პოლიტოლოგი და სტრატეგიული პროცესების ანალიტიკოსი ირაკლი ყიფიანი მორიგ პოსტს აქვეყნებს:
„15 წუთი, რომელმაც პროტოკოლი დაადუმა!
დღეს დილით, როცა გონებაში კიდევ ერთხელ ვაანალიზებდი ბოლო დღეების უმძიმეს ემოციურ ფონს და ჩვენი პატრიარქის მიწიერი გზის დასასრულს, მეხსიერებამ სრულიად მოულოდნელად ერთი ძველი, თითქმის დავიწყებული ეპიზოდი ამოატივტივა. გადავწყვიტე, საჯაროდ გაგიზიაროთ. იქვე, უმკაცრესად და სრული პასუხისმგებლობით ვაფრთხილებ ყველას: ვაი იმის პატრონს, ვინც ამ ტექსტში იაფფასიანი პოლიტიკური სარჩულის ძიებას დაიწყებს, ან რაიმე სახის სპეკულაციას ატეხს. აქ საუბარია სულიერ განზომილებაზე და იმ უზარმაზარ მასშტაბზე, რომელსაც მიწიერი საზღვრები არ გააჩნია.
28 აპრილი იდგა. წლების წინანდელი, ტიპური მოსკოვური, ტყვიისფერი გაზაფხული. ქალაქში უკვე მძლავრად იგრძნობოდა მოახლოებული 9 მაისის სურნელი და უზარმაზარი სახელმწიფოს რიტმული პულსაცია. ჩემი იქ ყოფნის მიზეზი წარსულიდან იღებდა სათავეს. დიდი ბაბუის, მეორე მსოფლიო ომის გმირის გენეტიკურმა ინერციამ სრულიად წარმოუდგენელ, მკაცრად გაფილტრულ და დახურულ ელიტარულ წრეში აღმომაჩინა.
დარბაზში 35-მდე ადამიანი ვიმყოფებოდით. შეკრებილი საზოგადოება წარმოადგენდა ძალაუფლებისა და გავლენების იმ უმაღლეს ეშელონს, რომლისთვისაც გლობალური თამაშები და მასშტაბები ყოველდღიური რუტინაა. იქ მყოფთათვის არც ტიტულები იყო უცხო და მით უმეტეს, არც მაღალფარდოვანი ფრაზები. პროტოკოლით გაყინულ სივრცეში, სადაც ყოველი მზერა და სუნთქვა მიკროსკოპით იზომებოდა, რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაური, პატრიარქი კირილი გამოჩნდა.
როცა ჩემი ჯერი დადგა, მოკლედ წარვდექი და კურთხევა ვითხოვე. წესით, პროტოკოლური, წამიერი რიტუალი უნდა შესრულებულიყო. ჰაერში ჯვრის გადასახვას მომდევნო სტუმარზე ცივი, დიპლომატიური გადასვლა უნდა მოჰყოლოდა. თუმცა, მოვლენები სრულიად სხვა სცენარით განვითარდა და იქ მყოფი ადამიანების ცნობიერებაში წამიერი მეტაფიზიკური ვაკუუმი შეიქმნა.
საქართველოს ხსენებაზე პატრიარქი გაჩერდა. მისმა მზერამ მყისიერად დაკარგა ოფიციალური სიცივე. მან შემომხედა არა როგორც რიგით სტუმარს, არამედ ჩემს მიღმა, სადღაც შორს, რაღაც მონუმენტურსა და მარადიულს მიაპყრო თვალი და საუბარი დაიწყო.
ნაცვლად მოკლე დიპლომატიური პასუხისა, მოვისმინეთ 15 წუთზე მეტხანს გაგრძელებული, ღრმად ფილოსოფიური, ესქატოლოგიური და გეოპოლიტიკური განზომილების მქონე მონოლოგი საქართველოს სულიერ მამაზე, ილია მეორეზე.
„თქვენ, ქართველებს, ალბათ ბოლომდე არც კი გესმით, რა ონტოლოგიური მასშტაბის მოვლენასთან გაქვთ საქმე,“ დაიწყო მან და მისი ხმა დარბაზის სიჩუმეში ბრინჯაოს ზარზე დაცემული მძიმე ჩაქუჩივით გაისმა. საუბარი ყველამ შეწყვიტა. შამპანურის ჭიქები ჰაერში გაშეშდა. „ილია მეორე არ გახლავთ უბრალოდ ეკლესიის წინამძღოლი. იგი წარმოადგენს სულიერი გრავიტაციის უხილავ ცენტრს. ეპოქაში, სადაც ფასეულობები მტვრად იქცევა, სიმულაკრები მეფობენ და სამყარო ეგზისტენციალურ ორიენტირს კარგავს, ის დგას, როგორც ერთადერთი, ურყევი ბიბლიური მუდმივა.“
კირილი საუბრობდა ნელა, აწონილად. მის თითოეულ ფრაზაში საოცარი ინტელექტუალური აღფრთოვანება და სუფთა, შეურყვნელი მოწიწება იგრძნობოდა.
„მე მასში ვხედავ იმას, რასაც თანამედროვეობა ასე ტრაგიკულად კარგავს. წინაშე გვაქვს პირველქრისტიანული სიბრძნე, შეფუთული საოცარ, არისტოკრატიულ სიმდაბლეში. როცა ის დუმს, მისი დუმილი ბევრად უფრო ხმამაღალი და მრავლისმთქმელია, ვიდრე ნებისმიერი მსოფლიო ტრიბუნიდან ნათქვამი პოლიტიკური სიტყვა. მან თქვენი ერი საბჭოთა ათეიზმის ყინულოვან ჯოჯოხეთსა და აპოკალიფსში ისე გამოატარა, რომ სულიერი ხერხემალი შეუნარჩუნა. მსგავსი მოქმედება სცდება ეკლესიის ადმინისტრირებას, რეალურად საქმე გვაქვს ერის გენეტიკური კოდის, მისი ეთნოფსიქოლოგიური სისუფთავის გადარჩენასთან.“
გარშემომყოფებს დავაკვირდი. ადამიანები, რომლებიც ცოტა ხნის წინ ირონიული ღიმილით იყვნენ შეიარაღებულნი, ახლა გაფართოებული თვალებით, სუნთქვაშეკრულები ისმენდნენ ყოველ სიტყვას. რუსეთის ეკლესიის მეთაური, უზარმაზარი სახელმწიფო მანქანის ერთ-ერთი უმთავრესი ფიგურა, სრულიად არაპროტოკოლურად, კათარზისის მდგომარეობაში აანალიზებდა პატარა საქართველოს პატრიარქის ფენომენს.
„მის თვალებში საუკუნეების სევდა და ქრისტესმიერი ნათელი ერთიანდება,“ აგრძელებდა პატრიარქი. „ის ატარებს არა მხოლოდ საქართველოს, არამედ მთელი მართლმადიდებლური სამყაროს ტკივილს. გაუფრთხილდით მას. მსგავსი ფიგურები, როგორიც თქვენი კათოლიკოს-პატრიარქია, საუკუნეში ერთხელ თუ ევლინებიან სამყაროს. ის არის უხილავი, მისტიკური ხიდი, რომელიც ჯერ კიდევ აკავებს ამ დანაწევრებულ სამყაროს საბოლოო კოლაფსისგან.“
მონოლოგის დასრულების შემდეგ მან კიდევ ერთხელ შემომხედა პირდაპირ თვალებში, თითქოს ანდერძი მთელი ერისთვის უნდა გადმოეცა, ხელი დამადო და გაბრუნდა.
დარბაზში სამარისებური სიჩუმე ჩამოწვა. არავინ ინძრეოდა. იქ მყოფებმა ცხადად, ხელით შესახებადად დავინახეთ, როგორ ქედს იხრის ყოველგვარი მიწიერი ძალაუფლება და პოლიტიკური მექანიკა ჭეშმარიტი, შეურყვნელი სულიერი ავტორიტეტის წინაშე.
იმ 28 აპრილს, მოსკოვის ცენტრში, ცივ, ტყვიისფერ გაზაფხულზე, ვიგრძენი ის, რასაც ალბათ ჩემი დიდი ბაბუა გრძნობდა ურთულეს ბრძოლებში. დამეუფლა უდიდესი, მძაფრი, გენეტიკური სიამაყე იმით, თუ ვის სულიერ მემკვიდრეობას ვატარებთ.“
