როგორ ემშვიდობება სული ოჯახს? – მე-3, მე-9 და მე-40 დღეები წმინდა დღეებია. ეს მხოლოდ თარიღები არ არის – ისინი სულიერი გარდამავალი პერიოდებია

ის ემშვიდობება სახლს, სადაც ბედნიერი იყო. ადამიანებს, რომლებიც უყვარდა. ადგილებს, სადაც იღიმოდა, სადაც ლოცულობდა, სადაც ოცნებობდა…

პირველი სამი დღე განსაკუთრებულია. სული ისევ ახლოსაა, თითქოს თავის დანიშნულების ადგილს ეძებს. მას შეუძლია მოინახულოს თავისი სახლი, ეკლესია, საყვარელი ადგილები. ზოგჯერ, ის ადგილებიც კი, რომლებზეც ოცნებობდა, მაგრამ დრო არ ჰქონდა. ეს სამი დღე დამშვიდობების დროა. ჩვენთვის, ცოცხლებისთვის, მნიშვნელოვანია, რომ არ გამოტოვოთ ეს მომენტი – ლოცვით, თბილი სიტყვით და სასიამოვნო მოგონებებით.

მაგრამ ნუ აურევთ ამას მისტიციზმში: სული არ აკაკუნებს, არ ჭრიალებს, არ შედის ცხოველებში. ეს ყველაფერი ცდუნებებია, რომლითაც ბოროტი ყურადღებას აშორებს ყველაზე მნიშვნელოვანისგან. სულის ჭეშმარიტი ყოფნა გულის სიჩუმეშია, ლოცვის ცრემლებში, ხატის წინ მონანიების ჩურჩულში.

ნუ დატოვებთ სულს ლოცვის გარეშე!

ყოველი „უფალო, მომეცი მოსვენება…“ – რასაც ამბობთ, უდაბნოში ცოცხალი წყლის წვეთს ჰგავს.

ყოველი სანთელი სინათლის სხივს ჰგავს თავის მოგზაურობაში.

ლიტურგიაში ყოველი მონაწილეობა დედამიწიდან ზეცამდე გადებული ხიდის მსგავსია.

სწორედ იქ, მარადისობაში, ჩვენი ლოცვა ჩვენს ყველაზე ძვირფას საჩუქრად იქცევა.

შეუკვეთეთ ორმოცდღიანი ლოცვები, მიიღეთ მონაწილეობა საღვთო ლიტურგიაში, განსაკუთრებით მშობლების შაბათებს, ეკუმენურ ხსენებებს, წაიკითხეთ დაუსრულებელი ფსალმუნი, გაეცით მოწყალება – ეს ყველაფერი თქვენი საყვარელი ადამიანის სულის ხსნაა!

და თუ გიჭირთ, თუ ტკივილი გრძელდება – ილოცეთ. გაიმეორეთ ლოცვა მანამ, სანამ არ გაგიადვილდებათ. სანამ არ იგრძნობთ, რომ გისმენენ. რადგან სიყვარული სიკვდილზე ძლიერია და ლოცვა ტკივილზე ძლიერია.

წმინდა სვიმეონ თესალონიკელმა დაწერა, რომ სული ყველაფერს იმახსოვრებს: სიტყვებს, საქმეებს და ჩვენს ლოცვებს.

მას ჩვენი მხარდაჭერა სჭირდება. ჩვენ შეგვიძლია ვილოცოთ მისთვის. ჩვენ შეგვიძლია მივცეთ მას სინათლე.

არც ერთი ჩვენი საყვარელი ადამიანი არ უნდა დაივიწყოთ. ყოველი მათგანი ლოცვითა და სიყვარულით იყოს გარშემორტყმული.

და კვირაობით ეკლესიაში მოსვლისას, დაგვინახონ. დაინახონ, რომ გვახსოვს, გვიყვარს და ვლოცულობთ.

რადგან ღმერთთან არ არსებობს მკვდრები. მასთან ყველა ცოცხალია.

სული არ კვდება.

ოდესღაც ჩვენი ოჯახის

შორეულმა ნათესავმა თავი მოიკლა.

ისე მოხდა, რომ მხოლო მეორე დღეს მოვახერხეთ სამძიმარზე მისვლა.

მაშინ დაახლოებით 15 წლის ვიქნებოდი.

ხოდა შევედი ეზოში და ვხედავ ის პიროვნება, ვის სამძიმარზედაც მოსული ვართ გარეთ სკამზე ზის.

ხელები თავში აქვა ჩარგული და ტირის.

განცვიფრებული მივუახლოვდი და შევეცადე თავზე ხელი დამედო.

ცრემლიანი თვალებით ამომხედა.

ასეთი ტკივილი და მწუხარება დედამიწის ზურგზე ალბათ, არცერთი სულიერის თვალებში არ იქნება, როგორიც მას ჰქონდა.

ხელის შეხება კი ვერ მოვახერხე უეცრად გაქრა.

დიახ სულები არ კვდებიან.

ისინი თავიანთ დაკრძალვას ესწრებიან და ერთადერთ რამეს ნატრობენ მხოლოდ

არა ტირილს და ვიშვიშს კი არა.

ლ ო ც ვ ა ს…

მისი სულისთვის ლოცვას, რათა სიკვდილ სიცოცხლის კარიბჭესთან დაეწიოთ და იქით გადასასვლელი გზა გაუკაფონ.

ილოცეთ მათთვის განუწყვეტლივ.

ეს არის მათთვის ყველაზე დიდი დახმარება.