ირაკლი ყიფიანი, რომელიც სოციალურ ქსელში ვრცელი და საინტერესო პოსტებით გამოირჩევა, კიდევ ერთ ემოციურ პოსტს აქვეყნებს:
„გაზაფხული შემოსულა, ლენ…“
„ვჩურჩულებ მურმან ლებანიძის სტრიქონებს და მინაზე აკრულ თოვლის ფიფქებს ვაკვირდები. გაზაფხულის პირველი განთიადი გვიდგას, სინამდვილეში კი ირგვლივ ჯიუტი, სუსხიანი ზამთარია. ვუყურებ ქალაქს, ვუყურებ ადამიანთა ჩამქრალ თვალებს და ვგრძნობ საყოველთაო დაღლილობას. ვიცი, როგორ დაგვამძიმა მუდმივმა შფოთვამ, ხვალინდელი დღის შიშმა, უჩინარმა ტკივილმა, რომელიც ჰაერში დაფრინავს და სუნთქვას გვიკრავს. სწორედ ახლა, როცა ყველაზე მეტად გვიჭირს, გადავწყვიტე მოგმართოთ. მინდა ჩემი ფიქრები გაგიზიაროთ, რათა ერთობლივად მოვძებნოთ სინათლის ის მცირე მარცვალი, რომელსაც უკუნი სიბნელე ასე გულმოდგინედ გვიმალავს.
თოვლიანი მარტი ბუნების უწყინარი კაპრიზია, თუმცა ბევრად უფრო შემაძრწუნებელია გეოპოლიტიკური ქარტეხილი, რომელშიც დღეს კაცობრიობა აღმოჩნდა. პლანეტა იწვის. ახლო აღმოსავლეთში უკვე ღია, დაუნდობელი ომი მძვინვარებს. რეგიონი მთლიანად ცეცხლის ალშია გახვეული და, თუმცა დიპლომატიური ენით ხშირად იჩქმალება, ფაქტია, რომ პროცესებში ჩრდილოატლანტიკური ალიანსიც სრულად არის ჩართული. ძალთა ბალანსი დაირღვა. როგორც პოლიტიკური მეცნიერებების მკვლევარი, ყოველდღიურად ვაკვირდები ჰეგემონიური სისტემების კოლაფსსა და საერთაშორისო უსაფრთხოების არქიტექტურის ნგრევას. მსოფლიო წესრიგის რღვევა ახლა უკვე შეუქცევადი რეალობაა და ახალი, გაცილებით დაუნდობელი ეპოქის ზღურბლზე ვდგავართ.
და მაინც, ყველაზე მეტად საკუთარ, ეროვნულ სხეულზე მიყენებული იარები მტკივა. ჩვენი საზოგადოება უკიდურესად დაქსაქსულია. შიშმა და დაძაბულობამ ადამიანებს წონასწორობა დააკარგვინა. ყოველდღიურობად იქცა საყოველთაო ექსპერტობანა, რაც უკვე ტრაგიკომიკურ ხასიათს ატარებს. ნამდვილი უბედურებაა, როდესაც ურთულეს პოლიტიკურ პროცესებზე ხმამაღლა საუბრობენ ადამიანები, ვისაც არც აკადემიური ცოდნის ტვირთი აწევს და არც საკუთარი სიტყვის პასუხისმგებლობა ესმის. ინფორმაციულ ხმაურში ვიხრჩობით, ზედაპირული მსჯელობები კი იმ მთავარ ღერძს გვაშორებს, რაზეც სინამდვილეში უნდა ვფიქრობდეთ. საზოგადოებრივი პოლარიზაცია გვართმევს უნარს, დავინახოთ მოვლენათა ნამდვილი, ღრმა არსი.
სწორედ იქ, სადაც მთავრდება პოლიტოლოგია, იწყება გაცილებით დიდი, მარადიული განზომილება. საერთაშორისო არენაზე მიმდინარე დაუნდობელი შეტაკებების მიღმა, უმთავრესი და ყველაზე სასტიკი ბრძოლის ველი ადამიანის გულია. მართლმადიდებლური საღვთისმეტყველო ტრადიცია, კერძოდ კი წმინდა მაქსიმე აღმსარებლის ღრმა ფილოსოფია გვასწავლის, რომ ადამიანი მიკროკოსმოსია. გარე სამყაროს ქაოსი მხოლოდ ჩვენი შინაგანი უწესრიგობის, სულიერი ენტროპიის ანარეკლია. როდესაც ირგვლივ გლობალური ისტერიკა მძვინვარებს, ყველაზე დიდი გმირობა საკუთარი სახის, ღვთის ხატების შენარჩუნებაა. მინდა გავიხსენო დიდი ქართველი წმინდანის, გაბრიელ აღმსარებლის (ურგებაძის) უკვდავი სიტყვები, რომელიც ზუსტად პასუხობს დღევანდელ აპოკალიფსურ განწყობებს. იგი ბრძანებდა, რომ ბოლო ჟამს ადამიანებს მხოლოდ სიყვარული გადაარჩენს. ქრისტიანული გაგებით, მსგავსი მდგომარეობა სწორედ ქრისტესმიერი სიყვარულისა და შინაგანი მდუმარების შენარჩუნებას გულისხმობს. სულის სიმშვიდე არ ნიშნავს რეალობისგან გაქცევას, პირიქით, იგი ქარიშხალში ფეხზე მყარად დგომის ერთადერთი ურყევი საყრდენია.
დღეს გმირობა ფრონტის ხაზზე იარაღით სირბილით აღარ შემოიფარგლება. ნამდვილი, უხილავი გმირობა ყოველდღიურ, ჩუმ თავდადებაში იმალება. ვფიქრობ იმ უამრავ ადამიანზე, ვინც ურთულესი სოციალური თუ ფსიქოლოგიური წნეხის მიუხედავად, დილით იღვიძებს, შვილებს ეფერება, უხმოდ აგრძელებს შრომას და გულში ლოცვას არ წყვეტს. სიყვარული უპირველესად მოქმედებაა, მოთმინების მცირე, ყოველდღიური აქტია. როცა სამყარო თვალწინ გვენგრევა, ერთმანეთისთვის ნუგეშის მიცემა, უბრალო, თბილი სიტყვის გაზიარება და სხვისი ტკივილის გათავისება ის სულიერი ჯავშანია, რომელსაც ვერცერთი რაკეტა და ვერცერთი გეოპოლიტიკური კრიზისი ვერ გაარღვევს. გოლგოთას ყოველთვის მოსდევს აღდგომა, სირთულეებს კი სულიერი განწმენდა.
მიუხედავად იმისა, რომ გარეთ ისევ ცივა და სამყარო ომის ბოროტი ალით თბება, ჩვენ არ გვაქვს სასოწარკვეთის უფლება. დროა, შევწყვიტოთ სიძულვილის ტირაჟირება, უშედეგო კამათი და ერთმანეთის დაუნდობელი მტრობა. ჩვენს სულებში უნდა დავისადგუროთ გაზაფხული. სიბნელეს მხოლოდ სინათლით თუ დავამარცხებთ, სიცივე კი სითბოთი უნდა გავალღოთ. მოდით, ურთულეს ეპოქაში ვიყოთ ერთმანეთისთვის მშვიდი ნავსაყუდელი. ვაჩუქოთ ადამიანებს იმედი, ვაპატიოთ სისუსტეები და გავუწოდოთ დახმარების ხელი. მხოლოდ ასე, ერთობლივი ლოცვითა და შეურყეველი სიყვარულით შევძლებთ გადავრჩეთ, როგორც ერი და როგორც ადამიანები. თოვლი გადნება, გაზაფხული აუცილებლად მოვა, ოღონდ ჯერ იგი ჩვენს გულებში უნდა შემოუშვათ.“
ირაკლი ყიფიანი
