ნეფრიტი – თირკმელების ანთებითი დაავადება.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· გადატანილი ინფექციური დაავადებები;
· იმუნური სისტემის დარღვევა;
· ხშირი გადაციება;
· თირკმლიდან შარდის გამოყოფის დარღვევა;
· თიკმლის სისხლით მომარაგების დარღვევა.
სიმპტომები
დაავადებას ახასიათებს:
· მაღალი ტემპერატურა;
· სხვადასხვა სახის შეშუპებები;
· ძლიერი შეკრულობა;
· თავის ტკივილი;
· შარდი ფერის შეცვლა;
· კუთებში მტვრევა;
· წელის ტკივილი;
· შარდის გამოყოფის შეფერხება.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ნეფროლოგი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· შარდის საერთო ანალიზი;
· სისხლის საერთო, ბიოქიმიური ანალიზი;
· თირკმელების რადიოიზოტოპური ანგიორენოგრაფია;
· სისხლის შრატის იმუნური ანალიზი;
· თირკმელების ულტრა-ბგერითი გამოკვლევა;
· თირკმელების ბიოპსია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ანტიბაქტერიულ პრეპარატებს;
· ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს;
· თირკმელში სისხლის მიმოქცევის მოსაწესრიგებელ პრეპარატებს;
· ფიზიოპროცედურებს;
· შარდმდენ პრეპარატებს;
· ჰემოდიალიზს.
დიეტა
მკურნალობის პერიოდში ინიშნება დიეტა, რომელიც ყოველდღიურად სითხის მიღებას ზღუდავს 700—800 მლ-მდე და ასევე იზღუდება მარილის მიღება.
საშიშროება
დაავადების უყურადღებობა იწვევს შემდეგი სახის გართულებებს:
· სისხლის მოწამვლას;
· თირკმლის ეკლამპსიას;
· ჩირქოვან დაავადებებს;
· ურემიას;
· თირკმლის უკმარისობას.
რისკის ჯგუფი
· ახალგაზრდა მამაკაცები;
· ბავშვები.
პროფილაქტიკა
სამწუხაროდ, დაავადების პორფილაქტიკისთვის რაიმე განსაკუთრებული მეთოდი არ არსებობს.
ნეფრიტი
ნეფროპტოზი
ნეფროპტოზი (თირკმლის დაწევა) – დავადება შეიძლება იყოს როგორც მარჯვენა მხარეს, ისე მარცხენა მხარეს.
მიზეზები
· სხეულის მასის მკვეთრი დაკლება;
· მუცლის ღრუს კუნთების მოდუნება ან ტონუსის დაკლება;
· ტრავმები;
· მძიმე ფიზიკური შრომა.
სიმპტომები
· წელის არეში უსიამოვნო შეგრძნებები;
· მადის დაქვეითება, პერიოდული გულის რევის შეგრძნება;
· შეკრულობა;
· გაღიზიანებულობა, თავბრუსხვევა.
დიაგნოსტიკა
· ანამნეზის შეკრება;
· საერთო დათვალიერება, პალპაცია;
· რენტგენოლოგიური გამოკვლევა;
· ულტრა-ბგერითი გამოკვლევა;
· ანგიოგრაფია;
· უროგრაფია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· კუნთების ტონუსის აწევა ვარჯიშის შესრულებით;
· თუ მიზეზი სხეულის წონის დაკარგვაა – წონაში მომატება;
· თირკმლის სპეციალური ბანდაჟის ტარება;
ქირურგიული მეთოდის გამოყენება ხდება მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში.
საშიშროება
მკურნალობის არარსებობის შემთხვევაში შეიძლება განვითარდეს პიელონეფრიტი და შარდის გამოყოფის პრობლემები.
რისკის ჯგუფი
მკაცრი დიეტის დამცველები, სპორტსმენები, მძიმე ფიზიკური შრომის მქონე პირები.
პროფილაქტიკა
· ფიზიკური დატვირთვების რეგულირება;
· სხეულის მასის კონტროლი.
ობსტრუქციული ბრონქიტი
ობსტრუქციული ბრონქიტი – დაავადება, რომელსაც ახასიათებს ანთებითი პროცესი ბროქნებში ან ფილტვების ქსოვილში, რასაც თან ახლავს შეშუპება. გამოიყოფა მწვავე და ქრონიკური ობსტრუქციული ბრონქიტი. აღნიშნული დაავადება ძირითადად გვხვდება 4 წლამდე ასაკის ბავშვებში.
მიზეზები
დაავადება აზიანებს ზედა და შუა ბრონქების ლორწოვან გარსს, იწვევს სპაზმს და ქსოვილის შევიწროვებას. ობსტრუქციული ბრონქიტის გამომწვევი მიზეზებია:
· მემკვიდრეობითი ფაქტორი;
· ცხვირ-ხახის ხშირი დაავადებები (მწვავე რესპირატორული სინდრომი, გრიპი);
· მწვავე ალერგიული რეაქცია;
· მოწევა;
· არასასურველი ეკოლოგიური სიტუაცია;
· გადაციება.
ობსტრუქციული ბრონქიტის სიმპტომები
დაავადებისთვის დამახასიათებელია შემდეგი სახის სიმპტომები:
· სუნთქვის გართულება;
· ჰიპოქსია (ჟანგბადის უკმარისობა);
· ქოშინი;
· ხმაურიანი სუნთქვა;
· შეტევისმაგვარი ხველა ნახველის გამოყოფით;
· მაღალი ტემპერატურა;
· ჭარბი ოფლიანობა (განსაკუთრებით ხელის გულებზე);
· არტერიალური ჰიპერთეზია;
· ორგანიზმის საერთო სისუსტე.
ბავშვებში შეიძლება აღინიშნებოდეს გულმკერდის, მხარის კორპუსის, მუცლის პრესის აქტიურობა სუნთქვის პროცესში.
დიაგნოსტიკა
დაავადების მკურნალობის დასანიშნად ექიმი-პულმოლოგი ატარებს:
· სისხლის და შარდის საერთო ანალიზს;
· იმუნოლოგიურ სინჯებს;
· ფონენდოსკოპით ფილტვების მოსმენას;
· ბრონქოსკოპიას;
· ნახველის და ზედა სასუნთქი გზების გამონადენის გამოკვლევას;
· ფილტვების რენტგენოგრაფიულ გამოკვლევას;
· ფილტვების კომპიუტერულ ტომოგრაფიას.
ობსტრუქციული ბრონქიტის მკურნალობა
დაავადების მკურნალობა მოიცავს:
· სპაზმოლიტიკურ პრეპარატებს;
· ბრონქების გასაფართოვებელ საშუალებებს;
· არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს;
· სიცხის დამწევ პრეპარატებს;
· ხველების საწინააღმდეგო პრეპარატებს;
· ამოსახველებელ საშუალებებს;
· ინჰალაციას;
· სითხის ჭარბ მიღებას;
· გულმკერდის მასაჟს.
საშიშროება
თუ არ მოხდება დაავადების დროულად მკურნალობა, შესაძლოა წარმოიშვას შემდეგი სახის გართულებები:
· ფილტვების ანთება;
· სუნთქვის მწვავე უკმარისობა;
· ბრონქიალური ასთმა;
· ქრონიკული ფილტვისმიერი გულის ფორმირება;
· ფილტვების ემფიზემა;
· ტუპერკულოზი;
· ფილტვის კიბო.
შესაძლოა ლეტალური შედეგი.
რისკის ჯგუფი
რისკის ჯგუფში შედიან:
· ალერგიული რეაქციებისკენ მიდრეკილი ადამიანები;
· ანამნეზში ატოპიური დერმატიტის მქონე ადამიანები;
· დაბინძურებულ გარემოში და ჰაერზე დიდხანს მყოფი ადამიანები (მეშახტეები, მშენებლები, რკინიგზელები);
· მწეველები.
პროფილაქტიკა
დაავადების პროფილაქტიკისთვის რეკომენდირებულია:
· ლარინგოლოგიური ორგანოების დაავადებების დროული მკურნალობა;
· სპეციალური სუნთქვის ვარჯიშების შესრულება;
· იმუნიტეტის გაძლიერება;
· სამუშაო ადგილის და სახლის მუდმივად განიავება.
ონიქომიკოზი
ონიქომიკოზი – წარმოადგენს სოკოვან დაავადებას, რომელიც ყველაზე მეტად ვლინდება ფეხებზე და ფეხის ფრჩხილებზე.
მიზეზები
ონიქომიკოზის წარმოშობის მთავარი მიზეზებია:
· ჰიგიენის ნორმების დარღვევა;
· სალონში არასაკმარისად სტერილური პედიკურის იარაღის მოხმარება;
· გასახდელებში და სანაპიროზე არააკურატულობა;
· ფეხების ზედმეტი სიმშრალე.
სიმპტომები
დაავადების სიმპტომებია:
· ფრჩხილის დისკის გამოფიტვა;
· ფრჩხილის მონაცრისფრო, ჭუჭყიანი შეფერილობა;
· ფრჩხილებზე მოყვითალო ლაქები;
· კანის გარქოვანება;
· ფრჩხილის დეფორმაცია, მისი გასქელება;
· განივი ზოლების გაჩენა ფრჩხილზე;
· ფრჩხილების ფცქვნა;
· დაჩირქება;
· ფრჩხილზე შეხებისას ტკივილი.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკა მოიცავს:
· მიკოლოგის მიერ პაციენტის დათვალიერებას;
· მიკროსკოპიას;
· დათესვას;
· მიკრობიოლოგიური გამოკვლევა;
· ჰისტოლოგიური გამოკვლევა;
· ნაცვეთის გამოკვლევა.
მკურნალობა
დაავადების მკურნალობას ადგენს ექიმი-მიკოლოგი, რაც მოიცავს:
· მედიკამენტების მიღებას;
· გარე მოხმარების საშუალებების გამოყენებას სოკოს დასამუშავებლად.
საშიშროება
დაავადების უყურადღებოდ დატოვება იწვევს მის გავრცელებას და შესაბამისად ესთეტიკური მხარის დამახინჯებას. სოკოთი დაავადებული ფრჩხილები საშინლად გამოიყურება.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· პირადი ჰიგიენის ნორმების დაცვა;
· დაუშვებელია სხვისი ფეხსაცმლის, წინდების ხმარება;
· ფეხის კანისა და ფრჩხილების დატენიანება სპეციალური საცხებით;
· ფეხის მიკროტრავმებისგან დაცვა;
· აუზებზე, საუნებსა და აბანოებში ფეხშიშველი სიარულისგან თავის შეკავება.
ოოფორიტი
ოოფორიტი – გინეკოლოგიური დაავადება, რომელსაც ახასიათებს საკვერცხეების ანთება. მდებარეობის მიხედვით შეიძლება იყოს ცალმხრივი ან ორმხრივი.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· გადაციება;
· მშობიარობა;
· ფეხმძიმობის ქირურგიული გზით შეწყვეტა;
· ბარიერული ტიპის კონტრაცეპტივების გარეშე სქესობრივი კონტაქტი;
· მენსტრუაციის დროს სქესობრივი კავშირი;
· საშვილოსნოს შიდა გამოყენების სპირალის მოხმარება;
· ჰიპოდინამია.
სიმპტომები
დაავადებას ახასიათებს:
· მუცლის ქვედა ნაწილში ძლიერი ტკივილები;
· ტკივნეული შარდვა;
· ჩირქოვანი გამონადენი;
· მაღალი ტემპერატურა;
· ციებ-ცხელება;
· სქესობრივი აქტის დროს ტკივილი;
· სქესობრივი კონტაქტის სურვილის დაქვეითება;
· მუდმივი სისხლდენა;
· მუდმივი სქესობრივი კავშირის ქონის მიუხედავად დაფეხმძიმების პრობლემა.
დიაგნოსტიკა
დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-გინეკოლოგი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· გინეკოლოგიური დათვალიერება;
· მცირე მენჯის ორგანოების ულტრა-ბგერითი გამოკვლევა;
· პჯრ-დიაგნოსტიკა;
· ბაქტერიოლოგიური გამოკვლევა;
· ლაპარასკოპია;
· ჰისტეროსალპინგოსკოპიური გამოკვლევა.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ანტიბიოტიკებს;
· გასაუმტკივარებელ პრეპარატებს;
· სულფანილამიდებს;
· ფიზიოთერაპიულ პროცედურებს;
· კალციუმის ქლორიდს;
· გინეკოლოგიურ მასაჟს.
მკურნალობა მიმდინარეობს სტაციონარში.
საშიშროება
დაავადების უყურადღებოდ დატოვება იწვევს შემდეგი სახის გართულებებს:
· საშვილოსნოს მილების გაუვალობას;
· უნაყოფობას;
· გარე ორსულობას;
· პიელონეფრიტს;
· ცისტიტს;
· მენსტრუალური ციკლის დარღვევას;
· მუცლის ღრუს ორგანოების აბსცესს.
რისკის ჯგუფი
· ქალები, რომლებიც ხშირად იცვლიან პარტნიორს და არ აქვთ დაცული სქესობრივი კავშირი;
· ფეხმძიმე ქალები;
· შარდ-სასქესო ორგანოების ანთებითი პროცესის მქონე ქალები.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· ინტიმური ჰიგიენის წესების დაცვა;
· მცირე მენჯის ორგანოების გადაციებისგან დაცვა.
ორქიტი
ორქიტი – სათესლის ანთება.
მიზეზები
· შარდსასქესო ორგანოების ანთებითი პროცესები;
· ტრავმები, რომლებიც აზიანებს გარსის მთლიანობას.
სიმპტომები
· სხეულის ტემპერატურის აწევა, მწვავე ტკივილი საკვერცხეში;
· ტკივილი შეიძლება გადადიოდეს წელის არეში;
· დაავადებული საკვერცხე იზრდება ზომაში;
· რთულ ფორმებს ემატება ციება და თავის ტკივილი.
დიაგნოსტიკა
· ურეტრას გამონადენის მიკროსკოპული გამოკვლევა;
· სისხლის და შარდის ანალიზი;
· შარდისა და ურეტრას გამონადენის დათესვა ანტიბიოტიკებისადმი მგრძნობელობის დასადგენად;
· სკროტუმის ულტრა-ბგერით გამოკვლევა.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ანტიბიოტიკოთერაპიას;
· გამოკვეთლი მწვავე ტკივილისას გასაუმტკივარებელ პრეპარატებს;
· თუ ფიქსირდება ჩირქოვანი პროცესი, რეკომენდირებულია საკვერცხის ქირურგიული დრენირება;
· ქსოვილების ძლიერი დაზიანების შემთხვევაში ორგანო შეიძლება იქნეს მოკვეთილი.
საჭიროა უროლოგთან ვიზიტი, რომელიც დაადგენს დაავადების მკურნალობის სწორ მეთოდს.
საშიშროება
· მამაკაცის სეკრეტორული უნაყოფობა;
· სათესლის აბსცესი;
· ატროფია;
· მიმდებარე ორგანოების ანთბითი პროცესი.
რისკის ჯგუფი
მამაკაცები, რომლებსაც აწუხებთ შარდსასქესო ორგანოების დაავადებები.
პროფილაქტიკა
· ჰიგიენის დაცვა;
· ინფექციური დაავადებების დროული მკურნალობა.
ოსტეოართროზი
ოსტეოართროზი – დაავადება, რომელსაც ახასიათებს სახსრების ანთებითი პროცესი.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· მემკვიდრეობითი ფაქტორი;
· სახსრების ტრავმები;
· ხშირი ფიზიკური დატვირთვა;
· ორგანიზმის ინტოქსიკაცია;
· ენდოკრინული დარღვევების გამომწვევი დაავადებები;
· სახსრების დისპლაზია;
· სხეულის ჭარბი წონა;
· წვივების ვენების ვარიკოზული გაგანიერება.
სიმპტომები
· სახსრების ტკივილი, რომელიც ძლიერდება მოძრაობისა და ფიზიკური დატვირთვის დროს;
· სახსრის ხრტილის ქვეშ ძვლის ქსოვილის გამაგრება;
· დაზიანებული კიდურის დამოკლება;
· ძილის შემდეგ სიარულის გართულება, დაავადების პროგრესირების შედეგად;
· მოძრაობის დროს სახსრების ტკაცუნი და ჭრიალი.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ორთოპედი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· სისხლის საერთო ანალიზი;
· სახსრების რენტგენი;
· სახსრების მაგნიტო-რეზონანსული ტომოგრაფია;
· სახსრის სითხის ანალიზი.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· არასტეროიდულ, ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს;
· ანალგეტიკებს;
· ფიზიოთერაპიას;
· ოზონოთერაპიას;
· სამკურნალო მასაჟს;
· სახსრის გაჭიმვას;
· სახსრის გადანერგვას;
· ძვლების რეკონსტრუქციას.
საშიშროება
თუ არ მოხდება დაავადების დროული მკურნალობა, შესაძლოა განვითარდეს შემდეგი სახის გართულებები:
· სახსრების დეფორმაცია;
· ოსტეოართრიტი;
· სახსრების ფუნქციის დარღვევა;
· სახსრების დესტრუქცია;
· ოსტეოპოროზი;
· ძვლების ხშირი მოტეხილობა.
რისკის ჯგუფი
· მემკვიდრეობითი მიდრეკილების მქონე ადამიანები;
· 60 წელს ზემოთ ადამიანები;
· ჭარბი წონის მქონე ადამიანები;
· ძირითადად მჯდომიარე ცხოვრების წესის მქონე ადამიანები;
· სპორტსმენები;
· სახსრების თანდაყოლილი დეფექტის მქონე ადამიანები;
· მძიმე ფიზიკური შრომის მქონე ადამიანები.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· ორგანიზმის გასაჯანსაღებელი ფიზიკური ვარჯიშების შესრულება;
· სხეულის ნორმალური წონის ქონა;
· ერთი და იგივე პოზაში დიდხან ყოფნისგან თავის შეკავება;
· სიმძმის აწევის შეზღუდვა;
· მოსახერხებელი ფეხსაცმლის ტარება, რომლის ქუსლი არ აღემატება 3სმ-ს;
· ელასტიური ფიქსატორების ტარება;
ოსტეომიელიტი
ოსტეომიელიტი – დაავდება, რომელსაც ახასიათებს ჩირქოვან-ნეკროტული პროცესის განვითარება, რაც აზიანებს ძვლებს, ძვლის ტვინს და გარშემო რბილ ქსოვილებს.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· რბილი ქსოვილის აბსცესი;
· ღია ჭრილობები;
· რიგი დაავადებების გართულებები;
· ჭრილობის დაბინძურება;
· ოპერაციის დროს არასტერილური იარაღების გამოყენება.
სიმპტომები
· სხეულის ტემპერატურის 40 გრადუსამდე აწევა;
· ციება;
· გულის რევა;
· თავის ძლიერი ტკივილი;
· დაზიანებული ადგილის ძლიერი ტკივილი, რომელიც უმნიშვნელო მოძრაობის დროსაც კი მწვავდება;
· დაზიანებულ ადგილას კანის დაწითლება, შეშუპება, ჰიპერემია;
· დიდი რაოდენობით ჩირქის გამოყოფა.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ორთოპედი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· სისხლის საერთო ანალიზი;
· შარდის საერთო ანალიზი;
· დაზიანებული ნაწილის რენტგენოგრაფია;
· დაზიანებული ნაწილის რადიოიზოტოპური სკანირება;
· ძვლის კომპიუტერული ტომოგრაფია;
· ძვლის მაგნიტო-რეზონანსული ტომოგრაფია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ანტიბიოტიკებს;
· მიკრობების საწინააღმდეგო პრეპარატებს;
· პლაზმის გადასხმას;
· ჰემოსორბციას;
· ჩირქოვანი კერების დრენირებას;
· სახსრის პუნქციას;
· სახსარში ანტიბიოტიკების შეყვანას;
· ძვლის დზიანებული ნაწილის მოცილებას შემდგომი პლასტიკის ჩატარებით.
საშიშროება
თუ არ მოხდება დაავადების დროული და სათანადო მკურნალობა, შესაძლოა განვითარდეს შემდეგი სახის გართულებები:
· ძვლების დეფორმაცია;
· ჩირქოვანი ართრიტი;
· ძვლების კონტრაქტურა;
· თირკმელების ამილოიდოზი;
· შინაგანი ორგანოების დაზიანება;
· სეფსისი.
პროფილაქტიკა
კანის მცირედი დაზიანების დროსაც კი საჭიროა დეზინფექციის ჩატარება და ჭრილობის დამუშავება, რომ არ მოხდეს მისი შემდგომი დაბინძურება და ინფექციური დაავადებების განვითარება.
ოსტეოპოროზი
ოსტეოპოროზი – ძვლის ქსოვილის დაავადება, რომელიც გამოიხატება კალციუმის ნაკლებობაში და იწვევს ძვლების ხშირ მოტეხილობებს.
ოსტეოპოროზის სახეობები და კლასიფიკაცია:
· იდიოპათიური;
· პოსტმენოპაუზური;
· იუვენილური (არასრულწლოვანთათვის დამახასიათებელი);
· სენილური (ასაკოვანი ადმაიანებისთვის დამახასიათებელი).
სირთულის მიხედვით გამოიყოფა:
· 1 ხარისხის;
· 2 ხარისხის;
· 3 ხარისხის;
· ზოგჯერ ხდება მე-4 სტადიის კლასიფიცირებაც.
ლოკალიზაციის მიხედვით გამოყოფენ ოსტეოპოროზის შემდეგ სახეობებს:
· დიფუზიური;
· სენილური;
· სისტემური;
· პოსტმენოპაუზური;
· პირველადი;
· მეორადი;
· ლაქოვანი;
· ძვლების;
· მტევნების;
· ტერფების;
· ხერხემლის;
· კისრის;
· სახსრების;
· მხარის სახსრის;
· გავა-წელის;
· მუხლის სახსრის;
მკურნალობა
დაავადების მკურნალობა კომპლექსურია და მოიცავს არამარტო მედიკამენტების მიღებას, არამედ მასაჟებს, სპეციალურ ვარჯიშებს, კვების სწორ რეჟიმს და ზოგადად ცხოვრების ჯანსაღი წესის ქონას.
ოსტეოპოროზის მკურნალობით დაკავებულია ერთდროულად რამოდენიმე ექიმი, რამდენადაც დაავადება საკმაოდ რთულია და შეიძლება საჭიროებდეს სხვადასხვა თერაპიული მიმართულებების ჩართვას.
რისკის ჯგუფი
· მოხუცები;
· დაქვეითებული სქესობრივი ჰორმონების მქონე ადამიანები;
· მემკვიდრეობითი მიდრეკილების მქონე ადამიანები;
· ნაკლებად მოძრავი ადამიანები;
· სხეულის წონის დეფიციტის მქონე ადამიანები;
· ჭარბი ოფლიანობის მქონე ადამიანები.
პროფილაქტიკა
რეკომენდირებულია:
· ვიტამინებისა და მინერალების კომპლექსის მიღება;
· მოწევაზე და ალკოჰოლზე უარის თქმა;
· სწორი, დაბალანსებული კვება;
· ქრონიკული დაავადებების მკურნალობა;
· D ვიტამინის მიღება.
· ფიზიკური აქტივობა, შორმისა და დასვენების ბალანსი.
· სხეულის მასის ნაკლებობასთან ბრძოლა.
ოსტეოქონდროზი
ოსტეოქონდროზი – ხერხემლის ქსოვილების დეგენერატიულ-დისტროფიული დაზიანება, რომელიც იწვევს ხერხემალშორისი დისკების გამრუდებას და სახსრების დეფორმაციას.
ოსტეოქონდროზის ტიპები და განვითარების სტადიები
არსებობს ოსტეოქონდროზის ოთხი ტიპი:
· წელის ოსტეოქონდროზი;
· კისრის ოსტეოქონდროზი;
· გულმკერდის ოსტეოქონდროზი;
· გავრცობილი ოსტეოქონდროზი – ხერხემლის ორი ან მეტი ნაწილის დაზიანება.
ოსტეოქონდროზს აქვს განვითარების შემდეგი სტადიები:
· მალების არასტაბილურობის გამოწვევა, რაც ვითარდება ხერხემალშორისი დისკების ფორმის დარღვევით.
· დისკების ფიბროზული რკალის დარღვევა და შევიწროვება.
· ფიბროზული რკალის დაშლა, ერთი ან რამდენიმე დისკის სრული დეფორმაცია.
· ხერხემლის დარღვეული ფორმის შედეგად ავადმყოფის მოძრაობა შეზღუდულია.
მიზეზები
დაავადების გამომწვევი მიზეზებია:
· მემკვიდრეობითი ფაქტორი;
· მძიმე ფიზიკური დატვირთვა;
· ზურგის სხვადასხვა დაავადებები;
· ავიტამინოზი და ჰიპოვიტამინოზი;
· ზურგის ტრავმები;
· ინფექციური დაავადებები;
· ხერხემლის თანდაყოლილი დეფექტი;
· ორგანიზმის დაბერება;
· სიმსუქნე;
· მუდმივი სტრესი;
· გადაციება.
დიაგნოსტიკა
დაავადების დიაგნოსტიკას ატარებს ექიმი-ნევროლოგი. მკურნალობის დასადგენად საჭიროა:
· რენტგენოგრაფია;
· კომპიუტერული ტომოგრაფია;
· მაგნიტო-რეზონანსული ტომოგრაფია.
მკურნალობა
აუცილებელი მკურნალობა მოიცავს:
· ფიზიოთერაპიას;
· სხვადასხვა ტიპის მასაჟს;
· სამედიცინო პრეპარატებს;
· ტრაკციას;
· რეფლექსოთერაპიას;
· მანუალურ თერაპიას;
საშიშროება
მკურნალობის გარეშე დატოვებულმა ოსტეოქონდროზმა შეიძლება გამოიწვიოს შემდეგი სახის გართულებები:
· ვეგეტოსისხლძარღვოვანი დისტონია;
· რადიკულიტი;
· ხერხემალშორისი თიაქარი;
· თავის ტვინის ჟანგბადით კვების დარღვევა.
