვითხოვ.
მე უბრალოდ მინდა, ეს ისტორია არ დარჩეს ჩუმად.
ზოგჯერ ერთი სახლი მხოლოდ სახლი არ არის.
ზოგჯერ ერთი სახლი არის ოჯახის ღირსება, წარსული, უსაფრთხოება და ერთადერთი იმედი.
დღემდე ვერ ვპოულობ პასუხს ერთ კითხვაზე:
ნუთუ ზურა ყიფშიძე, თავისი ცხოვრებით, შრომით, თავმდაბლობით და სიყვარულით ამ ქვეყნის მიმართ, არ იმსახურებდა იმას, რომ მისთვის ერთხელ მაინც ადამიანურად მოესმინათ?
ამ პოსტს მაინც იმედით ვამთავრებ.
იმედით, რომ ერთ დღეს ამ ქვეყანაში ადამიანის ხმა უფრო მნიშვნელოვანი გახდება, ვიდრე მისი ნაცნობობა.
იმედით, რომ ღირსება, შრომა და პატიოსნება ისევ დაფასდება.
და იმედით, რომ არც ერთი ოჯახის ტკივილი აღარ ჩაივლის ჩუმად — იმიტომ, რომ სამართლიანობა სწორედ იქ იწყება, სადაც ადამიანს უსმენენ.“
